In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko
Elke woensdag praat Tomson Darko jou in slaap. Met obscure verhaaltjes, melancholische gedachten en diepzinnige observaties. Voor mensen die graag hun brein afleiden tijdens het in slaap vallen. Voor exclusieve afleveringen ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko.
In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko
dag 50 - als anderen over je praten
Use Left/Right to seek, Home/End to jump to start or end. Hold shift to jump forward or backward.
Het overkwam me vandaag. Maar ik ben zelf ook wel eens schuldig geweest aan praten over anderen.
Steun mijn werk. Word lid van mijn club. Voor vele darko-voordelen. Ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko en word lid.
1) Ontvang elke woensdagavond een mail van me over gevoelens waar niemand over praat.
2) Mijn shop vol boeken boeken, posters en tasjes
3) Word lid van de tomson darko club voor exclusieve podcasts en mails via petjeaf.com/tomsondarko
Hey, voor je gaat slapen.
SPEAKER_00Ik had je toch verteld dat ik een beetje tussenin zit tussen een particuliere bedrijf. Ja, ik heb te weinig bestellingen om überhaupt een kantoorje te huren. En postonel weet ik veel op twee of drie vaste dagen langs het laten komen om bestellingen op te halen.
SPEAKER_01Zo, het fluctureert veel te veel daarvoor.
SPEAKER_00Maar ja, het is natuurlijk ook niet echt normaal dat ik elke dag 70, 80 van die enveloppen kom brengen. Bij het enige PostNL punt waar ze me nog accepteren. Want al die anderen zeggen: je bent niet welkom, je hebt te veel. En dan was een tijd dat er een zakelijke post-nel was. Dat zat bijvoorbeeld bij Office Center bedrijf op verschillende plekken in Nederland. Maar ja, die hebben ze allemaal nog uitgefaseerd. Offer center is sowieso feed gegaan. Die business points hebben ze er allemaal uitgefaseerd. Ik vraag me überhaupt af hoe ze dat doen. Want dan kwam ik bij zo'n business point. En dan zag je ook andere bedrijven die hun shit kwamen brengen, die dan tv's verkochten of dat soort dingen: gewoon echt grote dozen. Maar blijkbaar ook te weinig om postnel op locatie langs naar te komen. Kijk, ik kan maar twee boodschappentassen tegelijk vasthouden. Soms drie, maar dat ziet er heel raar uit. Dan wacht ik zo met twee tassen aan één been. Dus ik kies er nu elke keer voor om met twee binnen te komen. En dan ler ik ze om de beurt op de balie en dan zeg ik dankjewel en ik kom zo terug met de rest. Ja, en dan kom ik dus nog twee keer terug. Toen ga ik laten zeggen, in zes boodschappen tassen, ongeveer 80 enveloppen met boeken. Ja ongeveer. Dus dat had ik vandaag gedaan en het was heel druk. Ik vroeg nog, kan ik je helpen om het in de zakken te doen, maar dat hoefde niet. Dus ze hadden het allemaal opgestapeld om de balie heen al die enveloppen. Ik liep naar buiten en dacht ik, oh nee, ik moest nog een tijdschrift halen als cadeau voor iemand. Ik naar binnen. In de rij staan met een tijdschrift. Zo zal de klant en de medewerker het over al mijn enveloppen te hebben. Iemand kan enveloppen brengen. Ja, dit zijn iets van 40 stuks, maar hij was al twee keer eerder geweest. Ik weet alleen niet hoeveel dat er waren. Ik word dan heel ongemakkelijk. Dus ik denk, ja, ik kijk maar ergens anders. Ik wil me dan heel klein maken of zo. Ik wil dit ook helemaal niet horen. Het is niet leuk om te horen als mensen het over je hebben. Ik wou denken aan twee collega's. Met beide collega's was ik gewoon goed bevriend. Ik zag ze ook privé apart. Niet alleen kroeg, maar ook echt bij elkaar thuis. Je hebt collega's die je ook naar werk ziet. Borrelen of zo, maar je hebt soms ook collega's die je ook thuis opzoekt in de avonduren. Dat waren deze twee. Alleen die twee lagen elkaar niet zo.
SPEAKER_01Ja, ik weet ook niet zo goed waar het aan lag. Maar de ene had dan wel weer zijn geliefde via de ander de vriendengroep gevonden.
SPEAKER_00En toen kwam er een ZZP'erwerker, freelancer. Dus die kwam weet ik veel een dag in de week of zo of twee dagen in de week en die moesten heel veel werken met de ene, maar ook met de ander. En ja, toen zat zij die freelancer dus in gesprek met de ander die de geliefde via iedere ene had. Ja, sorry, ik moet echt heel voorzichtig zijn met wat ik allemaal zeg. Ik weet namelijk niet hoeveel mensen uit het verleden naar me luisteren. En een een of andere manier gingen ze roddelen. Nou ja, dat is natuurlijk wat op werk gebeurt als je veel samenwerkt en dingen nog bestroef. En ja, je moet toch af en toe je hart luchten ofzo. Maar deze persoon had niet echt een remming. Het was niet een beetje. Hij ging echt ook privédingen en zo erbij halen die hij natuurlijk via zijn geliefde allemaal had gehoord. Dat is nasty.
SPEAKER_01Maar weet je wat er gebeurde? Die telefoon. Die hoorde dus elke keer die naam.
SPEAKER_00Op een een of andere manier misschien in combinatie met Bellen of Hay Siri of whatever. Belde die dus naar. Naar die ander waar ze het over hadden, waar ze over aan het roddelen waren. En die heeft gewoon een half uur lang mee kunnen luisteren, want die was thuis aan het werk.
SPEAKER_01Zou jij dat kunnen? Blijven luisteren? Die persoon hoorde dus ja, wat twee andere collega's. De echte mening, laat maar zeggen. Heftig, hè?
SPEAKER_00Nou ja, daarna confrontatie, ontkenning, afzwakking. Ik weet het niet. Ik heb er ook niet zo heel veel meer mee bemoeid. Ik werkte daar trouwens niet meer. Ik weet niet of ik het zou kunnen hoor. Ik denk dat ik toch maar gewoon ophang. Dan ben ik maar onwetend. Het vak toch met je zelfbeeld als je hoort wat mensen echt van je vinden.
SPEAKER_01Toch? Het vakt echt met je zelfbeeld. Een vriendin van me luisterde wel af en toe. Die was leidinggevende. Een jong. Het team was gemiddeld oud. Die trok haar niet zo goed. Dus die voelde ook wel aan alles dat er veel werd geklaagd.
SPEAKER_00Toen zag ze de kans gewoon om achter een computer te gaan zitten en zo'n chatprogramma of whatever, waar mensen met elkaar praten. Zo'n collega en dan kijken wat er allemaal over haar werd gezegd.
SPEAKER_01Dat is niet goed voor jezelfbeeld. Of tegelijkertijd misschien wel. Toen me denken aan schoolkamp. We zaten ergens in de bossen bij Arnhem. Heel toffe locatie. Maar ik kwam mezelf ook wel tegen daar. Ik vond natuurlijk, iedereen was verliefd op hetzelfde meisje. En ik ook.
SPEAKER_00Ik had er zelfs anderhalf jaar verkering mee gehad vanaf zes groep zes en groep zeven, anderhalf jaar. Dan zeggen, iedereen was verliefd, maar Toms en Duico kreeg een meisje in deze gevoelige boy. Maar ja, toen maakte ze het uit voor een ander. Die had een paard. Maar ik bleef natuurlijk wel een beetje zwank aan iedereen bleef verliefd op haar. Dus ja, dat weekend vind je die leuk. Toen zat ik ook altijd een beetje te oddelen en dingen te vertellen. En dan hoorde zij het of diegene waar het over ging. Ik weet echt de details niet meer. Die woorden en dan word je mee geconfronteerd. Ja, dan voel je je wel slecht hoor. Maar dat was niet het punt. Er was een moeder mee. Heel veel moeders en ook de mannen van andere leraren of nee, de echtgenoten van andere leraren, wat toevallig allemaal mannen waren super gezellig. Ik weet het niet in de slaapzaal een zo'n moeder. Het was gewoon een irritant wijf, oké. We zaten in die slaapzaal toch een beetje als kinderen te roddelen. En blijkbaar zei ik het allemaal net iets te hard mijn ergernis over die vrouw. En dat hoorde ze. En ik ben natuurlijk heel gevoelig. Ik weet niet wat ze zei, waarschijnlijk één sneer of zo. Ja, en dan voel ik me de schuldig, want ik ben natuurlijk heel gevoelig. En daarna merkte ik ook alles in haar gedrag. Ze kwamen niet op terug. Maar ik durfde er zelf ook niet eens op terug te komen, maar ik ging wel een beetje bijde staan. Wat ben je aan het doen?
SPEAKER_01Daar weet ik van ze was aan het schoonmaken of iets. Om toch elke keertje checken van is ze nou echt boos op me of niet? Wat me nu verbaast als volwassene? Ik bedoel, dat zie je toch dat een kind zich schuldig voelt.
SPEAKER_00En het ook een kind is, waarom open je zelf als volwassene dan niet het gesprek? Of zeg je gewoon van hé, ik vond niet zo leuk wat er werd gezegd, maar prima. Geen van het alle. Het staat echt op mijn netvlies hoe ik me voelde. Mijn die schouders naar beneden, met mijn handen onhandig een beetje bijstaan, en probeer je heel geïnteresseerd te doen om elke keer toch te checken of ze nou boos was of niet. Ze antwoorden wel, maar ik merkte echt in haar lichaamstaal dat ze boos was. Ze is er nooit op teruggekomen. Dit is natuurlijk wel een reflex, merk ik nog steeds die ik heb. Het idee als iemand boos op me is of ontevreden is en het niet direct uitspreekt, dat wordt heel groot in mijn hoofd. Het wordt echt heel groot in mijn hoofd. Dan gaan er allemaal triggers, om even in therapie taal te praten af. Ja, daar kan ik heel dangmatig van worden in mijn hoofd. Het is niet goed. Maar het kost me ook altijd even tijd als volwassen persoon om door te hebben wat het dan is. En dan kan ik eventueel nog iets als volwassenpersoon gewoon zelf zeggen van hé iets. Snap je? Ik kan nu op een volwassen manier bij omgaan. Of in ieder geval het gesprek aankaarten. Voor je gaat slapen, ik weet niet of je het merkte aan mijn stem, maar ik ga gewoon vertellen wat ik voel. Het was afgelopen week heel warm. En daar hebben we allemaal last van. En die warmte trek ik goed. Als in ja, het is gewoon aanpassen. Zo opgepuffen en gekreund, maar prima. Ik slaap er alleen slechtdoor. Gewoon kort licht.
SPEAKER_01En te weinig slaap is mijn argille ziel voor mijn mentale klachten.
SPEAKER_00Het ging goed hoor. Het ging opvallend goed tijdens die hitte. Je slaaptekort. Ik had overdag helemaal geen last van eigenlijk. Het ging gewoon goed. Af toe proberen nog een djeje te doen en dan zwetend wakker worden van de hitte. Maar het ging goed. Alleen, ik merk nu, we zijn een paar dagen verder. Het is allemaal iets koeler. Nu komt een man met de hamer. Gewoon echt depressieve gevoelens vandaag gisteren ook al. Dus dit is het niet somberheid of mee nog niet, echt depressieve gevoelens. Ik maak maar geen zorgen. Ik voel me een senior op dit gebied. Weet je, dit is hoe ik werk. Moeheid is maar argellen ziel. En ik weet nu.
SPEAKER_01Ik weet niet wat er buiten gebeurt. Hoor je dat? Shased iemand voorbij. Met een hoop herring. Wat zou ik zeggen?
SPEAKER_00Het is vandaag gewoon echt overleven gisteravond ook al. Waarschijnlijk, ik moet nu gewoon even extra goed opletten. Extra meer zelfzorg, gewoon in mijn ritme op tijd goed eten, op tijd plassen, goed drinken, genoeg bewegen, weet je, dat soort dingen op tijd slapen. Dan is het waarschijnlijk binnen twee dagen weg. Als het over vijf, zes dagen nog steeds is, dan begin ik me wel zorgen te maken. Maar er is ook niks waar ik me zorgen om maak. Dus die depressieve gevoelens zijn er, maar het kan zich ook niet ergens aan vastbinden om me heel druk om te maken. Maar fijn is anders. Ik merk het aan mijn stem, ik merk het aan mijn richumstial. Het is heel raar om uit te leggen. Maar dat heb ik met heel veel mentale dingen. Ik heb ook natuurlijk een tijdje gehad dat ik heel angstig was. Ben je opeens bang om er al betein in te gaan? Een supermarkt waar je al duizend miljoen keer in je leven bent geweest en opeens ben je bang niet te verklaren rationeel. Als voorbeeld hè, dus dit ook de gevoelens zijn zwaar: gewoon zwaar. Ik kan niet eens uitleggen waar het er me zit. Het voelt gewoon echt anders. De dag duurt lang. Tegelijkertijd is mijn concentratie nog. Ik heb heel veel boeken in je zitten tekenen, zit inpakken, muziekje op. Envelopje zitten dichtvouwen. In dat opzichte, wat ik deed, ging goed. Als de gedachten even vrij spel hebben, dan zijn de gevoelens gewoon heel zwaar. En ook trein is trouwens de trein zit inpakken. Het is gewoon altijd sluimert het vandaag. Ik ga even goed zitten hoor. Dat wil ik even met je delen. Ik wou eigenlijk hebben over mijn inpakfrustraties van gisteren, maar sorry. Het is gewoon niet helemaal mijn dag. Ik ga heel kort vertellen. Ik zit een beetje op hete code. Er moet nog heel veel ingepakt worden. En vooral het tekenen van de boeken duurt lang en ik loop duurt lang omdat ik gewoon last heb van mijn perfectionisme. Ik wil het goed doen. Zoals je weet, mijn handschrift is bijzonder. Dus daar wil ik me ook niet te veel zorgen om maken dat mensen niet kunnen lezen en ik wil leuke teksten voor iedereen iets origineels. Maar het duurt ook lang allemaal. Dus ik weet de dagroom. Wat zou ik nou schrijven? Ik weet niet, ik zit mezelf enorm in de weg met dit soort dingen. Maar ik vind het ook heel leuk om te doen. Ik bedoel, iemand die mijn fucking boek koopt en een getekend exemplaar wil hebben en daar ook nog een paar euro meer voor betaalt. Ik bedoel, het geeft echt elk boek weer wat ik dicht sluit, voelt goed. Maar ik zie ook elke keer het getal wat er nog moet gebeuren. Het vordert. Maar de hitte heeft niet geholpen qua snelheid. En nu is de hitte wat naar beneden. En ik dacht, dit wordt de dag, is er dus. Vandaag ga ik even slagen maken. Denk je, mijn fucking label printer die deed toch zoietraars. Het is een ingewikkeld ding. Het is echt een ingewikkeld ding. Het ziet er simpel uit, maar het is een duur apparaat van meer dan 200 euro. We zijn ook helemaal geen concurrentie, dus Daimo merk. Dat brandt het adres erin op het label. Dat loopt ook heel vaak vast. Ik heb hem al jaren. Ondertussen heb je een hele band opgebouwd met dat ding hoe je weet hoe je het moet resetten en moet fixen. Maar gisteren gebeurde toch iets. Ik stopte er een nieuwe rol in, en zat altijd een klooi in met de rol zit dan vast met zijn sticker, die sticker kreek ik niet goed af. Ik stop die rol erin. En blijkbaar heb ik die sticker er niet goed afgehaald, want toen hij door dat ding heen begon, laten we zeggen dat hij een label erheen duwt, liet een label los. Met als gevolg dat het ze in het apparaat zelf met de plakzijde aan de lens en allemaal andere kleine dingetjes ging zitten. Dus dat ding liep hier helemaal vast. Weet je, alles eruitgeroest, opnieuw goed gezet, printen. Een derde van het label er niet meegeprint. Omdat er dus de plakstrip op een van die dingen zat. Fucking, het is zo klein in het apparaat en plakt. Dit plakt echt goed op die enveloppen. Dat is gewoon niet. Ik heb een uur zitten pielen met een standymes om die plakstrip in het apparaat eraf te halen. En je zit toch aan hele kleine dingen en probeer voorzichtig het los te maken, los te trekken. En nou ja, het had me niks verbaasd als ik gisteren een lens had gebroken of iets anders had geforceerd en of het helemaal niet meer gelukt was om dat plakspel eraf te schrapen. Oi oi. Ik stierf echt zes keer. En dan dacht ik, fuck, moet ik weer naar de mediamarkt toe. Die dingen zijn fucking duur. Ik moet me net maar hopen dat ze hem op locatie hebben liggen. En anders moet ik bestnellen. Weer 250 euro door de play. Maar nog erger twee, drie dagen vertraging daardoor, snap je? Ooi ooi ooioi. En ik was ook zo gefrustreerd dat ik echt dacht: dit is niet goed. Ik breek dat ding zo nog in tweeën. Het is me gelukt. Het apparaat print weer. Volgens mij zitten nog steeds resjes ergens achter dat ding. Maar de labels komen er goed uit. Ik merk elke boekklanserie weer moet altijd iets fout gaan. Dat is gewoon een part. En ik dacht dit keer weet je, alles goed voorbereid, allemaal lessen geleerd in het verleden. En dan is het toch die labelprinter die iets heel raars need. En die hitteg er tussendoor, wat me nu depressieve gevoelens geeft. Nou, zoals ik zeggen, de laatste loodjes wegen zeker niet het lichtst. Sorry dat mijn stem wat monotoner klinkt. Ik kan het niet zo goed kamufleren. Deze gevoelens. Maar ik heb goede hoop morgenavond ben ik er weer. Dat ik er weer dat ik morgenavond weer anders bij zit. In ieder geval, dankjewel voor luisteren. Ik hoop dat je alsnog in slaap bent gevallen, of niet, dan kan je beter een andere aflevering luisteren. Handjes boven de tekens.