dag 8 - opnieuw beginnen

 Met zachtheid behandeld worden 

• elke paar jaar verhuizen
• elke paar jaar een nieuwe geliefde
• waarom ook niet?
• een verbouwing houdt de relatie gezond
• piepsysteem hanteren met mail
• elke keer een nieuw format
• De rouille et d’os (2012) van mijn favoriete Franse filmmaker Jacques Audiard (1952)
• Un prophète (2009)
• Ali (Matthias Schoenaerts, 1977)
• Stéphanie (Marion Cotillard, 1975)
• Blubberbuik en gespierd zijn
• Masculine kriebels
• Je grenzen bewaken
• Met zachtheid behandeld worden
• Beenloos de liefde bedrijven
• Mijn video:
• https://www.instagram.com/p/DYKn6wVoHKf/
• Duifjes
• Onderkin-shot

Pre-order alvast de hardcover versie van mijn aankomende boek 'ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven'. Dit is de plek om het te doen.

Transcript

SPEAKER_00 0:56

Voor je gaat slapen.

SPEAKER_02 1:01

Sommige mensen verhuizen elke vijf jaar op zoek naar een nieuwe omgeving en nieuwe geluiden en een nieuwe tuin en nieuwe buren. En een nieuwe route uitvogelen naar de supermarkt. En andere mensen ruilen hun liefde om de zoveel jaar in voor een ander. Ik ken trouwens ook stellen die om de zoveel jaar een bouwproject beginnen in hun huis. Ook opmerkelijk, maar hier heb ik een mini-theorie over. Totaal ongefundeerd, maar ik heb het idee.

SPEAKER_00 1:34

Als de relatie een beetje stroef is, dan kan je beter een gezamenlijk doel hebben.

SPEAKER_02 1:41

Zolang je aan het verbouwen bent, gaan alle gesprekken en frustratie en stress en oplossingen over die verbouwing. Dus dat houdt de relatie in evenwicht. Maar als de verbouwing stopt, dan moet je weer op elkaar letten. En dan komen alle beperkingen van de relatie weer naar boven. Maar dat is mijn mini-theorie. En jou, daar wou ik het helemaal niet over hebben. Ik wou het er opnieuw beginnen. Op kantoor had ik een collega. Die gerust op een mail van zeven maanden geleden kon reageren. Alle mensen, wat een chaot. Gewoon echt een willekeurige mail waar je echt denkt: waarom reageer je juist op deze mail van al die mails die ik je heb gestuurd de afgelopen tijd? En soms nam de chaos in zijn mailbox ook zo toe dat hij op ctrl A delete drukte.

SPEAKER_00 2:38

Dus alle ongelezen mail van een jaar, anderhalf jaar. Weg. Hij had zelfs een naam voor dit systeem.

SPEAKER_02 2:49

Hij noemde deze methode het piepsysteem. Als hij een belangrijke mail had gewist, dan mailden ze wel opnieuw. Piep. Ja, ik snap het wel. De rust van opnieuw beginnen. Ik bedoel, ik wil elke zeven weken opnieuw met mijn podcast beginnen. Gewoon een ander format, andere manier van praten, andere vorm van teksten. Ander gebruik van mijn stem. En denk ik, waarom zou ik niet gewoon opstaan met Toms Darko maken? Waarom niet? Of een podcast maken met de titel Vingeren voor gebruik? Erg is dat het zelf het bestillarische vind deze titel. Nee, dat gaat nooit gebeuren. Maar goed, laten we wel wezen. Sommige herstarts van het leven zijn niet vrijwillig. Als je lijf, je bijvoorbeeld jou in de steek laat of je geliefde onverwacht vertrekt.

SPEAKER_00 3:45

In de film De rode het dos, dat is niet goed. Het is Franse. De roeide Edo. Hoe langer ik er naar kijk, hoe vreemder het wordt. De rouille Edois. Het is echt irritant. Ik ga nog een poging doen. De roeide Ruders. Volgens mij is het dan mijn favoriete Franse filmmaker, Jacques.

SPEAKER_02 4:34

Audier, die ken je wel van Uprofette, die gevangenisfilm, wat een film is dat zeg. Van die immigrant die enorm wordt onderschat, maar uiteindelijk iedereen op het eind in het ootje neemt. En jou, de rue Edeus van de Franse filmmaker Jacques Audier. Gebeurt dit ook? De hoofdrol wordt gespeeld door Ali, gespeeld door Matthias Schroenerts. Kijk, dat is een goede naam. Belg. En een andere rol in de film is Stephanie. En die wordt gespeeld door Marion.

SPEAKER_00 5:16

Cortilard. Dubbel L. Cortila.

SPEAKER_02 5:21

Moet je die op het eind dan wel of niet uitspreken? Marion Cortila. Echt een knappe vrouw. En jou. Ali vlucht met zijn zoontje van vijf jaar naar Zuid-Frankrijk en trekt bij zijn zus in. En Stephanie. Die verliest als orkatrainter van die Walvissen bij een orcashow haar twee benen. Kan iedereen gebeuren. En dat is voor beide een nieuw begin. En daar is waar de film ongeveer wat vaart begint te krijgen. Ali probeert bijvoorbeeld een baantje te vinden in de beveiligingswereld en de uitsmijteswereld van kroegen, met je schimmige wereld. En Stephanie probeert weer op twee. Twee benen te staan. Maar dan figuurlijk. Kaboembad. En ze vinden elkaar. Natuurlijk vinden ze elkaar. Oi, oi oi. Alielt haar gewoon zee in, zodat ze daar kan zwemmen. Want ja, dat is natuurlijk best lastig. Kijk, met een rolstoel kom je nog wel overal. Maar ja, dan zie je opeens strand. Zand. Daar kom je niet doorheen met je wielen. En Ali die tilelt daar gewoon op. Met zijn gespierde armen, zijn brede torso en zijn brede schouders. Gewoon met zijn stoï zijn, zijn zijn blik. Hij vraagt niet eens toestemming. Het is gewoon hop. En dan gaat hij waar de zee in. En hij tilelt daar er ook weer uit als ze er klaar mee is. Kan het nog romantischer? Dat kan het. Het wordt nog romantischer in deze film. Want Stefanie wordt zijn mascotten bij illegale straatgevechten, waar Ali dan extra geld verdient, dan zit ze erbij en dat geeft dan geluk, begrijp je? Want Ali kan boksen. En het is niet van die kunstinnige boksen. Laten we zeggen, in de Amerikaanse films wordt boksen ook wel gezien als een soort dansen. Dat je heel erg zeggen, bijna verliefd wordt op iemands techniek en de manier waarop de benen bewegen en de vuisten de lucht ingaan. En dat filmen ze dan heel erg slow motion. Nee, Ali is meer van de illegalige boks. Dat is niet mooi, dat is vooral effectief. Wat ik ook wel mooi vind, je ziet dat hij gespierd is, maar heeft ook een blubberbuikje. Wat expres is gedaan. Kijk, in al die Amerikaanse films hebben ze allemaal sixpacks. Ook degene die dan zogenaamd arm is, heeft dan een sixpack. Dat kan natuurlijk helemaal niet. Als je zo'n lijf wil creëren, heb je niet alleen heel veel tijd nodig, maar ook geld om je hele voeding erop aan te passen.

SPEAKER_00 7:56

Als je arm bent, heb je dat soort tijd niet überhaupt niet om goed. Je eten voor te breiden en zo duur te koken.

SPEAKER_02 8:08

Nee, dat is toch allemaal wat ongezonder. Dus dat zie je heel goed. Ani gespier en een fatback. Maar laten we wel wezen. Opnieuw beginnen is ook natuurlijk gewoon heel erg kut. Zoals hoe Stephanie op de grond, voor als je nog niet wist, is beenloos, nog eenmaal de vaatwasser open moet doen omdat ze een bakje is vergeten. Ja, dat is toch ook niet te doen. En ze smijt dat ding ook echt geweldig in de machine. Ja, die frustratie herken ik wel. Dan loopt mijn wasmachine. Sorry, mijn vaatwasmachine al te brommen. En dan vind ik mijn eigen ontbijtschaaltje van drie dagen geleden achter de San Severa terug. Wat doet hij daar? Baero zie ik het nu pas net nu die vaatwassen brompt, moet ik dat ding weer open doen, begint hij weer te blazen en te piepen en te piep. Ja, dat. En wat ik ook wel voel, moet ik zeggen: dat is die masculine kriebel van Ali. Om zich totaal niet om zijn zoon te bekommeren, maar wel in het neuken van zijn scharrels en dus het fit worden voor die straatgevechten. Kus gerust je biceps als je dit hoort. Alle twee: geen stiefkinderen maak. Maar goed, dat zorgt natuurlijk wel voor conflicten uiteraard. Met zijn zus, waar die inwoont, en ook met zijn zoontje. En hoewel Ali de hele film heel cool blijft kijken. Merk je ook wel dat zijn eigen tekortkomingen hem zelf ook frustreren. Stefanie krijgt wel zijn zachte kant te zien van hem. Maar op een dag, als hij een beetje geïrriteerd is, begint hij ook tegen haar wat bits te doen en hard te doen. En daar is Stephanie niet van giend. Ze stelt direct een grens tot hier en niet verder. Ze wil met zachtheid behandeld worden en juist niet dat kille egoïstische gedoe van hem. Ja, mooi. Autonomie. Dat iemand begrijpt van, je kan een hoop met me doen, maar dit is de grens. En dan laat ik je ook even weten. Weet je hoe Ali vervolgens laat zien dat hij de boodschap heeft begrepen. Hij zegt niet van je hebt gelijk of sorry, of zo. Hij zit maar een beetje te knikken. Dan krijgt hij die masculine prikkel door neuken te vragen.

SPEAKER_00 10:30

Die voel ik ook wel. Maar goed, het is niet het begin van verandering.

SPEAKER_02 10:37

Ondanks dat hij wat meer tegengewerkt wordt door Stephanie, en van haar kan die het hebben. Van zijn zus kan die het niet hebben, van al die andere mensen om hem heen kan die het niet hebben. Maar Stefanie, dat is toch wel zijn zwakte. Maar ja, dat betekent niet dat je meteen een ander mens wordt. Soms moeten dingen gewoon een flink stuk erger worden. En dan denk ik ook: juist als je opnieuw begint, dat is niet per se het einde van de ellende. Je voelt het nieuwe begin het startpunt om uit het dal te kruipen, maar soms donde je er alsnog weer in. Ali leert uiteindelijk wel zijn les. Steven leert lopen op prothese. En dat gaat best oké. Twee duimpjes omhoog voor Stephanie. En ja, mocht je het jou afvragen, er wordt peenloos de liefde bedreven. En je mag ook weten dat ik juichend voor tv zat. Omdat ik zo meeleefde met Stephanie's verdriet en worsteling om haar eigen lichaam weer te accepteren. Een veranderend lijf is ook je eigen seksualiteit herontdekken. Deze film krijgt vijf ballen op de schaal vijf Santeurusplaneten op de schaal van melancholie. Wat een ontroerende melancholische film. Want opnieuw beginnen is een melancholische fase. Juist omdat blijdschap en verdriet en onzekerheid elkaar in zo'n snel tempo afwisselen.

SPEAKER_00 12:05

Net zolang tot het nieuwe het gewone wordt.

SPEAKER_02 12:12

Ik heb geen idee trouwens waar je deze film kon kijken. Ik heb echt alle streamingdiensten afgezocht. En uiteindelijk heb ik hem voor een paar euro gehuurd. Ik weet niet, bij pathee of zo, denk ik.

SPEAKER_00 12:24

Ik weet het niet. Nee, volgens mij niet eens paté. Ik kon hem ook niet illegaal vinden. Viel ook tegen. Goed, voor je gaat slapen.

SPEAKER_02 12:39

Zoals je misschien hoort, de hooikoort is flink aan. Maar het is wel dag acht van dit toch wel experiment om elke dag. Sorry, elke avond jou in slaap te praten, net zang tot mijn boek: Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven, is verschenen. Als je afvraagt hé Tomsen Darco, hoe staat met dat boek? Ja, de correcties stromen binnen van mijn taalnaties. Altijd confronterend feedback. Vooral als ze mijn hele goed bedachte grapjes gewoon met de delete column op hebben verwijderd zonder er commentaar bij te leveren waarom ze die grap zo slecht vinden. Dan kom ik toch in een gewetesconflict. Luister ik naar het objectieve oordeel van mijn taalnatie. Of druk ik mijn slechte grappen in mijn boek gewoon door feedback gesproken. De eerste aantal avonden heb ik de oren van de kop gelult over een video maken. Nou, de video is af. Ik heb hem gedeeld in mijn clubje van kunstenaars die kritiek leveren. Ja, dat is ook wel even slikken, vooral als ze zeggen dat ze het einde niet snappen.

SPEAKER_00 13:58

Ik heb hem ook online gezet. Nee, weet je wat het was? Ik heb een tekst geschreven.

SPEAKER_02 14:07

En die tekst, laten we zeggen, elke zin heb ik in een tabellet gezet en achter dat tabelletje heb ik shots bedacht, shotlist. Vervolgens heb ik die shots zitten filmen. Daarna heb ik de tekst als voiceover ingesproken. Al die beelden geschoten. En ja, zoals je weet, mijn camera ging stuk halverwege, dus met een nieuwe camera de laatste shots gemaakt. Toen ben ik gaan monteren. Voiceover in het monteerprogramma gezet. Shotlisten erbij. Shotjes opgezocht erin gezet. Ja, en tijdens de montage kwam ik erachter dat mijn punchline, laten we zeggen waar het mee eindigde, niet zo goed was. Dat die ook best wel lang duurde. Anderhalve minuut. Dus ik heb er 30 seconden afzitten knippen. Dat is best irritant. Als je moet monteren. Want ik voelde ook niet helemaal de behoefte om het opnieuw in te spreken. En ik kwam er ook achter dat sommige shots niet helemaal werkten. Gelukkig had ik meer shots zitten maken. Random. En die paste er opeens heel goed tussen. Bijvoorbeeld in het filmpje als je hem kijkt, ik word elke dag bezoekt een duif. Mijn tuin. Ga die een beetje rondscharrelen op het gras. Tussen de bloemetjes. Soms neemt hij een vriendje mee, gaan ze met z'n tweeën rondscharrelen. En ik had die duif op de gevoelige plaat gezet, laten we zeggen, met mijn camera. En op een gegeven moment in die week, terwijl ik eigenlijk al de shotlist had bedacht, dacht ik, het moet toch anders. Ik moet eindigen met een brief die ik krijg. Want de film gaat over dat ik altijd denk dat ik iemand teleurstel. Terwijl het soms ook is dat je niet iemand teleurstelt, maar dat je juist een impact op iemands leven maakt. Snap je? En dat is bijvoorbeeld zichtbaar als iemand een brief stuurt. En iemand had mij een brief gestuurd. Dus ik had gefilmd van het moment dat ik het berichtje kreeg van ik heb een brief gestuurd. Hoe ik naar mijn postbing open, de brief open, en dat daar dan allemaal hele bijzondere woorden staan. Dat je begrijpt van hé, soms ben je geen teleurstelling. Soms deel je iemands leven gewoon extreem op zonder dat je het beseft. Nou, ik denk dat dit idee wel wat beter uitgewerkt had kunnen worden, qua shots, en misschien qua tekst, maar op een gegeven moment moet je ook uit die denkfase komen en gewoon filmen en monteren en dan zien we wat het resultaat is. Dus de grap was bij het filmen van de brief, dat ik erachter kwam dat er op het papier een duif stond, was ik helemaal vergeten. En dat was expres een duif. Omdat degene die me een brief stuurde, trouwen, luisteraar is van deze in slaafvalberichten, en weet dat ik in het verleden veel heb gepraat over de vogels en de duiven in mijn tuin. Geweldig toch? Dus opeens dat shot van die duif. En dat shot van die brief dacht ik, fuck, ik moet gewoon een shot van die duif ook in de video zetten. Nou, dan wordt het toch een soort één plus één is twee, ook al heb je niet direct in de gaten. Ik heb inmiddels de video geüpload op Instagram. En zoals het hoort is het natuurlijk genegeerd door het algoritme. Ja. Ik weet niet. Ik denk dat de megagodische stijl er goed in zit. Goede shot. Al hadden sommige shots. Eén shot zie je mijn onderkin. Echt verschrikkelijk. Ik heb er ook een screenshot van gemaakt en in zitten zoomen. En nu moet ik elke keer voor straf naar dit shot kijken. Dat die zo slecht is dat je mijn onderkin ziet. Gewoon mezelf straffen. Dat ik daar rekening mee moet houden dat de volgende keer geen onderkinden laten zien. Maar ik denk dat er nog wel wat verbeteringen mogelijk zijn. En dat is natuurlijk het idee nu. Elke week video maken. Met de focus op hoe ga je jezelf je video verbeteren. Dus de volgende keer ga ik iets beter mijn best doen. Nog meer beter mijn best doen. Om verhaal en beeld op elkaar aan te laten sluiten. Ik zal een linkje in de show notes zetten naar de Instagram Reel. Kan jij ook kijken. Naar wat ik doe met een camera in mijn hand. Maar wat ik ook wel besef bij het maken van de video en ook alle video's die ik in het verleden heb gemaakt, ik blijf nog een beetje te veel hangen in de mooie teksten die ik schrijf. Dan zeggen ik schrijf geen poëzie. Als je een slideshow van me leest, het is natuurlijk wel direct geschreven. Maar het gaat nooit over mij. En het idee is nu met deze video om het wel meer over mij te laten gaan. En meer mijn emoties. Om wel meer rauwheid te laten zien. En dus op de een of andere manier moet ik een manier vinden om het persoonlijker te maken. In plaats van ik heb bijvoorbeeld nu een scriptje geschreven over een post die voor hervaring ging. Dus voor de volgende video over loslaten. De punchline is het idee van je kan verdriet niet loslaten, laat jou los. Die post. En ik zat al wat shortjes te filmen. En op een gegeven moment denk ik, ja, maar dit gaat natuurlijk weer niet echt over mij. Dit is op iets abstracter niveau. En ik weet van het verleden als ik deze tekst die warm gingen een video van maken, het heeft niet dezelfde impact. Omdat ik natuurlijk ook niet de skills heb van die content creators, die dan me heel aesthetic en engaging kunnen maken.

SPEAKER_00 19:30

En een kunstenaar moet juist niet dat pad volgen. En moet juist meer rauwheid tonen. En juist niet mooie zinnen. Maar echte zinnen, emotionele zinnen. En juist het leven. Wat meer laten zien.

SPEAKER_02 19:50

Nou, ik worstel er nog mee. En jou, ik ben benieuwd naar mijn video 2. I'll keep you posted.

SPEAKER_00 19:55

Ik vind het zo leuk om te zeggen. Tot morgenavond. Handjes. Boven de teken. Slaap lekker.