dag 52 en 53 Als meerdere mensen vragen of het goed met je gaat, gaat het dan goed met je?

Extra lange in slaap val aflevering. Over als iedereen vraagt of het wel goed met je gaat bij station Arnhem. Over een opleiding waar ik verplicht naar toe gestuurd moest worden. Maar wel leerde hoe je met gewoon doen tot iets bijzonders kan komen. Klinkt dat als een cliché? JAZEKER.

www.petjeaf.com/tomsondarko

Steun mijn werk. Word lid van mijn club. Voor vele darko-voordelen. Ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko en word lid.

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_01 1:53

Hé, Toms en Darco hier. Vandaag een extra lange aflevering, zodat je extra lang in slaap kan vallen. Hoe leuk is dat? Het slechte nieuws is dat ik er nog één keer ben na deze aflevering. En dan stopt het. I'm sorry. I know. Maar dat is het kenmerk van een project.

SPEAKER_00 2:21

Aan al het goede, zelfs aan Thoms Darco komt een einde. Ik doe nog één aflevering en dan doen we een soort wrap-up van dit allemaal. Lijkt me hartstikke gezellig. En daarna ga ik nog wel heel eventjes door voor mensen die lid zijn van de Thoms Darco Club. Als je nog wakker bent, ga naar petjeaf.com slash Thoms en Darco. Kleine moeite, 2,50 euro per maand, stel allemaal niks voor of 25 euro per jaar. Klein gebaar moeite, groot gebaar. Als iedereen die luistert dit doet, dan kan ik vanaf september weer dagelijks in je oren praten.

SPEAKER_01 3:04

Om maar wat te zeggen. En zo niet is het ook oké. Je bent fan of geen fan.

SPEAKER_00 3:12

En jou, Tomsen Darco Club word lid. Krijg je toegang tot mijn podcastarchief. Krijg je af en toe een mailtje van me. Door de week twee keer in de week en korting in mijn webshop en zo. Maar vooral je support mijn ziel, zodat ik jou ziel kan supporten.

SPEAKER_01 3:29

Allright, voor je gaat slapen. Ik vind het nu heel grappig. En serieus. Als meerdere mensen vragen of het goed met je gaat, gaat het dan goed met je? Ja, prima, zei ik. En laat me met rust, dacht ik, ik wacht slechts op de eerste trein naar huis. Weliswaar te dronken.

SPEAKER_00 4:00

En de harsjes, de haasjes vielen ook verkeerd. En die ene vrouw waar ik al maanden van droom, stond in de hoek van de kroeg te zoenen en te friemelen met iemand anders. Waarvan al zijn haren overeind stonden, alsof hij zichzelf had geëlijk rokuteerd op te tonen van too unlimited.

SPEAKER_01 4:27

Too unlimited. Hoe kan ik ooit nog naar too unlimited luisteren en niet denken aan die gast die al zijn haren overeind had gezet en zijn hand op haar, haar, haar opvallende, naar voren staande borst had gelegd.

SPEAKER_00 4:49

In de fucking kroeg. Waar iedereen het kon zien. En ze duwde niet eens die hand weg. Dat was mijn dagdom. Dat moest mijn hand zijn. Dat moest mijn mond zijn op haar mond, mijn tong in haar bek. Dus ja, bedankt voor het vragen. Maar het gaat prima. Laat me gewoon hier zitten op dit bankje. Beetje zitten staren. Na mijn Nokia telefoon. Potje sneek doen.

SPEAKER_01 5:20

Te wachten op de eerste trein naar huis. Waar is je jas? Vroeg een vrouw.

SPEAKER_00 5:29

Met achter haar twee giechelende vriendinnen, alsof ik hier de grap was. Maar de vrouw bleef ernstig naar me kijken en herhalen of het wel goed met me ging.

SPEAKER_01 5:42

Een jas. Een jas. Wat moet een mens nou met een jas?

SPEAKER_00 5:47

vroeg ik. Frikandelle lucht in mijn neus. Luid geschreeuw bij de tijdelijke ingang van station Arnhem. Al kun je je tijdelijk gerust al jaren noemen, en kwam er maar geen einde aan deze verbouwing.

SPEAKER_01 6:02

De vrouw zei: Het vriest. En ik zei.

SPEAKER_00 6:08

In mijn hart ook, omdat ze op Toe unlimited liep te zoenen en te friemelen. Too unlimited. Je hoeft niet zo te schreeuwen, zei ze.

SPEAKER_01 6:19

Ik wilde je alleen maar helpen hoor. En wegliep ze alsof ik hier het probleem was. Daarna kwam een agente naar me toe. Blond, jong. Ze knielde voor me om oogcontact met me te maken. En zij vroeg ook: Gaat het?

SPEAKER_00 6:41

En ik zei opkomen toon dat ik slechts aan het wachten was op de eerste trein naar huis.

SPEAKER_01 6:54

Ze stond op toen het groepje bij de ingang niet alleen begon te schreeuwen, maar ook begonnen te knokken.

SPEAKER_00 7:01

Al die errie, al die prikkels en al die mensen die dingen vroegen alsof het goed ging met me. Ik moest weg hier. In mijn leven was ik nog nooit zo vaak aangesproken door vreemden zoals nu: ik moest weg hier. Ik moest weg hier. Ik haalde de achterkant van mijn hand langs mijn neus.

SPEAKER_01 7:22

Rode druppels bleven achter. En nu was er ook pas de pijn. Mijn neus. Heel pijnlijk.

SPEAKER_00 7:32

Oké, ik moet wel iets bekennen. Ik had dus die gast met dat geële. Haar aangesproken op het feit dat hij mijn dagdroom verpeste. Maar dat ik hem ook zijn pleziertje gunde. En of hij goed op haar borsten kon passen. Zij sloeg haar armen stevig om hem heen en zei dingen als A laat hem. A joh, die ken ik van school aanboeien. Wat mij juist meer aanmoedigde om nog even door te praten over dat mijn hart vele littekens had, en dat deze er ook nog wel bij kon. En dat ik hier sterker en verbitterder uit ging komen. Maar prima, dat was het leven. En dat ik sowieso wat sentimenteel was door de drank. En de harsje viel ook gewoon verkeerd. Dat ook. En dat too unlimited nu door de speakersklok too unlimited. Two brothers on the fourth, zei hij. Prost, zei ik. Two brothers on the fourth floor, zei hij nog een keer, en hij wees naar de geluidsbox in de hoek van het plafond. Tja, dit kun je als man gewoon niet over je kant laten gaan. Ja, dus ik gaf hem een duw. En toen gaf hij mij een klap tegen mijn neus, waardoor ik op een tafel vol met bierglazen viel, en al die gasten stonden op en er werd geduwd en getrokken en geslagen, zweetvloog rond, blauwe plekken ontstonden, gebroken shirts en gescheurde ego's.

SPEAKER_01 9:09

Het was een chaos. Dus ik vluchte zonder jas naar buiten.

SPEAKER_00 9:16

Ik heb nog een tijdje langs de rijn gelopen om kalm te worden en het gevoel in mijn neus keerde ook langzaam weer terug. En toen maar doorgelopen naar het station om te wachten op de eerste trein naar huis. Al duurde dan nog wel even. De vogels waren nog niet eens begonnen, waren nog niet eens begonnen met fluiten. En de machinist had het bron nog niet eens gevonden. Sterker nog, we mochten het station nog niet eens in.

SPEAKER_01 9:44

Dus ik nu ride daar. To unlimited. Come on, dream on, boy. Your dream will come alive. Ik besloot nog maar een wandeling te maken.

SPEAKER_00 9:59

En met terugkomst was het station open en op het perron stond de trein te wachten. En in die trein nam ik plaats en staarte het raam, zodat niemand naar me keek om te vragen of het wel goed ging met me.

SPEAKER_01 10:16

De trein vertrok. De zon was aan het opkomen. Wat een schitterend gezicht. En ik zocht een getuige die ook naar dit schitterende fenomeen keek. En toen zag ik het pas dat die gast met dat lange hoge haar tegenover me zat met de vrouw van mijn dromen op zijn schoot. En hij zag hem ook en hij knikte. En ik knikte terug. En ik stak twee vingers op en ik zei unlimited. Dit verhaal is helaas. Echt gebeurd, echt gebeurd.

SPEAKER_00 11:15

Behalve dat ik niet geknokt heb, en dat ik ook niet een hand op iemands borsten zag, ik had in Arnhem afgesproken. Ik ben in de buurt van Arnhem opgegroeid, maar ik woonde al een tijdje niet meer in Arnhem en ook niet in de buurt van Arnhem, maar we hadden toch in Arnhem afgesproken en ik bleef bij mijn ouders slapen en die waren trouwens helemaal niet thuis dat weekend. En er waren wat mensen van mijn studie en ook een vrouw waar ik wel interesse in had. Maar ik had ook omdat ik in de buurt van Arnhem weer was, even met mijn vrienden afgesproken. En die zaten in zo'n fase waar er veel gebloot werd. En toen dacht ik, weet je wat, ik bloo gewoon mee, want er is toch niemand thuis en lang leven de lol. Zo die joint viel me toch een partijtje verkeerd.

SPEAKER_01 11:59

Echt oi, oi oi oi.

SPEAKER_00 12:04

Gewoon echt niet een klein beetje stoont, echt ongelooflijk stoond. En daarna had ik nog met mijn studiegenoten met die leuke vrouw afgesproken. Toen zat ik in zo'n kroeg en ze zaten echt naar mij te kijken: gaat het? Ja, het ging helemaal niet. Maar ik zei: ja, hoezo? Een bootje. Daarna gingen we naar zo'n danskroeg, alternatieve danskroeg. En daar besloot ik ook nog gewoon even lekker door te drinken. Waarom ook niet? Lekker stoon, lekker drinken. Ja, en mijn vrienden ging er in me naar huis en hun gingen ook naar huis. Ik was dus te lang blijven hangen omdat ik nog hoopte op iets magisch met haar, wat niet ging gebeuren. Dus ik had de laatste trein gemist met als gevolg dat je op de nachttrein moet wachten. En die komt pas drie uur later. Dus om drie uur of half vier. Zo'n kut tijdstip. Diepe zucht. En ik had ook geen geld om een actie te nemen. En als station Arnhem was nog in verbouwing. Dus je kon sowieso het station nog niet in. Je moest echt buiten wachten. Dus ik zat op zo'n bankje en blijkbe nog steeds heel erg stoont, maar ook heel erg dronken. Ik ben niet zo heel vaak heel erg dronken geweest in mijn leven, maar die avond viel alles verkeerd. En dan zit je daar gewoon in je eentje om mijn telefoon. En allemaal mensen die gingen vragen of het wel goed met me ging. Ik zit heel vaak in het leven heb ik op een bankje gezeten en nog steeds. Nooit vragen mensen iets aan me. Maar die nacht vroeg iedereen aan of het wel goed ging bij me. Dus er was iets aan mijn uitstraling dat zei dat het niet goed met me ging.

SPEAKER_01 13:46

Nou, thuis. Nu wordt het een beetje onzmakelijk.

SPEAKER_00 13:50

Ik heb me toch een partijtje zitten kotsen. Ik was ook zo moe dat ik in een ander bed ben doorgeslapen zonder die kotsen op te ruimen. Nou, dat heb ik de volgende ochtend geweten. Het was allemaal inderdaad hard gewonnen, maar de geur ging niet weg. Dus bij het opruimen met een soppie en een emmetje ging ik gewoon nog een keertje inderdaad. Het is echt een van de meest rare avonden van mijn leven. Vooral omdat ik niet heel vaak heel dronken ben geweest, te laat staan, heel erg stoond. Soms gebeurt dat. Dan eindig je eenzaam. Thuis, alleen en kort je alles onder. En dan doe je het meest onverstandige wat je kan doen, doorslapen. Gadverme. Ik ruik het nog in mijn neus. Dubbele straf. Nou, ik hoop dat je met deze gedachte gaat slapen. Ik zal mijn stemgeluid weer wat naar beneden doen. Misschien moeten we het over leuke dingen hebben voordat dit beeld ook in jouw ziel gebrand blijft. Ik zat deze week heel druk met inpakken. Superleuk. Wat er minder leuk is, is dat mijn hele routine weg is. En blijkbaar heb ik toch heel veel behoefte aan routine. Routine bedoel ik gewoon het schrijven zelf, wat mij heel veel rust en kant en energie en voldoening geeft, dat kan nu niet. Ik moet heel veel boeken inpakken. En schrijven, nee, daar is gewoon geen ruimte voor. En dat voel me niet helemaal in tune met mezelf. Dus ik snap wel wat beter waarom het niet heel op mijn week is. Laten we zeggen, met die depressieve gevoelens en zo. Maar niet getreurd, het gaat hartstikke goed. Een groot deel is weg. Ik voel weer ontspanning in mijn lijf, ik zit met een grote glimlach de laatste boeken te tekenen en in te pakken. Het was een fantastische pre-order periode. En nog leuker was dat ik elke avond tegen jou mocht praten. Ik heb echt enorm naar mijn zin gehad de afgelopen twee maanden. En dit is ook de reden dat dit de laatste is van de dagelijkse aflevering, wat ik in het begin al zei. Over een paar dagen ben ik er weer een soort wrap-up. Ik zet de microfoon aan en ik ga gewoon met de benen op tafel praten en dan is het zomer. De eerste paar weken van juli ga ik nog even door via het petje af, wat ik zei als je lid bent van de Toms Dark ook leuk, maar daar heb ik het helemaal niet over hebben, maar waarom heb ik het hier nou weer over? Ik raad al ook maar door. En was aan het inpakken en dan moet ik toch ook denken aan mijn leven dat ik achter me heb gelaten het kantoorleven. Ik heb het vast al eens een keertje verteld. Maar ik vertel het gewoon nog een keer voor je gaat slapen. En ik zal op rustige toon praten dat je in slaken. Ze stuurde me naar een bedrijfsband in Amsterdam. En het was een heel oud gebouw, hoog ook. Maar die was dan opgeknapt van binnen en heel hip allemaal, met op muren van dat levendige groen. En dan naast de balie was er een pakketomaat van Amazon. En bij de lunch heel veel avocado en andere groene dingen, de verdieping waar ik moest zijn voor de komende weken, want ik moest een paar dagen in de week twee, sorry. Ik moest twee weken hier fulltime zijn. En daarna was het om de twee weken één dag in de week. De verdieping waar ik moest zijn, was een verdieping met allemaal start-ups. En dan elke werktafel had dan een bordje en er zaten dan drie, vier mensen aan en die zaten dan te werken aan hun start-up, wat blijkbaar altijd achter hun laptop plaatsvind. En die mensen kwamen uit heel Europa. En het idee was dat degene van wie dit bedrijf was, die investeerde in deze bedrijfjes. En dan haalt hij ze even tijdelijk voor een paar weken naar Amsterdam. En dan kregen ze les hoe ze sneller kunnen groeien. En het idee is dan met een start-up, je moet eigenlijk proberen zo snel mogelijk groei te oorzaken, niet winst, niet omzet, maar groei. En zo snel mogelijk. Want dan weet de investeerder of het waard is om erin te blijven investeren. Dus eigenlijk moeten start-ups zo snel mogelijk opbranden, dus eigenlijk failliet gaan of dat het mislukt. Zodat ze dan weer in iemand anders kunnen investeren. En dan gokken ze erop dat van al die bedrijven is, dat er één of twee bij zitten die echt enorm explosief groeien, dat ze wellicht ooit een markt kunnen veroveren en dat ze ooit in de toekomst kunnen cachen. Nou, die verdieping was ik. En ze namen mij onder hun hoede, want ze hadden een deal gemaakt met het bedrijf waar ik voor werkte, een hele grote corporate. En op een of andere manier dachten ze start-up en corporate, die gaan trouwens helemaal niet samen, maar ze zochten een manier om het toch samen te kunnen laten gaan. En toen kwam er uit, weet je wat, stuur me allemaal van die adviseurs naar ons toe. Dan gaan wij ze de komende maanden opleiden en dan twee weken intensief zoals we ook met start-ups doen. Misschien heb je er wat aan. Ja, dus ik heb heel veel lessen in twee weken gehad, over eigenlijk is het digitale marketing. Dus met weinig geld customers vinden, klanten vinden, producten testen, advertenties testen, zilver experimenteren. Want de enige manier om te groeien kan via experiment. Dus als voorbeeld, je hebt een vet product, maar nog geen klanten. Je gaat proberen via Facebook je klant te vinden. Dan maak je eerst een afbeelding van je product met plaatje A. Je maakt de afbeelding met je product met plaatje B. En dan ga je testen. Waar wordt er meer op geklikt? Oké, pleikpres A het beter. Prima. Wa gaan we nu op testen? De tekst die we erin staan, doe je acht variaties. Hé, deze twee variaties werken heel goed. Snap je? Dus je gaat helemaal experimenteren en dan komt er een soort perfecte advertentie uit. En daarmee kan je dan wat meer geld in stoppen. En dan probeer je mailadressen te vinden. Sorry dat ze een mailadres doorgeven of dat ze je product gaan downloaden of gaan gebruiken. Snap je? Dus al experimenterend probeer je klanten aan je te binden. Daar kreeg ik dus les in. Hoe bouw je een website? Hoe bouw je een startpagina? Hoe werkt Facebook advertenties terwijl een kind buiten aan het huinen is? Ik praat nog steeds heel hoor. Ik moet kralm praten. Jij probeert te slapen. Maar we werden ook naar een supermarkt gestuurd om mensen te interviewen, zodat je weer wat aan zeggen, van die kwaliteitsinterviews. Zodat je daar achter komt hoe mensen denken en hoe ze naar een product krijgen bijvoorbeeld, had mijn laptop mee en ze: kijk eens naar deze pagina wat valt je op je soort interviews. Superleerzaam. Ik deed het niet alleen. Er waren ook veertien andere collega's bij, die kende ik dus allemaal niet. Dat was dan weer het voor- of nadeel van de corporate wat je niemand kent. Ja, want elk harkje in het organigram van dit bedrijf was gewoon een leven aan zich met een eigen cultuurtje en een eigen pand, ook een eigen markt en eigen cijfertjes en eigen werkwijze, zelfs een eigen e-mailadres, zelfs een eigen website. Ja, het was een bijzonder bedrijf waar ik voor werkte. Maar goed, ik wilde daar dus eigenlijk niet zijn. En dan had ik een paar redenen voor. Eén, ik was nog herstellende van een paniekstoornis. Nieuwe plekken geven me gewoon veel angst. Ik ken het niet. Ik ken de structuur niet, ik ken de mensen niet. Mijn lijf ging gewoon elke keer aan als ik daar naar binnen liep. Een verkeerde gedachte en ik had al een paniek aanval. Dus dat was hard werken. De andere gegeven was dat ze me hier niet wilden hebben. Je moest namelijk solliciteren op deze opleidingsplek. Want dit was heel bijzonder wat er gebeurde in een bedrijf. En dat was echt niet. Zo werd het ook echt een beetje aangekondigd: het was echt niet voor je moest echt niet denken dat je hier zomaar mee mag doen. Het is heel bijzonder. Maar mijn directeur van mijn hartje, waar ik in zat, die zei: Thomson, jij hoeft niet te solliciteren. Want je bede de enige kandidaat van onze unit. Sterker nog, ik had niet eens een keus. Hij zei van wil je dit vaste contract? Dat wilde ik. Slagersvoging. Dit is wel, we neem je krijgt dit nieuwe contract. Maar onderdeel hiervan is wel dat je naar deze opleiding gaat. Dus ik had helemaal geen keus verdommen. Maar goed, je moest dus wel blijkbaar nog steeds solliciteren, terwijl die directeur zei: Je bent het al geworden. Dus ik ging een Skype gesprek in met een gast van een bedrijf. En die zat me toch ingewikkelde vragen te stellen en te door te zagen op mijn kennis en motivatie. En toen ik elke keer dacht van ja, maar ik ben toch wel aangenomen motivatie. Sterker nog, ik had ook helemaal geen motivatie. Dus toen voel ik die heel goed. Daarna kreeg ik dus een.

SPEAKER_01 23:24

Daarna kreeg ik dus een e-mail dat ik niet welkom was. Dat was heel pijnlijk wel. Ik zag hem niet aankomen. En ja, maar vooral, ik schou nou natuurlijk kapot naar mijn directeur toe.

SPEAKER_00 23:40

En ja, dit was natuurlijk een voorwaarde voor die upgrade van mijn contract, dat ik hier mee zou toe. Maar goed, ik wil wel even toevoegen. Waarom ik niet gemotiveerd was, ik was. Ze volg me niet terug, kwam me aan. Mijn derde boek, mijn tweede roman. En ik had de wind enorm mee op Instagram. Ik groeide extreem. En elke quote die ik eruit deed was gewoon een instant hit. Dat heb ik nooit meer opnieuw meegemaakt. Maar die periode was alles zijn op groen en mensen waren enthousiast en allemaal comments en mensen tagten elkaar. Zelfs een simpele quote als ik zat net aan mijn table. To werd die stijf, dat is ook een quote die ik heb in de wereld heb geslingerd, die ging gewoon viral of zo. Dus die reden dat ik die upgrade van het contract was, was gewoon een manier om niet meer bij de klant te zitten. Ik werd elke keer verhuurd, maar ik wilde gewoon op kantoor zitten. Want dan was ik sneller thuis en had ik meer tijd voor mijn blog en mijn boeken verkopen en alles dooromheen. En ik werkte echt naar het moment toe om een kantoorbaan op te zeggen. Dus ik zat echt in zo'n gekke overgangsfase. En dan komt het niet uit om een opleiding erbij te gaan doen. Dus weet je, ik was ook gewoon uitgeopleid. Dat heb ik me allemaal werkgevers al tegen opleidingen moeten doen of zelf vrijwillig willen doen. Ik wilde gewoon schrijven. Ik wilde geen corporate carrière meer. Mijn pad stond vast. Thoms en Darco fulltime. Ik had alleen nog niet genoeg spaargeld om mijn baan op te zeggen. Dus ik laat me gewoon twee jaar geven mijn opdracht, ik ga twee jaar werken en niet te veel dingen eromheen. Toen ze me dus aannamen op kantoor in plaats van bij de klant zitten. Wat ik zei: dat was dus de voorwaarde van je doet deze opleiding en ze betaalden er ook nog eens 10.000 euro per persoon voor. Sterker, nog schaven iedereen al die andere collega's, een wergcontract. Wij betalen die 10.000 euro en als je binnen vier jaar oprol of ontslag neemt, dan betaal je een gedeelte van die 10.000 terug. Daar had ik dus ook helemaal geen zin in in die clasilus, want ik wilde, ik ga niet voor die suffeopleiding waar ik verplicht op ben gestuurd, dat geld terugbetalen als ik gewoon wil schrijven. Sorry dat in slaapvantoontje lukt niet meer. Ik ben heel gefrustreerd merk ik. Fucking hou. Maar goed, ze wezen me dus af voor die kutopleiding. Maar daar was ik niet blij mee, want ik leed natuurlijk gezichtsverlies bij de directeur. En ik voel me ook eigenlijk op het verkeerde benen gezet. Ik schaamde me en ik voelde me in het autje genomen. Die directeur nam het allemaal persoonlijk omdat hij sowieso een beetje het zwarte schaap in dit bedrijf was. Hij was echt een rebel. Het was echt zo'n dorpje in Gallië, bezet door de Romeinen. Dat was onze unit. Hij deed altijd alles anders. En er was een nieuwe aandeelhouder gekomen. En dan wordt alles strak getrokken, de processen. En dan wordt goed gekeken naar de kosten. En ja, en dan heb je zo'n gek Gallies dorpje. Dus zijn duimschroeven werden al een tijdje aangedraaid dat hij zich toch moest gedragen naar wat de rest van het bedrijf deed. Dus hij zag dit ook weer als extra munutie om oorlog te voeren. Nou, uiteindelijk kwam eruit ik mocht nog een gesprek. Die heb ik super goed voorbereid. Die bezucht. En opeens deed ik heel gemotiveerd. En dan kreeg ook met een andere gast dat gesprek. Dat was op zich ook wel goed. Had ik niet verwacht trouwens. Ik dacht, ik kreeg weer dezelfde, maar ik kreeg iemand anders. En die zei ook aan het eind van nou, ik weet ook niet wat het probleem is. Je bent hartstikke gemotiveerd. En wat mij betreft ben je welkom. Maar ja, was natuurlijk één groot toneelstuk wat ik deed. Leven is ook één groot toneelstuk. En ik mocht dus wel starten. Snap je nu waarom ik daar zo ontzettend energieloos in dat pand in Amsterdam binnenkwam? Niet alleen die paniekstoornis, niet alleen van ik wil schrijven, maar ook deze geschiedenis. Die gastiem had afgewezen, die gaf bijna al die lessen. Dus ik zat elke keer naar mijn enemy te kijken, mijn vijand. Maar goed, ik beweeg even de microfoon hoor, piep even. De lessen waren interessant. De collega's met wie ik het deed, ik had er totaal geen klik mee. Dat was echt een andere cultuur in het bedrijf. Dat matchte totaal niet met mij. Dus ik voelde hem ook wel een beetje eenzaam. Ik poppelde wel. Ik ben niet gepest of zo. Je ken mijn grapjes toch? Ik kan iedereen aan het lachen maken, ook daar. Ik ben natuurlijk een sexy manafakka. Dat ook. Maar ik weet niet, je praat wel met mensen, maar je voelt niet echt een vibe, niet echt een klik. En ze waren allemaal lief en aardig, maar ik voelde gewoon één klik. Dus dat geeft toch een bepaald eenzaam gevoel. Maar qua inhoud dacht ik ook van alles wat ik hier leer, kan ik misschien nog toepassen voor mijn eigen schrijverscarrière. Dat is zeker waar. Maar ik leerde ook een hele andere belangrijke les.

SPEAKER_01 29:06

En dat is die ik net al uitlegde: dat is gewoon stop met denken, ga gewoon doen. Het klinkt heel suft.

SPEAKER_00 29:15

Maar dit noemen ze de growth hacking mindset. Als je dit idee is, je weet helemaal niks. Je weet niet eens hoe je je klanten kan vinden. Je weet niet eens of je je product, in mijn geval een boek, aanslaat. Je komt er alleen maar achter door het in de wereld te brengen en dan te testen. En dat houd je dan bij. En je gaat ervan uit dat al je testen mislukken.

SPEAKER_01 29:35

Maar als er eentje lukt, hele diepe kreun.

SPEAKER_00 29:50

Ben je ergens bang voor? Weet je het ook allemaal niet? Noem het een experiment. En ga ervan uit dat het mislukt. Ben je ook niet teleurgesteld.

SPEAKER_01 29:58

En als het wel lukt, hand in je broek, kreunen.

SPEAKER_00 30:04

Mislukken is de hemel. Want elke mislukking brengt je dichterbij dat ene experiment dat gaat slagen. En als het slaagt, dan kun je het herhalen en kun je dus groeien. En dat is dus ook het ding met al die herhalende gedachten in ons hoofd. Dan moet je gewoon stoppen met overdenken en gewoon proberen. Wat is het ergste dan wat je kan overkomen? Dat het mislukt. Er zit natuurlijk ook een les in dat je niet nog een keer hoeft te doen. En als het wel lukt, gefeliciteerd. Dat kan je leven veranderen, in ieder geval verrijken, letterlijk of figuurlijk. Het heeft natuurlijk de belofte in zich dat al je zorgen dan verdwijnen en je nooit meer ongelukkig hoeft te zijn. Nee, precies heb je een trauma kun je krijgen, kijk, growthacking draait om systematisch experimenteren. Ik pas het in zekere zin wel toe. Ik heb heel veel varianten met mijn stories in Instagram geprobeerd en elke keer gaat te kijken van waar krijg ik interactie op, wordt dit nou wel of niet gedeeld met het algoritme. En ik heb het dus ondertussen en jarenlang al mijn mislukkingen, heb ik door als ik gewoon een quote erop zet, gewoon een simpele quote. Dat dat het beste werkt. Niet te lange teksten, niet te kort, maar gewoon een diepzinnige, prikkelende, hoeft niet eens een positieve quote te zijn, maar zolang je maar prikkelt, dat werkt goed. Nu ik weet dat het werkt, doe ik nu een prikkelende quote op Stories. Twee uur later op de volgende slide. Promoot ik mijn slaapvalpodcast of zeg ik. Ik heb deze tekst geschreven om mijn blogje verlezen. Of ik heb een boekie te kopen of wist je dat ik tas heb, snap je? Dus dit zet ik dan af en toe slim in. Al die jaren mislukking, heeft dit opgeleverd, dit lukt en dan kan ik weer door. Snap je, lekker. Meeten is belangrijk. Want als je niet meet in het leven, is het dan wel gebeurd, die vervreemdeling. Je denkt gewoon veel te rigide. Je bent echt zo'n fixed mindset persoon, gefocust op tegenslagen en ellende. En de growth mindset is eigenlijk dat het leven sowieso kut is. Maar we gaan er toch voor en we zien wel. En je wordt er sowieso wijzer van en wellicht ook meer teleurgesteld. Ja, en dat gevoel waar je naar jaagt, dat ga je sowieso niet vinden. Maar dat is ook informatie en dat is ook wat waard. En het geleefde leven is toch fijner dan het wat als leven in je hoofd. Dus stuur hem gewoon een bericht en stort je weer in je toxische dynamiek, maar waarom ook niet? Zeg je baan op en zie wel hoe je zonder spaargeld en inkomsten hebt overleeft. Boek een reis naar Kazachstan met een vriend die je pas net kent. En zie hoe het daar gaat escaleren in ruzie. Doe het gewoon. En je ziet daarna wel weer hoe je het oplost, je eigen puinhopen. De afgelopen puinhopen in je leven heb je ook opgelost. Dus growth mindset is het motherfucking antwoord. Voor je gaat slapen. Het waren best ook een lesjes hoor, die ik het heb gehad. Website bouwen, coderen, dat was best wel vet en landingspagina's maken. Copywriting, dus hoe je via taal mensen kan verleiden om een product te kopen. Vond toen heel vet. Nu heb ik er een andere mening over het gewoon niet werkt. Nee, ik kan een beter authentiek zijn. Gadvernamelijk, zo'n kut woord. Maar het is veel leuker om authentiek te zijn. In verkoop dingen bedoel ik dan. Ik moet even denken of ik nou een voorbeeld heb hoe ik dit zelf toepas. Zal ik even naar mijn landingspagina gaan. Dat is zo'n Growth Having woord: landingspagina. Dat is de pagina waar je dan mijn nieuwste boek kan kopen. Die heet Ikhoopblijven. Preorder.card.co. Maar je kan hem ook in de show notes klikken. Dan kom je erop en dan staat er: ik hoop dat je grachtief voor je blijven pre-order, waar de pre-order al voorbij is. Dus die moet ik even aanpassen. En jou. Ik heb dan bijvoorbeeld, het staat gelijk vanaf 23 euro, weet je waar je aan toe bent. En dan staat er de deal, mijn boek. Ik hoop dat je grachtief voor je blijven is. En jullie uitgekomen. Pel jouw exemplaar en ontvang aan zich kaarten en stickers. Terwijl ik een Groverwerker was met die copyright dingen, dan ging ik allemaal van die power words toevoegen. Uniek en puur. En ja, snap je? Je kent het. We hebben het al duizend miljoen keer gehoord. Daarom ben ik er ook van overtuigd dat het allemaal niet meer werkt. Nou dat. Ik heb nu gelijk de neiging om mijn site direct aan te passen. Kent u dat? Ken jij die kriebels? Een beetje zo'n kriebel in je kruis dat je denkt. Ja, ik loop hier wel in het openbaar, maar ik ga gewoon lekker kraben aan mijn ballen, want ik ben een man en mannen kunnen dat en vrouwen niet. Leven de patriarchie. Mannen zijn de baas van de wereld. Dit was om jou te proviseren, rustig maar. Ik ben am a feminist, I'm on your side. Ik vind altijd Engels mannen mijn berichtjes sturen op Instagram.

SPEAKER_01 35:06

Ik denk bah mannen, ik haat mannen. Maar niet echt. Even denken, ik ben mee de vaal kwijt. Oh ja, ik weet het weer.

SPEAKER_00 35:21

Die lesjes waren oké en zo. En de avocado maakten ook prima tijdens de lunch. Maar het probleem was ook dat wij een corporate bedrijf waren en zij en geen start-up. Dus op een gegeven moment kwamen we allemaal, weet je, 15, 16 man van die opleiding heel gemotiveerd weer terug in ons bedrijf van we gaan al die lessen die we geleerd hebben toepassen. Dan loop je tegen de regels aan van een corporate bedrijf. Want een corporate bedrijf is groot. Overal zijn regels voor. Je mag nooit zomaar een abonnementje afnemen voor een dienst. Je mag zeker niet zomaar een creditcard gebruiken met advertentiebudget. Dus het was allemaal gedoe om geld te krijgen om te adverteren en een toeltje te krijgen. En hadden ze eindelijk toegang tot dat toeltje. En dan kon het weer niet op de server. Want dan werden het weer geblokkeerd door de firewall. Al die vermoeiende dingen die alleen in de corporate wereld gebeuren, omdat ze in de corporate wereld heel erg bang zijn. Bang voor een werknemers, vooral niet te veel vrijheid geven, alles dichtzetten, alles dichtgooien. Telegraaf.nl blokkeren, weet je, dat soort dingen. Dus het was ook best wel vermoeiend. Die maanden die volgden. Iedereen raakte ook echt gedemotiveerd. Ik niet, ik was al gedemotiveerd. Maar ik dacht wel na een paar maanden. Dit was één grote mislukking. Mede omdat die directeur van mij meldde zich ziek omdat het conflict zo opliep met hogere hand. Toen dacht ik, zelfs die directeur, wat echt een toffe peer was, leuke man, inspirerend ook bijzonder. Dat ik op een gegeven moment ook dacht van ik stop hiermee. Ik stuur mij maar weer naar die klant toe. Dus dat stonden ze toe. Ik mocht naar de klant weer toe. En daar kan ik dus veel beter in de lute werken. Want als je bij een klant zit, dan heb je een hele afgebakende opdracht. Er stort ook niet zoveel van je verwacht, behalve dat je aan die opdracht houdt en vaak de uren die ze geven, dat is niet de uren die eraan werkt. Dus ik kan best wel veel tijd over om heel veel boeken te versturen. Zo volg me niet terug als één groot succes toen. En heb ik nog flink zitten sparen.

SPEAKER_01 37:34

Wat wil ik nou nog zeggen? Ik kan nog één belangrijk ding zeggen hierover. Het is echt vervelend dat die gedachte nu is weggevlogen. Oh ja, die clausule van 10.000 euro.

SPEAKER_00 37:51

Zij hebben in al die chaos hebben mij nooit een contract onder de neus gedaald. Dus ik heb ook niks getekend over clausules. En die directeur die dan weliswaar ziet, thuis had, die mailte nog heel af en toe met mij en zei: Nee, dat is hartstikke goed dat je niet getekend hebt. En dat de corporate het hoofdkantoor nooit je een contract onder je neus heeft gedaald. Dus neem het ervan. We zijn 10.000 euro voor mij betaald.

SPEAKER_01 38:16

Na twee jaar ben ik hem gepeerd. Sorry. Dat ik een mislukte investering was voor jullie. Tegelijkertijd kijk naar jezelf. We hebben er ook niet echt een warmbad van gemaakt.

SPEAKER_00 38:30

Nee, dat groepje dat was opgeleid, best wel veel mensen gingen weg na een tijdje die raakten gewoon helemaal futtloos doordat zoveel niet kon. En die gingen dus dit wat we geleerd hadden, juist bij bedrijven als Bolputkom en zo doen, die werden gewoon daar in dienst genomen. Dus voor een carrière had het wel geholpen voor sommigen. En die hebben dan wel die classulen zitten betalen of weet ik veel.com zouden waarschijnlijk betaald hebben en al die andere bedrijfjes waar ze naartoe gingen. Ja, bijzonder wel. Ik kan echt de hele avond praten over corporate bedrijven. Het is zo'n fascinerende, weerde wereld. Ik heb ook bij hele grote overheidsorganisaties gewerkt, is heel anders dan corporate, maar ook ze lijken ook heel veel op elkaar. Fascinerend. Ik weet niet wat voor aflevering dit was. Ik heb het idee dat er alle kanten op zijn gevlogen. Ik weet niet eens of ik wel rustig genoeg prate of dat je in slaap viel. Maar laten we zeggen, dit was een goed einde. Ik ben er over een paar dagen weer. Ga mijn benen op tafelsessie doen. Als je geen genoeg van mij kan krijgen, wat ik absoluut kan voorstellen, patjeaf.com slash Thoms Darco. 2,50 euro per maand Thoms en Darco Club met heel veel extra dingen. 25 euro per jaar voor het hele jaar en toegang op mijn podcastarchief en die staan niet allemaal online, zeker niet. Want vaak wat online staat is van de afgelopen twee jaar, terwijl ik al zes jaar aan het in slaap praten ben van mensen. En alle wake-updates, exclusief elke donderdag, die staan zeker niet openbaar. Want daar ben ik veel te gevoelig en kwetsbaar. En te boos soms ook in.

SPEAKER_01 40:10

Misschien een teaser. Absoluut een teaser. Arndjes boven de dekens, dat wel, alsjeblieft.

SPEAKER_00 40:18

Slaap lekker.