dag 29 - zorgeloos en nuchter

Een BBQ party uit hel. Smetvrees. Ongemakkelijke gesprekken. Satésaus. SIXPACK. 

Transcript

0:00

Hey, voor je gaat slapen. Hij liet me bij de vlinderstruik het Instagram profiel zien van zijn friends with benefits, Chiki. Zijn woorden, nooit mij. Ze was blond. Ze had een te kleine bikini aan voor de grootte van haar billen en borsten. Nim van, zei hij schoor. Nim van ma! Hij trok de telefoon zo snel voor mijn ogen weg dat ik de profielnaam niet kon zien, wat op zich wel jammer was. Ik wil best bekennen dat ik me er later vanavond graag op had afgetrokken. Veroordeel me niet. Je moet wat als je bindingsangst en smetvrees hebt. De behoeftes verdwijnen er niet door de manier van bevredigen wel. Ik weet niet. Mijn vriendinnetje is allergisch voor mijn zaad. Elke keer weer uit haar mond de haat. Weer een blaasontsteking, zegt ze dan. Houd het dan ook nooit op. De oplossing zou een condoom kunnen zijn, maar ze had ook grote angsten zoals dat het condoom diep in haar lijf zou verdwijnen en daar nooit meer uitgehaald zou kunnen worden. De ironie ontgaat me niet. Dit was een liefdesverhaal over twee zenuwpezen die elkaar vonden. En ze leefde nog kort en ongelukkig. Toen het puntje van mijn eikel laatst begon te vervellen en te jeuken, begreep ik het allemaal. We waren gewoon allergisch voor elkaar. De hoost van deze tuin barbecue pagaté heette Pay, wat volgens zijn vrienden stond voor porno Jantje. Maar ik zag alleen maar zijn gespierde armen en schouders en buik. En een fucking sixpack. Da stond hij dan, shirtloos, in een hema zwembroek te worstjes om te draaien bij de rokende kolen als een echte vent. Deze gast had echt geen porno nodig om aan zijn trekken te komen hoor. Zijn vriend liep er ook rond. Ergens. Weliswaar had ze geen billen en nul borsten. Maar wel een gezicht dat absoluut voor model door kon gaan. Zo'n gezicht waar je naar bleef kijken zo symmetrisch. Al raakte wat verward van haar naam. Vanity. Ijdelheid. Echt, ik heb me de hele avond afgevraagd of ik de cloe van de grap heb gemist. Vanity? Was dit een pornonaam? Een geuzenaam. Wat gebeurde hier? Ik kende dus maar één persoon op dit feestje, met als gevolg dat iedereen me na het handje en leuk dat je er bent - me negeerde. De eenzaamheid heeft me altijd prima gestaan hoor. Maar toch, de tijd gaat zo langzaam als je je best doet om er koe en in controle uit te zien op een barbecue feestje waar je niemand kent bij de vlinderstruik. En ik wil best bekennen dat de sixpack. Van P.J. me onderdanig liet voelen. En die gast die me zijn Friends with Benefits liet zien, was ook direct alweer vertrokken. Gelukkig was er Marianne. Ze stelde zich niet alleen voor, ze vroeg ook of ik wat wilde zupen. Ja, zumpen. Alcoholvrij bier, zei ik als antwoord. Marianne, spijkenbroekje, shorts, bruine haren in een staart, zwart opgekropt shirt. Ze verborg haar snijdtekens op haar onderarmen niet, en het gaf me een gevoel van berusting. In ieder geval iemand die kwetsbaar durfde te zijn, die durfde te laten zien: dit is mijn verleden, en nu kijk ik vooruit zonder het te vergeten. Ik had zelfs de vreemde gedachte om haar lidtekens aan te raken met mijn vingertoppen en het puntje van mijn tong. Tot ik me tijdens mijn fantasie besefte dat ik aan smetvrees doe en al een vriendin heb. Marianne duwde bij de vlinderstruik een ratler in mijn handen. 2.0% alcohol stond erop. Mijn wenkbrauwen gingen omhoog. Sorry, gast, zei ze vrij luid. Ik weiger met alkaloos bier rond te lopen op dit feestje. Ik moet aan mijn reputatie denken als man in een vrouwenlijf. We proostte. Zij nam een slok. Ik niet. Zij dronk dommelsbier, wat me aan dommel en zemaar voordeed, denken. Was dat eigenlijk nog op tv? Finale conference league nog gezien? vroeg ze luider. Haar gezicht serieus, haar biertje tegen haar linkerborst aangedrukt, met de dowddruppels van de Vrizer en oran. Je bent echt een vet, zei ik verbaas. Behalve tussen de benen dan, zei ze. Daarna greep ze haar twee volle borsten vast zoals je een kussen oppakte. En deze twee. Ze lachte zelfs als een vent. Ze knikte naar me en liep weg. Ik goot de radder leeg bij de wortels van de corniver en verstopte daarna het flesje in de vlinderstruik. Zelfs een zucht ontsnapte uit mijn mond. Al deze mensen hier waren zo raar. De enige die normaal deed, was mijn goede vriend Johan, maar hij had ook een zelfmoordpoging gedaan een half jaar geleden. Alleen normale mensen hebben lef om dit absurde leven vrijwillig te laten beëindigen. Dat snapte ik wel. Mijn eigen probleem was vooral dat ik normaal probeerde over te komen. Vandaar de witte gimpel onder mijn spijkerbroek. Bedo, wie komt er nou een korte broek op een feestje? Nou, iedereen hier dus? Iedereen. En ze droegen ook nog eens allemaal sandalen of slippers. Goed, het was al avond en het was ook nog steeds 33 graden, maar er normaal uitzien was toch ook belangrijk? Behalve PJ. PJ zag er niet normaal uit. Dat lichaam die sixpack. En die kroks om zijn voeten. Kroks. Roze. Kroks. Wat was hij voor fenomeen? Er kwam een roodhare vrouw naast me staan in een zwarte jurk met rode hartjes erop. Waar denk je aan? vroeg ik. De dood, zei ze. De zon stond zo dat haar slanke postuur een schaduw werd op het gras. Zelfs haar puntneus was zichtbaar op de kopert kort gemaide sprieten. Jij? vroeg ze. Zelfs je schaduw ziet er aantrekkelijk uit, zei ik. Ze keek mij fel in de ogen aan en zei: Iuw? En liep weg. Nu was ik hier de freak. Opnieuw een zucht uit mijn mond. Waarom was ik ook alweer hier? Om mij eens zorgeloos te voelen en de huisbaas van een collega te spreken. Hij had een kamer over. Ik moest die krijgen. Laatste poging: dit of terug naar mijn vader in mijn geboortedorp de horror. Maar niemand had die huisbaas gespot, hier op het feestje. Hij had een extief zoon. Die liep hier ook ergens rond. Maar wie was het? Zo eens vragen aan Marianne. Dus, Johan kwam naast me staan met zijn zwarte ICDC-shirt. Hij sleurte aan een roze rietje uit een glas met iets groenachtigs erin. Voel jij je zorgeloos? vroeg ik. Ik weet niet waar je het over hebt, maar het rondlopen zonder telefoon voelt echt bevrijdend, zei hij. Vrij als het vogeltje. Zo vrij. Zonder telefoon? Vroeg ik verbaas. Ja, die moest je inleveren bij binnenkomst. In die grote plastic bak, zei hij. Ik zou toch zweren dat die gozen met dat pikaar me net zijn fukbuddy op zijn telefoon liet zien, zei ik. Allemaal in overtreding, zei Johan. Allemaal. Rechtvaardigheid was zijn agille ziel. Hij begon er zelfs van te zweten nu. Blijf ademen, Johan, zei ik. Het is niet jouw strijd. Het is niet eens jouw feestje. Wel? Wel. Hij kon zo dwangmatig doen. Neem een slok, zei ik. Blijf ademen. Hij nam een hele grote slok. Een kwart van het glas verdween door het rietje. Daarna klonk een aa uit zijn mond. Daarna bood hij mij een slok aan. Al versterkt mij gemoed, zei ik hoofdend, en ik voel me niet echt. Maar Johan luisterde niet. Zie je dat? vroeg Johan. Hij wees naar de rood hage die een stukje verder bij een andere corniver stond. Ze keek op haar telefoon en stopte die daarna in haar BA. Kan dan niemand eens een paar uur connectieloos zijn? Johan stapte erop af, begon heftig te wijzen naar haar BA. Het zag er zeer vreemd uit, alsof hij commentaar op haar dekolethee gaf. Dat is dus niet de bedoeling, hè? hoorde ik hem zeggen. Toen zei ze: Nieuwe? En liep met snelle passen van hem vandaan. Johan draaide zich om naar mij en had een gezicht alsof hij opnieuw een einde aan zijn leven wilde maken. Ik stapte op hem af en sloeg een arm om hem heen en begeleide ons naar de tafel met sauzen en stokbrood en smeersels. Kon het meer barbecue worden dan dit? Naast een pannetje met sateesaus stond er een jomabakje met kipsatee. Ik pakte een mes en smeerde twee stokbroodjes vol met joma. Daarna bracht ik met mijn duim en wijsvinger het broodje naar mijn mond en stopte het er in één keer in. Ik kon helaas niet voorkomen dat de satéresten aan mijn vingers achterbleef. Marianne kwam naast me staan. Juist op het moment dat mijn mond over vol was. Jij bent dus een kipsathee bens, zei ze uit. Ik ook, ik ook. Ik hou zoveel kipsathee en bier, ik hou zo ontzettend veel van bier. Ze bleef maar naar mijn vieze vingers staren met een gulzige blik. Ze had in haar ene hand haar dommelsbiertje, in haar andere hand een kartonnen bord met slaatje erop. Schrik je soms van mijn vieze vingers? vroeg ik met volle mond. Of wil je ze proeven? Ze mumde en knikte ja tot mijn verbazing. Ik brach mijn duime wijsvinger naar haar gezicht toe. Haar lippen gingen open en toen vouwde ze haar lippen er overheen. Het gezuig met de punt van haar tong die mijn vingertop aanraakte. Het gaf een kriebel in mijn buik, zo'n kriebel die meteen doortrok naar mijn kruis. Daarna zette ze haar tanden erin. De geel uit mijn mond. Ze hield haar tanden er strak op. Pas na een paar tellen, ontspande haar kaakspieren en kon ik mijn vingers terugtrekken. Haar tand afdrukken zichtbaar op mijn huid, op haar gezicht één grote grijns. Dat doet echt pijn, zei ik. En wat leren we hiervan? vroeg ze luid. Ze zette het kartonnenbordje en bierflesje op tafel en pakte stokbrood en begonnen kipsateer op te smeren. Stik nooit je vingers in de nat gat van de vrouw. Wat weet jij van mijn smetvresangst, vroeg ik. En pas bij haar verbaarste blik had ik door dat het mijn eigen gedachtekonkel was. Nou, je stak je vingers anders aardig gul zich in mijn mond voor iemand met smetvrees, zei ze lui. Ja, zei ik. Lang verhaal, maar misschien heb ik gewoon smetvrees voor mijn eigen vriendin. Dat lijkt me een hele positieve levenshouding, zei Johan, die hard op mijn rug klopte met zijn platte hand. Heb jij Henk nog gezien? vroeg ik aan Marianne. Lange Henk? vroeg ze. Ja, die huispaas, zei ik. Ze keek me onderzoekend aan, alsof er schmink op mijn gezicht zat. Alsof het een teenage mutant ninja turtle moest voorstellen. Dan moet je Boris vragen, zei ze luid. Hij is de actief zoon. Wie is Boris? vroeg ik. Ze keek rond en wees naast de barbecue naar een lange gast met zwart haar. Dat was de gast die me zijn Friends with Benefits op zijn telefoon liet zien. Ik stapte op Boris af en zei. Hoi. Hij gaf me een hand. Boris, zei hij. Weet ik, zei ik. Je hebt je al voorgesteld. Heb ik je mijn FWB chickie al laten zien? vroeg hij. En pakte zijn telefoon uit zijn achterzak en opende die. Ik vroeg me af of je extief paan nog komt, zei ik. Ik heb wel interesse in een kamer in zijn huis. Hij keek me onderzoekend aan. Ja? Jij wil daar wonen? Vroeg hij. Tijdelijk, zei ik. Dan moet de nood wel heel hoog zijn, zei hij. Ja, ik word uit huis gezet, zei ik. Hoe dat zo? Vroeg hij. Hij liet me vervolgens opnieuw het profiel zien met de vrouw met die te kleine bikini aan. Heb je even? vroeg ik. Ik heb altijd even, zei hij. Altijd. Einde. Ja, ik ben. Ik probeer wat stemmen te testen. Dat soort schrijfstem. Het is nog zoekende. En wat ik dan probeer te doen is een kort verhaal te schrijven van 2, 3.000 woorden. Geen idee waar het naartoe gaat. Geen idee wat überhaupt het punt is. Maar het is vooral zoeken naar een stem die me bevalt, waar ik dan eventueel op door kan schrijven. Dit was er eentje. Ja, laat me weten wat je ervan vond. Ik weet het zelf nog niet wat ik ermee ga doen. Maar ja, ik vond wel leuk. Maar het even met je te delen. En sowieso kipsatee. Kipsatee. Ja, handjes boven de deken zou ik zeggen. Tot morgen.