dag 28 - We hebben geen geweten

 Hyperseksueel wezen. 

• laat me je schoenen zien en ik vertel je wie je bent
• Ik voelde me betrapt
• Lolly
• Je kan niet ontsnappen aan je culturele blauwdruk
• Papiertje in je zak
• Wat is erger? Joggingbroek aandoen of afval weggoien?
• Natuurlijk zijn we gewelddadig
• Geconditioneerd
• DE KIN
• De oorlel
• Kom maar op met de meteoriet
• Desmond Morris
• Hyperseksueel wezen 

Transcript

0:00

Hé, voor we gaan slapen, ben ik er voor je, Doms en Darko. Wat ik doe is op rustige toon praten over melancholische onderwerpen omdat wij gevoelige zielen zijn. Om jezelf een beetje af te leiden, zodat je heel langzaam in slaap dommelt of rustig wordt, of ik weet niet wat je nu aan het doen bent. Je moet me alleen wel één ding beloven, en dat is dat die handen boven de tekens blijft. Voor je gaat slapen. Ik las eens. Ik denk dat. Ik weet niet eens of ik het las. Misschien was het al een TikTok video. Zo'n meid die zei: Laat me zien wat voor schoenen je draagt en ik vertel je wat voor type mens je bent en bij wat voor generaties je hoort. Wat voor generatie je hoort. En ze zei dus dat je een millennial herkent aan zijn witte, goed gepoetste gimpen onder zijn kleren. Ja, ik weet niet. Ik vond het zo'n ontmaskering. Dat ik al meer dan een jaar weiger mijn witte gimpen uit mijn kast te halen om ze aan te trekken. Dat ik natuurlijk wel gewoon een millennial blijf. Dus wie houd ik voor de gek? Het is natuurlijk gewoon meer. Ik voel me gewoon ontmaskard. Iets wat ik nooit bewust deed. Maar vanaf nu kan ik het niet meer onbewust doen. Snap je? Elke keer als ik mijn schoenen aantrek, is het een statement van ik ben een millennial en iedereen kan me ontmaskeren. Het is gewoon de ontmaskering van mijn authenticiteit. Die er natuurlijk niet is. Of ik wil of niet. Ik ben onderdeel van mijn generatie. En iedereen die in dezelfde periode is geboren, heeft dezelfde culturele invloeden gehad en dezelfde rolmodellen gehad en dezelfde fashion trance. Je kan er gewoon niet aan ontsnappen. Ik bedoel, zie jij Ron Boshart nog wel eens op tv. Ik was laatst aan het Seppen. En toen zag ik Ron Boshart, presentator. Elke keer als ik dan zijn memiek zie en zijn stem gebruik, denk ik, hij lijkt wel heel erg op zijn broer, Carlo Boshart. Ja, daar kunnen ze beide natuurlijk niks aan doen. Maar ja, ze lijken heel erg op elkaar terwijl volgens mij kunnen ze totaal niet met elkaar door één deur. Ik heb het ook wel eens op werk gehad ik een gesprekje met een collegaatje. En die zei dat ze tijdens het gesprek gewoon tijdens dat gesprek zelf zei ze: ik kreeg een error. Want ik had een bepaalde blik en een bepaalde lach. En die waren precies hetzelfde als dat van mijn zusje. Waar zij weer veel meer samenwerkten. En je moet weten, mijn zusje werkte bij dezelfde werkgever als ik. Ja, als ik mijn zusje zie, ik zie wel veel dingen van mijn ouders in haar gezicht en mimiek en zo. Maar ik heb echt geen idee welke blik en lach overeenkomt met die van mij. Ja, dat is natuurlijk best wel nabeangsterend, weet ik dus een heel zwaar woord, maar een buitenstaande ziet natuurlijk meer dan jij en ik over onszelf. Het is een soort blinde vlek. Dat is meer mijn punt. Ik weet niet, met die witte schoenen. Ik wou dat dat ook gold voor andere onderwerpen. Dat een bepaalde ontmaskering een bepaalde lading geeft, waardoor er een schuldgevoel ontstaat. Snap je? Bijvoorbeeld zoals het woord zwarte piet? Of je nu voor of tegen bent, je kan dit niet meer onschuldig uitspreken. En als je dit de hele tijd toch graag uitspreekt, dan is dat meer een statement. Snap je? Door dat publieke debat van de afgelopen vijftien jaar over Zwarte Piet. Is de onschuld ervan af? Er is een wereld ervoor en een wereld erna, en dat is echt heel bewonderenswaardig, wat die kick out Zwarte Piet voor elkaar heeft gekregen. Ze hebben in een relatief korte tijd deze term enorm beladen gemaakt. De discussie gekanteld. In ons bewustzijn. Onze eigen blinde vlekken in onze cultuur hebben ze blootgelegd. En je had het ook wel een tijdje, en dat is denk ik meer in bepaalde kringen, het woord vliegschaamte. Er was een gegeven moment een kleine trend dat zelfs ik een beetje begon te. Ik vlieg nooit, maar zelfs ik voelde schaamte. Wat is nu weer weggehept. Ik denk omdat er belangrijkere problemen in de wereld zijn. En dat bedoel ik waar onze aandacht naartoe gaat. Ik bedoel, het klimaatprobleem is echt de grootste bedreiging van de mens worden. Maar hey, who cares? Who gives a shit? Ik vind het ook zo frappant met we weten met z'n allen dat die miljoenen dieren hier in Nederland lijden. Ze worden vet gemest. Amper twee jaar worden ze op een loopband gezet, pint op het hoofd. Dan beginnen we een beetje ruw in ze te snijden. We weten hoe al die dieren gevoelens hebben. En hoe bijna zeggen niet menselijk hoe heftiger we met dieren omgaan. Ik weet het, jij weet het. Maar er zijn niet zo heel veel vegetariërs. En die groep groeit ook niet per se heel extreem. Terwijl er volgens mij heel veel mensen dierenliefhebbers zijn. En ook gewoon een grote groep ongemakkelijk wordt van hoe wij met dieren omgaan. Dat is weer, hè? Ik vind het zo weer. Ook bij mezelf. Ik eet nog steeds vlees. Mel is waar minder. Flexitarier ben ik eigenlijk. Maar ik durf nog steeds niet te zeggen van. Dit doe ik niet meer. Prima dat jij vlees eet, maar dit is mijn grens. Heb jij ook wel eens. Misschien ligt het aan mij altijd als ik mijn bestellingen weg ga brengen, beloon ik mezelf met een lolly. Ik kan je zeggen, mensen kijken me best wel raar aan op straat. Ik denk dat ze of in de waar zijn dat ik misschien een peuk in mijn mond heb. Het is natuurlijk wit, maar het brandt niet. Of dat ze denken, dat loopt hij nou echt met een lolly. Of ze denken. Dat sexy motherfucker loopt hij toch? Met zijn tasje gevuld met boeken. En ja. Dan heb ik dus dat irritante plastic papiertje in mijn zak zitten. En soms heb ik de gedachte van het hoort daar niet. Ik weet niet, een soort smetvrees krijg ik ervan. Terwijl kom op, wat is nou een papiertje in je zak? Maar toch, ik wil dat ding dan zo snel mogelijk weggooien. Maar ja, waar zie je nog brullenbakken op straat? De overheid zegt: dit is niet meer mijn taak. Je neemt je fel zelf maar mee. Die bezucht. En dan krijg ik dus zo'n gedachte met gooi het gewoon in de natuur. En dan meteen die tegengedachte. Het schuldgevoel. Dat ik dit überhaupt denk. Mijn hand kunnen niet eens die gedachte uitvoeren. Dat ik dit überhaupt denk om mijn eigen afval in de natuur te gooien, waar het daar dan jaren ligt niet weg te rotten. Dat is natuurlijk het probleem met plastic. Het rot niet weg. Het vergiftigde boel verdomme. Dit is dus een heel goed voorbeeld van conditio. Oké, we zijn weer aangekomen bij een woord. Adem in adem uit, Thoms en Darco. Conditionering. We zijn als maatschappij gewoon kapot gegooid met boodschappen over dat je je afval niet weggooit. En er zijn best wel veel samenlevingen waar het vrij normaal is dat je je afval uit je raam gooit of van je afgooit. Smerige mensen zijn dat. Wij vinden ze smerig. Maar dat komt omdat wij al jaren geïndoctrineerd zijn met die boodschappen op tv met een beter milieubegrip bij jezelf. Ik moet zeggen: alleen al de gedachte dat ik gewoon afval van me afgooi, laat me heel me sowieso walgelijk voelen en heel schuldig. Dat is de Big Other, zoals Lacan dan noemt. Dat is die grote stem van de samenleving die altijd in je hoofd met je meepraat. Ja, dat heb ik ook wel eens trouwens, als ik dan iets zeg, dat ik denk: jeetje, dit zijn mijn moeder vroeger ook. Laat me ook zo wel geluk voelen. Big other. Ik zal je nog erger vertellen. Nou, dit heb ik wel eens vaker verteld, maar ik vertel het gewoon nog een keer. Ik ben best wel een stoïcijn als het komt op de dingen die ik zie op straat, dan zie ik het, ik aanschouw het, ik denk, ik laat het maar even gaan. Als ik iemand afvalsie weggooien blinde vlekken, ik krijg zweethanden, ik ga ook meteen heel directief er wat van zeggen. Gewoon op het meest irritante manier van. Ik weet niet dat idee dat iemand onze mooie publieke ruimte vervuilt door korte broeken of joggingbroeken aan te doen. Ik weet eigenlijk niet wat ik erger vind. Iemand die een blikje Redboel weggooit of een joggingbroek aan heeft in het openbaar. Dat is wel een dilemma. Maar goed, degene die een blikje van zich afwerkt, die spreek ik aan. Degene in een jogginbroek spreek ik niet aan. Maar kom op, open maar een ruimte. Houd het schoon, joh. Vriend van me, die wordt hier juist heel rebels van, maar dan andersom, die gooit gewoon batterijen bij het huisvuil. Dan zegt hij fuck je conditionering. De wereld is toch wel één grote tyve stakeringzooi, zegt hij er dan bij. Wat natuurlijk absoluut waar is. De gedachte alleen al dat een batterij bij het huisvel belandt, ja, je krijgt daar erover van. Ik voel me dan echt enorm zonder. Sowieso als ik al een kabeltje weggooi bij het huisvuil, weet ik al dat het niet hoort dat je dat kabeltje moet inneveren in de Milieustraat. Het afvalstation, wat trouwens in mijn gemeente geen afvalstation meer heet, maar een waardepunt. Want afval heeft waarde. Daar word ik toch ook zo misselijk van. Even klaar met Toms en Darken hoor. Waardepunt. Ze hebben ook zo'n hele campagne er tegenaan gegooid, overal waar je loopt of fiets, zie je dan van die aanplakbiljetten met het afvalbrengstation wordt waardepunt. Kijk, als je zegt, ik hou gewoon van ik snap hoeveel lading er in woorden zit. Dat snap ik. En dat het invloed heeft op hoe je de wereld beleeft of hoe je jezelf beleeft, dat begrijp ik allemaal. Maar er zit ook een hele functionele kant aan taal. En dat is als je zegt, ik moet even naar het afvalstation, dat je snapt dat je spul wat je niet meer gebruikt, en wat ook niet zoveel waarde meer heeft om op marktplaats te zetten, dat je dat afvoert. Maar als je zegt ik ga naar het waardepunt, dat zal nooit insluiten dat mensen snappen: oh, je doet die bank die al 15 jaar op solder staat en loopt de verstoffen weg. Nee, dat denkt niemand, toch? Ademin adem uit Thomson. Voor je gaat snappen. Kijk, we hebben als mensen sowieso geen geweten, toch? Nee, dat is gewoon een kenmerk van ons soort. We hebben echt geen geweten. We zijn zeer opportunistisch en ook zeer angstig. En dat is echt een giftige cocktail waar je u tegen zegt. We zijn zeer opportunistisch over de toekomst, over onze invloed op dit alles. En we zijn heel angstig voor alles wat we niet kennen. Ik bedoel, ben jij verbaasd dat er ruitensneuvelen bij locaties waar mogelijk nieuwe opvangplekken voor migranten worden gerealiseerd en vuurwerk wordt afgestoken en ze op de vuist gaan met de politie? Ja, en dan zeggen al die politici. Geweld is nooit een oplossing. Nee, terwijl ik denk het is geen oplossing. Nee, maar het is wel een hele doodnormale menselijke uiting van frustratie. Dat is al wat we duizenden, tienduizenden jaren doen. De mens houdt er gewoon graag van om die vuisten te gebruiken. Niks maar niks. Is de vuist de vuist. Apen hebben niet zulke vuisten zoals wij. Onze vuisten zijn perfect door de evolutie geworden met wat het nu is, om klappen uit te delen en om stenen te gooien. Ja, serieus. We zijn heel goed in stenen gooi. Daarvoor zijn die polsen zo dun. Dat is handig als er een leeuws tegenover je staat of een beer. Dat je even een steen tegen zijn hoofd kan gooien. We kunnen het dan weliswaar niet winnen. We kunnen hem wel even verrassen, verwarren, een beetje duizelig maken. Dat de beergeven denkt nou al die stenen tegen mijn hoofd. Ik vind het wel best zo. Sowieso politici die zeggen: geweld is niet de oplossing. Nee, moest even kijken wat we allemaal op het wereldtoneel aan het doen zijn. Ik bedoel, heb jij ook met verbazing zitten kijken hoe Iran en Amerika beiden een enorm harde plasser kregen van al die bommen die ze op elkaar aan het gooien waren, en met hoeveel grootsheid ze dat elke dag verkondigden aan de media en de wereld, hoe goed ze bezig waren. WTF? WTF? Al die verwoestingen, al die mensenlevens. En jou, de laatste film die je hebt gezien. Ik vraag me af, werd er in geknokt? Of geschoten? De mensen is geobsedeerd door geweld. Natuurlijk gebruiken we geweld als we ons gefrustreerd voelen. Dat is hoe we zijn. We zijn gewoon een heel vreemde soort. Ik zag van de week op YouTube een filmpje over de kind. Heb je daar wel eens over nagedacht? De kind. Wij hebben een kin. We zijn echt de enige apensoort in de wereld die een kind heeft. De Jannetales hadden geen kin. De Homo erectus had geen kin. De gorilla heeft geen kin. Chipelc's hebben geen kind. Waarom heeft een mens een kin? Ja, ik weet het ook niet. Niemand weet het. Het zou kunnen om een goede klap te kunnen incasseren, dat niet meteen je kaak breekt. Er zitten ook best wel veel spieren daar, zodat we goed kunnen articuleren om te praten. Misschien is dat het. Doen we trouwens ook aan de oorel denken. Ik kan een vriend. Ik zat in zo'n vriendengroepje. Die vriend had geen oorel. Op de een of andere manier hadden wij hem altijd daarmee voor de gek, ging ook een foto van hem inzoomen op zijn gebrek aan oorlij. En dat werd dan mijn profielfoto. Echt heel suf. Tienerachtig niveau. Hij had gewoon geen oorel. We zeiden ook elke keer: hey, waar is je oorel? Ja, ook zoiets. Wat moeten mensen met een oorlel hebben? Nou, dan weet ik wel een beetje aan sabbelen. Een beetje aan zuigen. Een beetje opknabbelen. Het kan heel sensueel zijn. Maar goed, ik dwaal af. Kijk, we zijn een vreemd wezen, maar we zijn niet vreemder dan de natuur. Weet je, op een dag pakt hij ons terug keihard van achteren. Dat denk ik echt. Nou, dat denk ik echt. Wie ben ik maar het gaat gewoon gebeuren. De dinos hebben nog best wel chill honderden miljoenen jaren heeft hier uitgehouden. En toch dacht de aarde: we beginnen gewoon opnieuw. Dus het is wachten op een moment dat de aarde zichzelf weer reset. Of weet ik veel dat er weer een meteoriet naar binnen schiet. En we weten dit. En we merken het zelfs dagelijks dat de natuur in rap tempo verandert. Maar ja, het liet ons ook niet stoppen met jagen op manmoeten. We hebben al die mammoeten gedood en al die sabeltontijgers. Dat was niet alleen klimaatverandering, dat waren ook onze speren. Tuurlijk wisten we dat we invloed hadden op de natuur. We waren niet gek 20, 30.000 jaar geleden. Maar ja, omdat het kan, deden we. We zijn echt heel opportunistisch. Soms zeggen we wel eens: leven zoals de indianen of de ineemse volkeren zo één met de natuur. Nee, helemaal niet. Die leven ook niet één met de natuur, die zijn ook opportunistisch. We zijn gewoon enorm ingericht op consumeren, consumeren, consumeren en ontkennen dat onze leefstijl het hele probleem is. Dat is nu zo vroeger zo. Bomen stoppen met groeien, maar het omzetgrafiekje van een bedrijf mag nooit naar beneden gaan. Dat is toch absurd? Hoezo niet? Hoe cares dat het naar beneden gaat? De mens Desmond Morris was overleden, bekende Britse bioloog, schrijver, wetenschapper, hij kreeg vooral veel bekendheid in de jaren 60. Want hij was de deftige jaren 60? Hij noemde voor het eerst de mens een hyperseksueel, zeer sociale aap. Dus hij was de eerste die zei: Ja, knap hoor, die grote hersenen van ons zijn we toch superieur aan al die andere beesten. Maar heb je wel eens gekeken wat er tussen onze benen zit? Dat is wat ons echt onderscheidt van de apen. Moet ik het invullen? Dat zijn onze grote lullen. Wij hebben de grootste lul van alle apen ter wereld. Voelt het goed of niet? Ik weet niet waarom ik dit zeg, want alleen maar vrouwen luisteren naar me. En als je grote borsten hebt, twee duimpjes omhoog. Die dienen echt niet alleen om een zuigering te voeden. En die grote billen van je niet alleen om nog op te zitten, maar ook om een beetje te verleiden. We zijn hyper seksueel. Dat is geen natuurlijke selectie, dat is gewoon seksuele voorkeur. Ze dienen om seksuele interesse op te wekken. Dat is wat we zijn: neuken, masturberen en fruit in plastic zakjes kopen. De mens leven alsof morgen niet komt. Dat is toch de samenvatting? Wat heeft die toekomstige generatie eigenlijk voor ons gedaan? Precies, helemaal niks. Dus waarom zouden wij iets voor hen moeten doen? Dat is hoe wij opereren. Ik heb net het boek uit De Reis van de Mensheid deden. En dan met de bijtitel Wat onze genen ons vertellen over een paar honderdduizend jaar menselijke geschiedenis. Zoiets. Eén ding staat vast. Wat ik net al een beetje zei: als we het konden, deden we het. Dus als we een bos konden omkappen om landbouwvelden te maken, dan deden we het. En als we op dieren konden jagen, jaagden we er net zo lang op dat er niets meer van over was. En als we een andere menselijke soort tegenkwamen, waren die ons ook iets te vreemd. Dus ook die verdwenen allemaal in een rap tempo. Ik zeg het je, de mens heeft nooit een geweten gehad. Ook al denken we van wel dat dat ons onderscheidt, want wij zijn zelfbewust, wij snappen moraal. Wij snappen dit alles. Nee, dat snappen we helemaal niet. Wij voeden ons wel schuldig over heel veel dingen. Zoals dat papiertje in mijn zak. Ja, en vervolgens doen we de meeste mensen het toch. Ik voel me wel schuldig, dieren eten, maar ik doe het toch? Omdat we in ons hoofd weer een verhaal van maken dat het weer klopt. Dieren is toch al dood. Iedereen doet het vlees is belangrijk, eiwitten. Snap je al die? Wat me dus toch weer te afvragen waarom ik nu geen witte grimpen meer aantrek. Wat is daar net van? Tegen wie agregeer ik? Zeg het maar.