In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko
Elke woensdag praat Tomson Darko jou in slaap. Met obscure verhaaltjes, melancholische gedachten en diepzinnige observaties. Voor mensen die graag hun brein afleiden tijdens het in slaap vallen. Voor exclusieve afleveringen ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko.
In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko
dag 39 - Je appt me alleen als je dronken bent
Use Left/Right to seek, Home/End to jump to start or end. Hold shift to jump forward or backward.
Over app-gesprekken na 22 uur, de favoriete cowboy-film van je vader, je negatieve patronen nooit helemaal achter je kunnen laten en hamkaas sjips.
Steun mijn werk. Word lid van mijn club. Voor vele darko-voordelen. Ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko en word lid.
1) Ontvang elke woensdagavond een mail van me over gevoelens waar niemand over praat.
2) Mijn shop vol boeken boeken, posters en tasjes
3) Word lid van de tomson darko club voor exclusieve podcasts en mails via petjeaf.com/tomsondarko
Toms en Darko weer. Ze missen je altijd, hè? Op vrijdagavond om half elf.
SPEAKER_02Als ze in de kroeg staan. En me zeggen wanneer die eerste al katje lam de kroeg verlaat naar hun bedje toe. Ja, en dan gaan ze denken: en wie wil er nou met de laatste in de kroeg het licht uitdoen? Nee, een slim. En tussen aanhalingstekens, hitzige persoon. Ik bedoel trouwens niet aanhalingstekens, maar haak je open haakjes sluit. Een slim. Een hitzig persoon is voorbereid. En een voorbereid persoon is nooit slim. Bedoel, we weten toch dat we niet de enige zijn die een appje van ze ontvangen op dit tijdstip met wat ben jij aan het doen? Verspreid altijd je winkansen. Dat is de manier hoe ze opereren.
SPEAKER_00Maar we laten ze in de illusie dat we denken dat we wel de enige zijn. Ze willen je lichaam, niet je ziel. En jij wil verbondenheid. Maar je bent ook geil. En je wil wat. Dit is wat ze noemen een dilemma. Maar laten we wel wezen. Het stelt altijd een beetje teleur: dronkenman, seks, uitezaamheid.
SPEAKER_02Ja, daar kan ik ook niks aan doen. Dat is een regel. Maar het breekt wel de zinloosheid in het weekend. De sleur van wakker worden naast een koud plekje in je bed. Ja, en dat is ook wat waard. Dat dat plekje event verwarmd wordt. Dus waarom ook niet? Gevoelens, daarom ook niet. De enige reden dat er gevoelens ontstaan met dit soort mensen is omdat je zoem alsof je geliefde bent. Maar weten zij veel? Zij zijn gewoon dronken. Dat is altijd hun excuus. Ja, en dan worden onze intenties aangestuurd door ons kruis. Het heeft ook wel wat schattigs of zo. En laten we wel weten, wij vinden die aandacht ook wel fijn van ze. Hoe oppervlakkig het ook is, maar er is in ieder geval één iemand die aan ons denkt deze avond. Dat is wat je noemt een win-win situatie. En we zijn natuurlijk ook helemaal niet makkelijk. Nee, we gaan gewoon een beetje met ze spelen. Dat noemen we dan flirten. Hinten naar, misschien doe ik de deur wel voor je open, maar misschien ook niet een beetje teasen, een beetje uitdagen.
SPEAKER_00Nee, zeggen terwijl je toch wellicht ja bedoelt. Totdat je een paar uur verder bent. En het opeens stil blijft aan de andere kant van het scherm. En dan komt dat nare gevoel. Was ik dan niet de enige met wie ze aan het appen waren? Zijn ze nou in slaap gevallen? Zonder te vertellen of ze zijn klaargomen?
SPEAKER_02En dan kom je tot die hele melancholische, pijnalistische conclusie. Ik ben nooit in controle geweest. Nu zijn ze bij iemand anders aandacht aan het halen. Ja of gewoon in slaap gedonderd, dat kan ook. Zit je dan met jezelf? Geil, alleen in het donker, in bed naar je scherm staren terwijl het twee uur s'nachts is.
SPEAKER_00Nee. Dan was dat andere scenario leuker. Welgeneukt. Niet gelachen. Voor je gaat slapen. Leuk dat je luistert.
SPEAKER_02De in slaapval Whisperer. Thomson Darko, dat ben ik. Voor je dagelijkse portie melancholie, aangevuld met somberheid en af en toe wat hitsigheid. Maar dat is puur. Ja, hoe noem je dat? Het is een beetje zoals bij Nederlandse films: functioneel bloot. Functioneele hitsigheid. Het is niet om jou in een bepaalde staat van zijn te brengen. Nee, het is gewoon functioneel. Daarom hebben we ook één afspraak.
SPEAKER_00En dat is ook uit vorm van respect voor de verteller. Dat ben ik. Als ik praat, dan zijn jouw handen boven de tekens.
SPEAKER_02Goed, voor je gaat slapen. Ik dacht, laten we het eens over iets echt seksties hebben. Wij als vrouwelijke luisteraar. En als je een man bent, je bent de uitzondering, maar daarom jij als vrouwelijke luisteraar één norm kan waarderen. Western films. Cowboy films. Niet echt raai nu blijf luisteren. Please, echt luisteren alsjeblieft. De kans is sowieso groot dat jouw vader voor je gaat slapen, een cd heeft van Ennio Morricone in huis. En ook een dvd. O misschien zelfs nog een videoband. Van de film Once Upon a Time in the West. Het is echt zo'n vaderfilm, het is echt een daddyfilm. Omdat het gewoon de ultieme cowboy film is. In ieder geval de laatste grote film van een uitstervend genre. En zul ik gewoon wat vertellen over deze sexy film? We gaan het hier helemaal niet lang over hebben. Haat het ook helemaal niet over. We gaan het over menocholie hebben. En prostitues en mannen met snorren, maar ik wil toch even nulden. Ik ga ook even rustig ademen, want ik merk dat ik heel snel praat terwijl het idee is dat jij in slaap valt.
SPEAKER_00Oké. Ademen. Via de neus. Ga maar door. Stop. Niks doen. Dan weer even een paar seconden uitblazen via je mond. Goed zo. Daar knapt de mens van op.
SPEAKER_02Once upon a time in the West, dat is gemaakt door een Italiaan, Sergio Leone. En hij heeft wel meerdere Western films gemaakt. En ja, als je echt een goede kunstenaar bent, dan vernoemen ze een genre naar je. En zijn genre wordt Spaghetti Western genoemd. Niet alleen voor het bloed wat van je scherm afspat, maar ook omdat hij uit Italië komt. En trouwens, geen woord Engels sprak, wat ook heel grappant is. Once Upon a Time in the West, dat is die film met die openingscène van 10, 12 minuten, waar dan een aantal cowboys staan te wachten op een perron, ergens in de Pradie, op de trein. En wat doe je als je je verveelt? Ja, zit je een beetje te kijken, het geluid valt op, zoals een piepende windmolen. Die hoor je ook de hele tijd. En natuurlijk vliegen. Één gast die wordt getijsterd door een vlieg. Dat zien we vijf minuten lang hoe hij die vlieg probeert te vangen. Ja, het is echt geniaal.
SPEAKER_00Ik bedoel, ja, verveling als kunst. En die shots zijn zo goed.
SPEAKER_02Laten we deze film even links liggen. Het is de favoriet van je vader. Begin er eens een keertje over met je vader. Weet je wat het is? De mens, jij en ik behouden van mythe en saga's. En elke periode in onze geschiedenis heeft zo'n eigen populaire mythes. De bekendste zijn natuurlijk de oude Grieken, die maakten toneelstukken, ook wel tragedisch genoemd, van verhalen van de goden, waarin de mens altijd centraal stond. En in de middeneuwen waren de verhalen van koning Arthur en de ridders van de Ronde Tel zeer populair. Dan heb ik het over de twaalfde eeuw hè, dat werd enorm veel gelezen toen.
SPEAKER_00En natuurlijk in Amerika, het land zonder verleden, het land zonder cultuur ontstond.
SPEAKER_02Ja, wat is het? Dat is bijna honderd jaar geleden, een eigen mythevorming sinds de opkomst van de film. En dat waren Westerns over de Lonely Cowboys, waarin goed en kwaad altijd zeer duidelijk gescheiden zijn. En ja, snap je? Het is een soort mythevorming, een soort geïdealiseerde iets van een bepaalde tijd, dat waarschijnlijk nooit heeft bestaan, maar wel iets zegt over hun identiteit, over durf en over koloniseren van dat land en gevaar tegenkomen in de vorm van indianen, banditen. Pief paf poef. Het is denk ik hoe Amerika zichzelf graag ziet. Als die lonely opportunistische kowboy. Dit genre was vooral in de jaren 40 en 50 heel populair. En daarna werd het steeds minder. Het een beetje zoals met die superhelde films nu. Genre. Het put uit, denk ik. Op een gegeven moment zijn we verzadigd als publiek. En dat was toen ook aan de hand. En toen was er opeens in de jaren 60 een Italiaan, Seragini Leoni met zijn spaghettiwesterns. Elke Amerikaan die die films zag direct dat het niet eens in Amerika werd opgenomen. De films werden in Spanje opgenomen. Dus al die vlaktes en woestijnen en rotsen die je ziet. Wij snappen het misschien niet, maar de Amerikaan zieden meteen dit niet Amerika. En het was ook niet een realistische weergave van hoe het Wilde Westen was. Nee, het was een Italiaanse blik op waar Amerika voor stond. Het was dus een uitvergroting, een overdrijving over de top mysterieus, sexy. Nou ja, Sacile Leone heeft drie films gemaakt die de Dollars Trilogie worden genoemd, of The Man with No Name trilogie. Met als kenmerk, in elke film zitten veel dezelfde acteurs, zoals Clint Eastwood. Bijvoorbeeld A Fistful of Dollars. En de tweede heet For a Few Dollars More. En dat is mijn persoonlijke favoriet: The Good, The Bad en De Agly. En je moet niet. kijk, ik snap het cowboy films, zo moet je ermee. Ik snap het dat vrouwen hier nog minder mee hebben dan mannen. Maar vergis je niet hoe invloedrijk deze drie films waren op Hollywood. Quentin Taratino bijvoorbeeld, bekend van Pulp Fiction en Django Unchained. En Once Upon a Time in Hollywood. Wat een verwijzing was naar Serge Leone's films. Die noemt de films van Serge Leone de overgang van het oude, beetje deftige Hollywood, naar het moderne Hollywood. Steven Spielberg is enorm geïnspireerd door Serge Leone. Bijna al je favoriete filmmakers, gingen als kind naar de bioscoop of als tiener. En werden gewoon omver geblazen door wat Serge Leone liet zien. De shots, verhaal, de spanningsopbouw. Er is altijd de scènes duren best wel lang. En dan escaleert het opeens een heftig geweld, wat dan heel kort duurt. Een soort klimax. Dat zie je enorm terug in de lange scènes die Tarantino schrijft, bijvoorbeeld. Wat ook heel vet is aan Serge Leone's Films. Dat is die filmmuziek van Ennio Morricone, ook in Italiaan. De filmmuziek bepaalde de montage. De shots. Je ziet dat de kunstdiscipline als muziek en film elkaar enorm versterken en de film eigenlijk tot een hoger niveau brengen. Maar ik denk ook dat deze films ook de ultieme manier van mythevorming is. Clint Issuot, die dan zwijgend op zijn paard een stad binnenkomt als een soort ridder, eigenlijk. Hij is niet per se goed in die films. Ook niet per se slecht. Hij is een beetje gericht op eigen gewin, een beetje individualistisch. Ja, hij wil wel een vrouw redden, maar alleen als hij er zelf wat brood in ziet ofzo. Nou ja, na die trilogie besloot Clint iets goed te stoppen met cowboy films. Hij was vooral bang dat hij de rest van zijn leven als cowboy werd gecast. Goede keus. Weliswaar dat Saser Leone toen zijn beste film ever maakte. Ja, dat was Once Upon a Time in the West. Het is echt zijn ultieme, het is gewoon de beste. Het is niet mijn favoriet. Maar als je hem ziet, je wordt omvergeblazen, met Henry Vonra als slechterik, dat was toen Timothy, nou die gast van die tijd. Henry Vonra was enorm sexy. Aantrekkelijke man speelde altijd goed zakken. En in deze film is hij opeens de slechterik. Dat was een smart move van Leone. Maar Charles Bronson speelde er ook in mee. Actiealt, die heeft de hoofdrol. Het Charre raakte al uit de mode. En hoe weliswaar heeft Sergi Leone dit een beetje verlengd, maar daarna was het Charre wel echt dood.
SPEAKER_00Maar er is toch. Er kwam nog één ultieme Western film 25 jaar later.
SPEAKER_02Van Clint Eastwood zelf. Die inmiddels een carrière aan het opbouwen was als filmregisseur. Bekend van Dirty Harry, bijvoorbeeld, ook heel Amerikaans, ook een beetje mythevorming. Dat soort actiefilms. Vaak speelde hij ook daar trouwens, die Dirty Harry films, regisseerde hij niet. Maar hij ging wel heel veel films zelfregisse regisseren. En hij speelt ook heel vaak de hoofdrol in zijn eigen films. En in de jaren negentig besloot hij om zelf een western te maken. En ik denk echt dat je deze film als afsluiting van kunst. Sowieso een enorm kunstinnige film vind ik. En het laat ook zien hoe kunst. Kunst is altijd verbonden aan genres. Of je dan verschilderij hebt of over muziek of film toch? Of je bent zo goed dat je zelf een genre. Of je bent zo goed dat je zelf een genre wordt, maar je ontkomt niet aan de conventies, de regels die er zijn. Ja, hoe kan je het naar een hoger niveau tillen? Dat de spelen met de regels en er een eigen kwinkslag aanbrengen. En ik denk dat hij met deze film sowieso een streep onder het genre zette, maar ook liet zien van ja, dit is een afsluiting van 80 jaar mytheforme genrefilm. Ja, en het is me toch een partijtje melancholisch. Damn. De film heet Unforgiven. Begin jaren negtig uitgekomen. Van Clint met Clint en heel veel mannen in de hoofdrol. Morgan Freeman speelt er bijvoorbeeld in mee. Maar ook Gene Hackman, die kreeg er nog een Oscar voor ook. Ja, even heel kort over de film en waarom dit zo melancholisch is. We volgen William Money, Clint Eastwood. Dat was ooit een genadeloze cowboy die geweld niet schuwde. Dus hij overviel niet alleen treinen, maar gebruikte heel veel geweld om geld te pakken. En daardoor is hij ook heel erg berucht. Vooral door het sadisme van het geweld, de lukraakheid van het vermoorden van mensen om een doel te bereiken. Maar William is veranderd. Hij is van de drank af, heeft geweld afgezworen, is geen bandiet meer. Hij is nu boer. Of nou ja, eigenlijk kawboy. Wat vee geen koeien, maar farkes heeft die gewoon een boer spelen. Ja, de reden is natuurlijk duidelijk: de liefde. Hij werd verliefd. En die vrouw zette hem op het goede pad.
SPEAKER_00Die hield hem van de drank af en zei: Wees ze toch een goed mens. Helaas overleed zijn vrouw plotseling.
SPEAKER_02Dus hij zit nu alleen op de boerderij met zijn kinderen. En hij is ook niet echt een beste boer. En hij komt ook niet per se heel gelukkig over. En dan verschijnt een gast op zijn landgoed, die vraagt of hij de legendarische William Money is. En of hij mee wil doen met een bounty die is uitgeloofd door een stel prostituees. Een bounty is dat je geld strijkt om iemand te vermoorden of op te pak. En nu komt het. De opening van de film speelt zich af, ik laag me zo niet grappig, speelt zich af in een hoerenhuis. Ja, waar een prostituee wordt mishandeld door twee klanten. De reden, zo goed bedacht. De piemel van die gast is te klein. En de prostituee, beetje jong en misschien ook wel naïef, lacht hem erom uit om zijn kleine piemel. Ja, dat kan gebeuren. Maar die gast is zo in zijn mannelijkheid aangetast dat hij haar mishandelt. En niet alleen dat. Hij verminkt haar ook met een mes, haar borsten bijvoorbeeld en dergelijke. Nou, Gene Hackman, de sheriff, komt aan in dit huis om de orde te herstellen. Je hebt dan een pooier die enorm van slag is, want dit drukt toch vooral zijn bedorven inkomsten. Ik bedoel, wat heb je aan een vrouw die hij blijkbaar op de een of andere manier heeft ingeleid waar je nooit meer geld mee kan verdienen, want niemand wil een lelijke vrouw mee naar bed nemen. Dan heb je natuurlijk de vrouwen die allemaal overstuur zijn dat een van hun dit is overkomen. En ja, er moet gestraft worden. Want als er niet gestraft worden, dan gaat iedereen hun mishandelen. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Maar je hebt ook de sheriff, ja, hij is conservatief. Hij vindt eigenlijk prostitutie sowieso iets zonders. Dus hij is niet helemaal op de hand van de prostitueus, maar hij is ook niet helemaal op de hand van de twee mannen die de dame heeft mishandeld. Hij spreekt zijn straf uit. De twee mannen komen er goed vanaf. Ze moeten wat paarden afleveren over een jaar of zo omdat ze een paardenfokker hebben en ze moeten wat geld betalen, maar het is niet oog om oog, tandom tand. Het is niet dat ze de doodstaf krijgen of een hand wordt afgehakt of andere vorm van gerechtigheid die die vrouwen graag gezien hadden. En je merkt ook aan alles van: dit voelt niet bevredigend. Dit is niet echt, dit voelt niet rechtvaardig genoeg. Wat doen die prostituees, slim als ze zijn, ze verzamelen al hun spaargeld bij elkaar en vertellen aan al hun klanten wie deze twee gasten dood, krijgt een gratis wip. Ja, baby, en heel veel geld. En dat is dus het moment dat Willem Many besluit. En ik denk vooral uit verveling, en misschien een hang naar vroeger zijn wapens uit het vet te halen en zijn kinderen even achter te laten en een vriend Morgan Freeman op te zoeken en ook mee te vragen. En zo reizen ze uiteindelijk met z'n drieën richting het stadje, om die twee gasten te vinden en te gaan wreken voor die prostitueus. Je merkt in alle gesprekken bij het kampvuur en zo: dat Manny zegt van hij is veranderd. Hij zuipt niet meer. Hij kijkt met afschuw naar zijn verleden. Geweld is niet echt wat hij wil toepassen. Misschien nu eenmalig, maar dan functioneel en niet als vorm van sadisme. Er gebeurt nog heel veel in de dynamiek tussen deze drie, maar ik laat even voor wat het is. Ik kijk daar voor die film. En de film, ja, zoals het gaat: het gaat van kwaad tot erger. Dat is ook heel mooi aan deze film. Ieder personage is enorm gelaagd. Iedereen probeert op zijn of haar manier hun best te doen om de situatie te beheersen of te snap je alles wat er gebeurt leidt van kwaad tot erger. Waar we uiteindelijk op een punt komen dat Monnie eigenlijk niet om die oude ik heen kan. Hij moet die sadist in hem weer toelaten en weer worden wie hij dacht, achtergelaten te hebben. Om dit tot een bevredigend, in ieder geval gerechtvaardigd einde te brengen. Ik spoil helemaal niks, maar hij moet die donkere kant weer in hem omarmen. En dat voelt niet als een overwinning, het voelt juist heel somber en melanchat.
SPEAKER_00Maar ook, ja, I don't know. Realistisch misschien. Je denkt een nare versie van jezelf achtergelaten te hebben.
SPEAKER_02Maar het zit nog steeds in je. En dan op een verkeerd moment komt het weer naar boven. En als je als je niet oppast, kan het je nog het nog je ondergang ook?
SPEAKER_00Wij deze film zo goed maakt.
SPEAKER_02Ook wel het kritiekpuntjes arm. Ik bedoel, begin jaren negtig, het is wel heel erg mannenpap. De vrouwen komen, ja, alle mannen zijn gelaagd, maar die prostitues, I don't know, een beetje een cliche. Maar prima. Tijdsbeeld. De film zit vol complexe mannen, mannelijke personages. En de film speelt enorm met de verwachtingen van het genre. En het is niet helemaal duidelijk wie er goed of slecht is. Ze zijn allemaal enorm gelaagd, ook die sheriff, het is niet echt een goed zak. Maar we snappen hem ook wel waarom hij doet waarom hij het doet. Ja, en die manny, de hoofdrolspeler, knit eens goed, ja, komt best wel toffeer over, maar als je hoort wat hij in het verleden heeft uitgesprookt, zo'n toffe peer is het niet. En dan heb je heel veel van die personages die het een zeggen, maar het andere zijn. En wat deze film ook doet, en dat waardeer ik enorm, vooral het stelt geweld ter discussie. Films hebben heel erg de neiging, ook juist cowboy films, dat je heel makkelijk je wapens kan pakken en iemand neerschieten en dan ga je weer verder met je leven of zo. Maar geweld, ondanks dat je kan begrijpen waarom het wordt toegepast, het komt altijd met een prijs. En die prijs is ook een mentale last. En in deze film zie je heel duidelijk dat geweld niet wordt verheerlijkt maar als iets best wel ingewikkelds is.
SPEAKER_00Je kan het toepassen, maar het voelt niet lekker. Het laat heel erg goed zien wat de gevolgen zijn.
SPEAKER_02Het is gewoon niet makkelijk om de trekker over te halen. En het verwoest uiteraard levens van degene die je vermoord. Deze film laat zien dat er geen helden bestaan en ook geen bad guys. Er bestaan alleen maar tegengestelde belangen. En dat is voor mij de ultieme melancholie. En ook in wat ik in films zoek, dat ze de realiteit zoals de wereld is.
SPEAKER_00De complexiteit van de realiteit laten zien via film.
SPEAKER_02De filmen om vele Oscars toen. En nog steeds, ik heb een YouTube algoritme vol filmessa's. Deze film wordt dan regelmatig genoemd, omdat die ook gewoon. Je kunt er volgens mij kijken via Amazon Prime. Mocht je met je geliefde willen bevredigen met. Zullen we een cowboy film kijken? Ik heb hem laatst hem ooit in mijn jeugd gezien. Ik kom er zo op terug. En nu voor het eerst. Dus nog een keer als volwassen persoon. Dus eigenlijk de tweede keer dat ik hem zag. En als kind snapte ik het helemaal niet. Ik vond hem helemaal. Ik wist wel dat mijn vader enorm fan was van deze film. En dat hij enorm werd gewaardeerd, maar ik snapte het niet. Ik kon die lagen nog niet echt ontdekken. Maar nu wel. Ja, en ook gewoon vet dat het met die klassieke Western dingen speelt. Ik denk dat jij zelfs als je zelfs niet helemaal van de piefpafpoef bent.
SPEAKER_00Dat je hem wel kan waarderen. Het zet ook een mooie streep onder dit genre.
SPEAKER_02Het is eigenlijk de ultieme, bijna anti-Western film. En dat is nu ook waar we in zitten met die superhelden. Het is wachten op de anti superhelden film. Je zag het al een beetje in die serie The Boys van Amazon, die heel erg speelde met het genre. The Boys gaat ook over superhelden, maar dan niet uit Marvel of DC. Het levert eigenlijk kritiek op wat superhelden films proberen te doen. Maar het is niet helemaal comedy. Ik denk niet dat de Boys de ultieme streep onder het genre is, maar zo'n soort film. Je gaat ook een beetje met Deadpool. Maar dat was meer satire, denk ik. Het is wachten op. Misschien komt deze film pas over 15 jaar of zo. Dus een film die heel populair is, maar ook iets zegt over het genre zelf en met die regels speelt. Ja. Kijk, in 100 jaar Western films, elke variatie hebben we nu gezien. Het enige wat je nog kan toevoegen als je nu een Western film wil maken, dat is een beetje je eigen stijl. Dat zie je bij Quentin Taratino met Django Unchain en de eetful eet, dat die heel erg zijn eigen trademarks erin stopt. Of bijvoorbeeld Tom Stone, 1993. Dat is ook een favoriet van mij. Die staat op Disney. Die is echt geweldig. Nee, die is echt geweldig. Vooral omdat die film zichzelf niet zo serieus neemt. Dus een hoop actie, maar het is ook een beetje overdreven. Er zitten zoveel fucking goede grappen in de dialogen. Ja, er zitten ook alleen maar mannen in. Nou, laat ik zo zeggen, hele aantrekkelijke mannen. Ik vind dit zijn aantrekkelijke mannen in Tom Stone. Kurt Russel zit erin. Vel Kilmer, een van mijn favoriete acteurs. Ja, ze hebben allemaal snorren en zo en goede lage stemmen, daar hou ik ook in hoor van: goede lage stemmen, snorren en lage stemmen. Echt een geweldige film.
SPEAKER_00U 93 komt Tom Stone, dus die zit denk ik een jaar na Forgiven. Maar wel een western die zichzelf niet al te serieus neemt.
SPEAKER_02Dus dat krijg je dan ook. Het is trouwens heel veel pief pafpoe voor Tom Stone. Het is wel echt actilm, maar om die one-liners. Ik heb laatst opnieuw zitten kijken. Elke keer als ik die film af heb gekeken, denk ik, ik wil hem nog een keer zien. Ik vind hem zo grappig. Het is zo over de top overdreven allemaal. En ze hebben ook alle saaie dingen uit dit genre weggelaten. Er zit er een enorme vaart in.
SPEAKER_00Even serieus. Kijk, het leven laat ons veranderen voor je gaat slapen.
SPEAKER_02We zijn nooit meer dezelfde persoon na de plotseling dood van onze moeder of onze vader. We zijn nooit meer dezelfde nadat we zijn bedrogen door onze geliefde.
SPEAKER_00En we zijn nooit meer dezelfde na een burn-out of depressie of paniekstoornis. Maar we hebben ook toxisch gedrag, misschien is het een zwaar woord. Dan die kopingsmechanismes waar we elke keer weer in vluchten.
SPEAKER_02Ja, laat maar zeggen, die dingen die ons meer kwaad aan goed doet, snap je? En dat is waar we op een of andere manier al onze energie op richten. Ik moet zelfliefde voelen, die zelfhaat moet stoppen, ik moet stoppen met drugs of met aandacht zoeken. Of je snap je al dat soort dingen. En dan roepen we ook heel hard dat we heel erg onszelf aan het helpen zijn, via zelf veel boeken of accounts of cursussen of whatever. Laat maar zeggen, zo'n hele journey van zelfliefde en omarmen en evenwicht vinden en balans en in een moment leven en geen drugs en alcohol en vluchtige seks meer, zodat we kunnen zeggen dat we aan het heden zijn en aan het genezen zijn. Ja, ik snap het hè.
SPEAKER_00Maar ik zeg je ook dit we kunnen niet genezen.
SPEAKER_02Want er zijn krachten in ons aanwezig in de schaduw van onze persoonlijkheid die altijd op de loer blijven liggen. We kunnen het op goede dagen onder controle houden, gelukkig maar. En we zijn ons er ook bewust van: dat is een uitstekend kenmerk, kent u zelf goed. Klassieke opdracht uit de filosofie. Maar op het moment dat een tragedie ons opnieuw vindt. Dat is heel hard werken om niet opnieuw in dat hele diepe, donkere gat te vallen. En we weer dingen gaan doen die ons niet vooruithelpen, maar ons meer in de vernieling brengen. Dat is wat ik uit de cowboy film Unforgiven haal. Dat is gewoon wat het laat zien. Het is moeilijk om echt te veranderen. Het is echt moeilijk om kopingmechanismes en extreem harde oordelen over onszelf. Laten we zeggen, die hele negatieve stem. En verslaving om dat echt definitief achter ons te laten.
SPEAKER_00Tuurlijk, periodes lukt het wel, maar we moeten waakzaam blijven.
SPEAKER_02Net zoals om half elf s'avonds een appje krijgen van je ex-lover of je ex-friends with benefit gast. En je weet hoe het eindigt als je erop ingaat en hoe je je na afloop voelt niet goed. En dat ze het vooral om je lichaam doen en niet je ziel.
SPEAKER_00Maar ja, je kutje begint ook al te druppelen als je een naam ziet.
SPEAKER_02En je hart wil op de een of andere manier ook graag opnieuw geraakt worden. En dat bedoel ik niet met liefde, maar met pijn.
SPEAKER_00Knappe vrouw die de telefoon uit kan doen en kan gaan slapen en zonder persoon kan negeren. Voor je gaat slapen. Excuus is dat ik zei kutje druppelen.
SPEAKER_02Ik kreeg laatst commentaar van meerdere mensen die zichzelf ook labelden met het woord preuts. En ik toch wel vinden dat ik af en toe misschien iets te veel de hitsigheid aan aan het stippen was op barbecue party verhalen en dergelijke en zo. Ja, en me ook vragen gingen stellen als luistert je moeder ook? Ja, die luistert ook. Dankjewel dat je dat weer in mijn bewustzijn hebt geplant. Ja, nou ja, excuses.
SPEAKER_00Ik wil wel het uitleggen. Ik ben niet oversekt. Ik ben een mens. En ik probeer tegen jou ongefilterd te praten. Zo geliefde of vrienden in bed doen. Snap je?
SPEAKER_02Dus ik probeer mijn filter van mezelf aanpassen uit te zetten. In ieder geval, dat is eigenlijk wat ik probeer in deze dagelijkse in slaapval afleveringen van de afgelopen 30, 40 dagen. Dat was de geheime opdracht die ik aan mezelf heb gegeven. Maak ongefilterde teksten over je gevoelens en je gedachten en houd jezelf niet in. Omdat wij allemaal deze gevoelens en gedachten hebben die we niet snel delen, maar we hebben ze allemaal en het is toch gebeurt allemaal in ons hoofd, en ja. Dat is mijn excuus. Dat ik me af en toe zo gedraag als ik tegen jou praat. Nu vraag ik me af: wat is jouw excuus voor al die hitzigheid in jouw hoofd? Precies. Oké, nog één ding voor we gaan slapen over cowboy films. Ik heb ze dus allemaal gezien, al die cowboy films, in één zomer achter elkaar. Ik weet niet meer hoe oud ik precies was. Ik vermoed 12, dertien of 14 jaar. En het was een zomer waar er elke avond een western werd uitgezonden op de commerciële tv. Want in de zomer is iedereen op vakantie. Wat kan een zender doen? Die heeft dan geen dagelijkse programma's meer. Dat is altijd in september, en vanaf januari op tv in de zomer. Kopen ze goedkope, ik wou zeggen meuk, goedkope dingen in, zoals oude films. Die werden dus de hele zomer lang uitgezonden. Het zal vast wel iets van, je hebt toch ook mei, maandfilm maand. Dit zal iets van de Augustus Westermaand zijn geweest of zo. Augustus broeswillens maand. Elk jaar zo'n thema. En dat jaar was het thema wilde Westen. Mel Clint Ieswood films en dergelijke. En ik weet nog dat die avond mijn ouders buiten zaten, want het was warm en heet. En ik zat met mijn korte broek, wat ik nu nooit meer zou doen: fuck korte broeken. Op de lerenbank, waardoor mijn zweeterige benen aan het leer bleven plakken, zo'n Clint Eastwood film te kijken. En er lag een zak hamka chips voor the Whole Family voor me. Je weet hoe het gaat, toch? Terwijl de Good, the Bad en de Uckley werd uitgezonden, ging mijn hand eerst heel goed die chipzak in. En daarna bleef het heel bad erin. En daarna werd het ugly. En elke keer heb je zo'n gesprek met jezelf. Nog eentje, nog eentje, nog eentje. Dus ook voor de hele familie, doe de zak nu dicht. Dus ook van de familie, je kan morgen ook nog wat eten. Totdat je denkt van weet je wat, ik eet die laatste zes ook op. Ik heb de hele zak weg zitten vreten in record tempo. En ik werd me toch een partijtje misselijk. Een buikpijn. Gadverdamme, echt zo'n buikpijn die je nog steeds in bed voelt. En dat je eten van die hamkaasboertjes zit zo op de boeren. Ik zweer het je. Die zomer dat ik die cowboy films keek en zo'n hele zak naar binnen werkte. En ik heb daarna echt in meer dan tien jaar tijd geen hamkaas chips meer aangeraakt. Alleen al de geur maakt me een beetje misselijk, omdat ik gewoon die avond totaal afgeknapt. Afgeknappeld nou ja, zoiets.
SPEAKER_00Heftig wel.
SPEAKER_02Dus als iemand het heeft over een cowboy film, denk ik niet alleen aan Clint E's Hoet en aan Unforgiven en aan Tomstone, maar ook aan Amka's Chip.
SPEAKER_00Morgen ben ik er weer. Antjes over de dekens lieve ziel,