dag 23 - alles of niets

 Woorden zijn maar woorden. Tot je ze echt meent. 

• we waren er zes miljard niet
• in dat kleine stukje dat we er wel zijn, zijn er gelukkig heel veel zorgen
• alles stopt, zoals je talent en je ervaring
• alles of niets
• Of je geeft me alle aandacht en je twee nieren. Of je zoekt het maar lekker uit en stik er maar in.
• Woorden zijn maar woorden. Tot je ze echt meent.
• Ik heb mijn dwangmatigheid nooit als een probleem gezien. Al ziet mijn therapeut het wel als een stoornis. 
• Wees een stoornis. De rest van de wereld doet al normaal genoeg.
• Tomson, je bent niet meer het 8-jarige jochie dat machteloos is.
• Waarom dwangmatig doen als je het ook gewoon kunt uitbesteden aan Ai?

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Thomsen Darko hier. Ja, de hooikoortspatiënt. Heb medeleiden met mijn ziekte. Stuur hulp. Stuur pollen. Zoals je hoort, mijn stem is iets beter. Nou, laat het oordeel aan jou over. Ademen gaan nog steeds moeilijk. Maar ja, dat is ook het leven. Daar moeten we het mee doen. Zuurstof, stikstof. En ons bewustzijn dat we er heel even zijn. En al die andere 6 miljard jaar hiervoor waren we er niet. En al die 6 miljard jaren die nog gaan volgen, zijn we er ook niet. En in dat kleine stukje van ons bestaan zijn we alleen maar bezig met zorgen maken. Als je mij vraagt: wat is de samenvatting van het universum? Zorgen maken. Kijk, het universum boeit het echt geen reet of we er zijn of niet. Maar het boeit ons wel dat het universum er is. En dat we het kunnen aanschouwen en observeren en de schoonheid ervan inzien.

SPEAKER_01 1:10

En de krankzinnigheid.

SPEAKER_00 1:16

Ik vind het altijd zo'n gek idee dat iemand bijvoorbeeld zijn hele leven wijd aan een ambacht. Zoals viool spelen. IKEA meubelen in elkaar schroeven, schrijven. En dat je dan met al die ervaring sterft. Ja, nou dat. Er zit geen rente op, je kan het niet meenemen. Het stopt gewoon. Het stopt. En dat is dan wel weer het mooie aan de mensheid. Je kan woorden opschrijven, zodat de generaties erna het nog kunnen lezen. Maar ja, dat is er maar voor een aantal stervelingen weggelegd, dat je over 200 jaar nog gelezen wordt. Of naar beluisterd wordt, of jouw IKEA meubel bewonderen als je de ontwerper daarvan bent. Vergankelijkheid is ons lot. We doen er niet toe. En het universum doet er wel toe. Dat is hoe de verhoudingen liggen. Geen idee waarom ik zo zwartgadig ben. Ik wil je gewoon in slaap praten. Ik wou het over dwangmatigheid hebben, niet over dit. Laten we de verkoudheid maar de schuld geven. Zoals je weet, ik ben de meest positieve mens die je maar kan voorstellen in dit podcastlandschap. Dus laten we heel positief praten over drangmatigheden. Voor je gaat slapen. Het leuke aan dangmatig denken is dat het volledig in je eigen universum afspeelt. De rest van de wereld geeft geen ene fu of je elke dag tienduizend stappen loopt, tien pagina's leest, 2000 calorieën hebt gegeten, vijftien minuten naar een muur hebt gestaart, achtens en negen hebt gehaald en nul spelfouten in je tekst zitten. Nee. Het andere leuke is dat het alles of niets is en niets ertussenin. Want voor middelmaat komt de dwangmatige mens het bed niet uit. Nee, je zou een kanttekening kunnen maken dat wij ook zo in de liefde staan. Of je geeft me alle aandacht en je twee nieren, of je zoekt het maar lekker uit en stikt er maar in. Madden vakker, woorden zijn maar woorden tot je ze echt meent. Ja, kijk, ik heb mijn dwangmatigheid nooit als een probleem gezien, al ziet mijn therapeut het wel als een stoornis. Ja, dat betaalt sowieso zijn rekeningen om dit te concluderen, dat snap ik ook wel. En zoals Oscar Wilde waarschijnlijk nooit heeft gezegd: wees een stoornis. De rest van de wereld doet al normaal genoeg. Waar dan nog? Ik ben er wel voor behandeld. Want het had zo zijn effect op mijn mentale gezondheid. En op zich, de therapie heeft me ook wel een beetje geholpen. Ja, zoals het beseft dat mijn perfectionisme altijd een gevolg is van de ander niet willen teleurstellen. En een hoop aannames, een hele hoop ongefundeerde aannames. Nu praat de stem van de therapeut mee in mijn hoofd. Maar wat nou, Thomsen, dat je wel een teleurstelling bent voor iemand. Wat is daar nou zo erg aan? Je bent reflectief genoeg om je eigen fouten in te zien en te snappen waar je weinig aan kan doen. Degene die dat niet accepteert, hoef je niet eens meer in je leven te hebben. Thomson, je bent niet meer het achtjarig jochie dat machteloos is. Op zich? Ja, die conclusie verlicht wel bij zwangmatig denken. In plaats van een uur over een mail te doen aan een directeur die teveel mijn vader leek. En elk mogelijk negatief argument wat terug kan komen, die bunken, laat ik het nu AI doen. Waarom dwangmatig doen als je het ook gewoon kunt uitbesteden? Maar ja, ook wel het besef, dan ben je maar teleurstellend. Je hoeft je gezondheid daar niet voor op het spel te zetten. Je denkt misschien dat dangmatigheid geneutraliseerd kan worden door meer balans te zoeken in je leven, dichter bij je gevoel komen, minder in je hoofd zitten. Nou, fukbalans als antwoord op alles. Echt fuk you. Het leven is nauwelijks in balans. Of je met tyves druk, of je vult je de tering, of alles is ellende, of alles gaat geweldig. Het is of holen of horizontaal in bed liggen op je zij en uren staren naar een oplichtend glasplaatje. Nee, fukbalans. Twangmatigheid helpt me. Ik ga niet voor de lol een paar dagen vroeg opstaan om een boek af te schrijven. Ik sta elke dag vroeg op, ook in het weekend, ook met kerst. Dat is mijn doel. Ik doe alles wat ik kan om dat doel te halen. Een dag niet vroeg opgestaan is een dag niet geleefd, is grip verliezen. Dat is het begin van het einde. Daarom. Dat is de reden dat mijn aankomende boek ook echt in 40 dagen af was. Stikker voor mezelf en leuk voor jou, hoop ik. Maar even eerlijk. Ik kan trouwens deze zin echt niet meer uitspreken zonder aan al die LinkedIn-posts te denken die door AI zijn geschreven. Daarom zeg ik hem toch, maar dan zonder vraagteken. Maar even eerlijk. Bij twangmatigheid komt natuurlijk alles neer op controle. Ik weet dat de wereld om me heen chaos is en mijn invloed beperkt en mijn lot sowieso catastrofaal. Daarom zoekt een dwangmatige mens houvast. Laat me mijn houvast hebben.

SPEAKER_01 7:14

Want zonder houvast kan ik niet leven.

SPEAKER_00 7:21

Je kunt opgroeien in een chaotisch of gewelddadige gezin waarin je nooit wist hoe de sfeer thuis zou zijn. Maar als je perfecte cijfers haalt, krijg je tenminste het gevoel dat er iets in je leven controleerbaar is. Je kunt diep van binnen geloven dat je niet goed genoeg bent. Maar als je extreem controle houdt over eten en je gewicht, dan voelt het alsof je jezelf tenminste nog kunt repareren. Je kunt zijn opgegroeid met emotioneel afwezige ouders die je vooral aandacht gaven wanneer je brave, rustig of succesvol was. Dat geeft je het idee dat je liefde moet verdienen. Het is waarom ontspannen, altijd doorgaan om die liefde te blijven voelen. Je kunt als kind voortdurend kritiek hebben gekregen. Dan blijf je altijd je eigen handelen overdenken. Het is zelfbescherming om toekomstige kritiek te voorkomen. Je kunt flink van slag zijn geraakt door de liefde die plotseling verdwijnt. Dan raak je obsessief bezig met appjes en lichaamstaal en de woorden waarmee je iemand bewondert, zodat je het de volgende keer voelt aankomen als iemand toch vertrekt. Ik snap het allemaal. Controle is veiligheid. En voor de buitenwereld komt het als een gevangenis over. Dat wat je ooit veiligheid en bescherming bood, wordt je venster op de wereld. Altijd maar door tradisch naar buiten kijken. Maar zij beseffen niet hoe comfortabel een kooi kan zijn. Al zitten er natuurlijk grenzen aan. Het heeft geen zin om je billen te blijven afwegen tot het toiletpapier rood kleurt, lieve vreemdeling. Maar waar die grens ligt, nou sowieso niet in het midden. Leer waar je dwangmatigheden vandaan komen. Zet ze zo in dat het je geheime superkracht wordt. Het mag nooit ten koste gaan van je levensgeluk en gezondheid.

SPEAKER_01 9:32

Dat is mijn advies. En daar moet je het meedoen: alles of niets. Gedachten zijn maar gedachten tot je er echt naar gaat handelen. Ik hoop sowieso dat die van jou lief zijn. En zo niet? Ik maak ze graag lief. Ik ga nu niks zeggen over mijn boek. Maar je weet dat die er is. Toch? Ik weet niet. Ik vond best wel heftig toen hij een therapeut zei: je is een zwangmatigheid stoornis. Je besteed abnormal veel energie.

SPEAKER_00 10:15

En vooral gedachtes om de wereld te controleren. En ik ben dus niet van alles rechtop zetten. En zes keer de deurknop aanraken en vijf keer controleren of het voornuis uit is. Dat is een andere vorm van dwangmatigheid. Nee, mijn dangmatigheid zit vooral in mijn hoofd. Bezig zijn met scenario's, worst case scenario's. En daar proberen invloed op uit te oefenen. Het is soms vermoeiend, maar het is ook hoe ik opereer. Ja, ik vind het wel lekker eigenlijk. Totdat het niet meer lekker is. Therapie heeft dan geholpen. Vooral het inzien wat twangmatigheid is en wanneer het mij saboteert. Ik heb er nu wat meer grip op. Ik heb minder last van de effecten van mijn dwangmatigheid.

SPEAKER_01 11:11

Stikker voor Toms en Darco.

SPEAKER_00 11:17

Het is ook gewoon iets wat bij me zit, bij me hoort, wat in me is gesleten, wat er ook nooit uitgaat. Ik heb er veel voordeel bij. Ik kan heel dangmatig over mijn teksten doen en ik zit er heel dwangmatig in om te blijven leven van kunst maken.

SPEAKER_01 11:34

Ik ben geen opgever. Maar ik moet wel een gevoel van controle hebben. Anders geef ik wel op. Gek is dat uit. Alles of niks. Alles. Of niks. Ik hoop dat jouw gedachten lief zijn voor je.

SPEAKER_00 12:02

Ik ben vooral ook heel erg benieuwd. Ik durf de vorige aflevering niet terug te luisteren. Sowieso om te horen hoe vertiefd mijn stem is. En ook omdat ik heel erg bang ben voor wat voor onzin er weer uit mijn mond is gekomen. Maar ik weet wel één ding dat mijn stem morgen duizend procent garantie is dat die beter klinkt dan vandaag. Dat is waar ik voor ga.

SPEAKER_01 12:29

Ik kijk er nu al naar uit: handjes boven de dekens. Slaap lekker.