sommige plekken maken je gewoon echt somber

Over dat alles onderhouden moeten worden, over elektrische fietsen, over de rillingen die gebouwen kunnen geven, over de engste plek die ik heb bezocht, over bratislava, over gevangenissen, over de plek die me echt somber maakte, over de film backrooms, over liminal space


Gesponsord door het boek ‘ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven’.

https://store.psychokiller.eu/products/boek-ik-hoop-dat-je-gedachten-blijven

Transcript

SPEAKER_00 0:00

Voor je gaat slapen, ben ik er voor je. Toms Darko. Prins van de duisternis, prins van de melancholie. Ja, wat ik doe is praten over dingen als het einde van de wereld, zodat jij met een glimlach in slaap valt. Zolang ik de duisternis op mijn schouders neem, ontneem ik jou wat van die zwaarte, zodat jij wat dichter voelt en heerlijk naar het romanat kan gaan. Niets voor niets is mijn favoriete genre fatalistische romantiek en mijn favoriete films moeten altijd iets apocyptisch in zich hebben. Da ga ik goed op. Alzoen het op een heuvel, met mijn hand tussen iemands benen. Terwijl er een meteoriet inslaat aan de horizon.

SPEAKER_01 0:49

Ja, dat is de energie die ik hier probeer te verspreiden. Voor je gaat slapen, wou ik het hebben over die gebouwen.

SPEAKER_00 1:06

Gewoon letterlijk gebouwen waar je rillingen van over je rug krijgt. Ja, een vriend had een vrij bijzondere woning waar hij woonde. Daar ga ik het over hebben.

SPEAKER_01 1:17

En ook over de meest depressieve plek waar ik ooit ben geweest. Maar voordat we daar naartoe gaan, wil ik eerst even dat we ons gaan concentreren op onze ademhaling. Als je zit of ligt, sluit je ogen. Als je in de auto zit of ligt.

SPEAKER_00 1:38

Nee, wacht, dat kan niet. Als je ligt wel, als je zit niet, en op de fiets ook niet. En als je de afvastmachine aan het uitruimen bent, sta stil.

SPEAKER_01 1:46

Hou met één hand het keukenblad vast, ogen dicht en doe wat ik zeg. Adem in heel langzaam via je neus. Net zo lang tot je longen volledig vol zitten. Als je op dat punt bent aangekomen, adem dan heel langzaam via je lippen. En zo lang tot er geen lucht meer in je longen zit. En daarna weer opnieuw via je neus. Heel rustig. Oeh de lucht langs je neus geugels naar binnen gaat. En adem opnieuw langzaam via je moeder ontspannen? Braaf.

SPEAKER_00 3:15

Nou, dan sta je nu open voor de sponsor van deze aflevering. Dat is Thomson Darco met het boek Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven. Dat is het vervolg op een super succesvol boek van 2024. Ik hoop dat je gedachten lief voor je zijn, essays. Om je te troosten. Als je een burn-out hebt of liefdesverdriet of een beetje sip bent, of een angstaanval hebt. Lees dit boek en besef.

SPEAKER_01 3:44

Ik ben inderdaad gek. Maar ik ben niet de enige.

SPEAKER_00 3:48

En dat is fijn. Je kunt deze boeken ook samenkopen in een bundeltje. Ik zal een link in de show notes zetten. Daar zal de sponsor blij mee zijn.

SPEAKER_01 3:59

Voor je gaat slapen.

SPEAKER_00 4:04

Ik moet even excuses maken bij voorhand als je dat oké vindt. En dan maak ik specifiek excuses aan ieder mens met een spleetje tussen de benen.

SPEAKER_01 4:17

Ook wel Pussy genoemd. Ja, ik heb dus een Pussyfiets.

SPEAKER_00 4:25

Ik weet het. Ik weet het. Ik zet mijn reputatie nu op het spel. En ik weet ook dat het niet echt melancholisch is. Maar ja, ik weet ook niet wat voor fiets je dan wel bij me had verwacht, eigenlijk. Nou, ik had dus ooit een vriend in Utrecht, kennis meer. Die had zo'n hele specifieke racefiets uit Italië. Wel met bagagerek voor, echt zo'n sportfietje. En daar zitten dus geen remmen op. En daar kostte die dan door Utrecht mee. Dus je moest dan vier de pedalen afremmen, maar dat was ook niet echt een rem. Heel bijzonder. Ja, ik denk wel dat hij levensmoe was trouwens. Maar dan wel met een glimlach. Ja, met een glimlachstermen. En dat paste wel bij zijn persoonlijkheid. Maar goed. Deze melancholicus heeft geen afgeragde stationsfiets, maar zo'n pussy-ding. Ik durf het bijna niet te zeggen. Ik heb een elektrische fiets. Gadverdamme. Ben ik zo lui? Nee, natuurlijk niet. Maar ja, ik kan ook niet zo goed nee zeggen. En weigeren weigeren ook niet. Dus ja, je hebt een elektrische fiets over. Ik hoef er niks voor te betalen. Oh ja, prima hoor. Ik heb wel plek in mijn schuur.

SPEAKER_01 5:53

Het fiets natuurlijk best wel oké. Dat wil ik ook best bekennen. Maar het komt ook met problemen.

SPEAKER_00 6:04

Want het probleem überhaupt met alles is dat je het moet onderhouden. Alles moet je onderhouden. Dat is echt een manier van volwassen worden. Dingen onderhouden. Gordijnen, wanneer heb jij voor het laatst je gordijnen gewas? Wanneer heb jij voor het laatst de kozijnen geverfd?

SPEAKER_01 6:24

Wanneer heb jij voor het laatst je oksels even flink geboemd? Een beetje die haartjes wegschoren. Ja.

SPEAKER_00 6:39

Zoals je af en toe met je washand je lijf en je spleetje moet schoonhouden, moet deze fiets dus ook af en toe even een flinke beurt krijgen. Een beetje smeren en zo de kabel stream, boeshi erin draaien. Nou, driewog gaat. Ja, weet je. Ik merkte met die elektrische fiets te remmen, dat lukte niet echt zo goed meer. Dat je best wel ver die handrem moet indrukken voordat je tot stilstand komt, levensgevaarlijk. En dat begint dan ook te piepen en te kraken in de kettingkast. Het is heel volwassen naar de fietsen maken brengen voor een onderhoud. Maar weet je hoeveel zo'n beurt kost? Alle mensen te veel. Volgende dag belden ze al om de offerte door te nemen: Remkabels moesten vervangen worden. Remschijven moesten vervangen worden. Moest dan meer vervangen worden? Handvaten moesten vervangen worden. Dus ja, ik zou echt met ogen dicht van doe maar, doe maar, stop deze marteling, is allemaal goed. En dan dacht dat ik die fiets moest ophalen, ik weet niet. Bij wakker worden al waren wel veel gedachten, maar niks delen waard. Ik voelde me gewoon stil. Maar ja, goed, ik kom dus mijn Pussy fiets ophalen. En zo'n jonge knaap komt dan zo heel breedlopend in de fietsenwinkel. Het is echt zo enorma. Dan ga ik ook echt naar fietsen. Kom zo breedlopend naar me toe en dan even lekker flexen: zo van hé, kan ik u helpen, meneer? Nou, om te beginnen is het Darko. En die u steek je ook maar in je eet en die meneer erachteraan ook madnenfakker. Maar goed, ik zei, ik kon mijn fiets ophalen. Die had hier een onderhoudsbeurt. En hij zoet begint altijd te tikken. Dat doet ze bord zo. Ik zei al mijn naam Darko. Toen zegt hij Gazelle Paris. Ja, weet ik veel. Weet ik veel hoe dat ding heet. Altijd bij twijfel gewoon doorheen bluffen. Gazelle pari.

SPEAKER_01 9:06

En toen zei hij: Het systeem doet dat niet. Even wachten hoor.

SPEAKER_00 9:14

En toen ging hij als een soort nomade al die computers in die extreem grote ruimte af. En dan liep hij zo rechts van me weg. En opeens versching hij links van me weer uit een deur, en dan ging hij weer naar een andere computer toe. En elke keer zei hij dus tegen mij. Het systeem doet het niet. Maar ja, ik had mijn introverte dag. Dus er komen wel gedachten op van het altijd wat heen met dat systeem. Dat is dan weer als ons zo overleven aan computers. Maar dat soort dingen zeg ik niet, want het is gewoon keul. Daar krijg ik kortsluiting van dat soort gesprekken. Dus dan zeg ik maar niks. Dus ik glimlach.

SPEAKER_01 10:02

Zo'n beetje. Toen kwam er een vrouw bij. Heb je dit dan geprobeerd?

SPEAKER_00 10:12

Heb je dat dan geprobeerd?

SPEAKER_01 10:16

En dan weet je tegen mij: het systeem werkt nog niet echt mee. Wat de fuck, weet je? Uiteindelijk kwam er een rook uit de machine. Weet je rook als in het deed het weer. Het bedrag, nou, dat was schrikken. Het bedrag werd gestuurd naar het pinapparaat. Toen liep het systeem dus weer vast. En hij zei weer: ziet er niet goed uit. Het systeem. Ja, what the fuck?

SPEAKER_00 10:54

Oké, het systeem. Wat moet ik ermee? Wat moet ik er mee? Ik voel geen frustratie, ik ben gewoon aan het wachten. Aan het ademen.

SPEAKER_01 11:03

Whatever jij ook aan het doen bent met het systeem.

SPEAKER_00 11:09

Goed, ik kreeg mijn fiets weer terug. Me poesie jij als motherfucking fiets met nieuwe remschijven, nieuwe handvaten, nieuwe bel ook. Dus altijd even wennen dat er opeens een ander geluidje uitkomt. Maar ja, wel een nieuwe bel.

SPEAKER_01 11:23

Zonne tingelingeling. Als ik één keer dring, dan ben jij een lekker ding.

SPEAKER_00 11:35

En als ik twee keer dring, ben jij een super lekker ding. En als ik drie keer bel met mijn fiets: Bel, bij, dan ben jij de mooiste van het stel. Ik ging meteen door naar de Aldi. Dat lag op de route. Het is niet een plek waar ik vaak kom. Het heeft niks met de Aldi te maken, maar meer met de locatie, maar nu ik het toch was. En het is echt zo'n gigantische Aldi: echt gigantisch. Ik voel me altijd een beetje verdwaald daar. Op zoek naar de witte bonen in tomatesaus. En dan sta ik opeens een droogloopmat te bevoelen en te bewonderen. Of dan zo'n bak met allemaal handige schroefjes en hamers in mijn hand. Terwijl ik denk, ik kom hier toch om te eten. Waarom heb ik dit soort dingen in mijn handen? Ja, Al die geeft altijd action vibes. Het was al een beetje action voordat de action bestond. Ik had normaal tijd bij elkaar verzameld en vond een Eurodorito'zak in de aanbieding. Het kan mij niet droog en zout en kruidig genoeg zijn, dus die nam ik ook mee.

SPEAKER_01 12:47

Bij de kassa stond een menier voor me. Brilletje. Kalig. Grijs. Eén. Eén. Eén. Bloemkol af te rekenen.

SPEAKER_00 13:04

En hij begon me toch een partijtje te zeiken. Weet je wat hij tegen die casier zei? En tegen mij, want hij betrok mij er ook bij. Terwijl ik had een introverte dag. Kijk niet naar mij. Praat niet tegen mij. Ik heb niks te zeggen, behalve. Hij zei: Ik zou je eens wat vertellen: Er was een tv-spot van de Albertijn vanochtend op tv dat de bloemkolen 85 cent waren.

SPEAKER_01 13:30

Dus ik ben naar de Albertijn gegaan. Wat denk je? Geen bloemkolen. Geen bloemkolen. Niet op voorraad. En weet je waarom? Door de warmte.

SPEAKER_00 13:45

Dat is toch frapant? Die zag er niet eens uit dat ze wist dat deze week überhaupt een product in de aanbieding was bij de Aldi. Die zat echt. Oh ja, echt zo hele dodelijke is dat zo? Te zeggen. Toen keek die ventus weer naar mij. Ja, kijk. Uit mijn mond hoef je ook niet een hele diepe analyse te verwachten. Dus ik ging maar naar mijn eigen producten heel interessant kijken, die de ritozaak lekker kwam zien in één euro. Hij had zijn bloemkol afgerekend. En toen vroeg ze of hij de bon wilde. Voor één bloemkool. En toen zei hij de legendarische woorden: Nou, ik kan het versproduct niet ruilen.

SPEAKER_01 14:34

En er zit nul garantie op. Dus nee, doe maar niet. En daarna vertrok hij. En die casier echt she didn't give a fuck.

SPEAKER_00 14:48

Ja, en weet je wat ik toen deed als introverte persoon. Ik begon me toch een beetje schuldig te voelen of zo. Toen zei ik maar uit van zoen doei tegen die man. Die man met een bikschmal en doei terug. Waarom ben ik zo?

SPEAKER_01 15:09

Omdat ik zo'n pussy assman en fucking fiets heb. Voor je gaat slapen.

SPEAKER_00 15:20

Ik wil best bekennen dat ik een beetje vreemde voorkeur heb. Ik heb bijvoorbeeld echt een extreme zwak voor lelijkheid in steden of dorpen. Daarom heb ik met heel veel plezier door Oost-Europa gereisd. Dat is op enkele steden nazos Praag en zo één en al lelijkheid. Echt lekker. Van die hele grote betonnen flats, tien achter elkaar, dat je niet eens meer het verschil weet. Die stadsparken met heel veel beelden en weinig bomen. Daar ga ik lekker op. En dan die gouden gezichten van de mensen.

SPEAKER_01 15:53

Dit is ook wat het leven is. In Nederland kunnen we daar natuurlijk ook wel wat van.

SPEAKER_00 16:00

En in België uiteraard ook. Weet je, van die lege van die Lego transformatorhuisjes, super lelijk. O van die wijken met alleen maar van die betonde flats, kapotte stoep. tussen de randen. Van die stenen, maar van die groene okselhaartjes groei. Da gaat deze melanchodicus gewoon heel goed op. Het liefst wandel ik in zonwijk dan in een hele mooie wijk. Maar ik heb grenzen aan mijn lelijkheid. Aan mijn voorkeur voor lelijkheid. Want voor sommige dingen word je gewoon erg somber. En dan bedoel ik het op een hele vervelende, stomme manier. Het voelt bijna aan als een horrorfilm die ik afgelopen week heb gezien: Backrooms. Heb je die al gezien? Nou, daar ga ik zo een klein beetje over vertellen. Voor je gaan snap. Heb ik je wel eens verteld dat een vriend van me een tijdje Antikraak woonde in een oude directeurswoning van een gevangenis? Vast wel een keer. Ik vertel het gewoon nog een keer. En die gevangenis was nog steeds in dienst. Echt absurd. Ja, dit historische gebouw, de directeurswoning, stond er precies voor. En ja, ze kon daar niet zo heel veel mee. Ik denk ook te onpraktisch geworden, te oud, te guur. Het had een tijdje als kantoor gediend ook toen de directeur er niet meer woonde. Maar ja, het had niet de moderne behoeftes of faciliteiten waar een kantoor aan moet moeten. Dus ja, hij zat daar in zijn eentje, anti-kraak, op de begaande grond. En als hij dan in de woonkamer de gordijnen open deed, dan kon je dat pleintje daarvoor zien. En ja, je wist precies hoe laat het was, wat was het nou, volgens mij rond acht uur s'avonds was er de wissel van de macht. Dan verliet personeel de gevangenis en kwam het avondpersoneel erbij. En als je dan in de badkamer, als man staand aan het plassen was en dan zo'n beetje achterover boog, en dan zo'n links naar boven keek, dan zat een klein raampje. Dan kon je erheen kijken en dan zag je zo'n metershoge muur met gaas en prikkeltraad en camera's. Echt een soort koortstroom. De woning zelf had dus gediend. Het was dus eerst een directeurswoning, daarna omgebouwd tot een kantoor en dat zag je ook wel. Elke kamer was eigenlijk te groot om in te leven. Dus meubels verdwenen echt in de grote ruimte. Daardoor ontstond er ook niet echt sfeer. De keuken was dan juist weer heel klein en gedateerd. Die piepende kastjes en zo'n gasvernuis waar met twee pitten het echt volledig deden.

SPEAKER_01 18:47

Was er nog een bovenverdieping? Nee, er woonde ook nog iemand boven.

SPEAKER_00 18:52

Dus daar hadden ze een aparte ingang voor. Maar deze benedenverdieping had ook een klein beetje boven. Dat was dan dat je uit het plafond een houten trap kon trekken. En dan zo naar beneden kon ratelen en dan kon je erop klimmen. En dan met je zaklampje van je telefoon, zo met je kon niks zien daar, zaten er geen ramen in. En dat het licht gewoon helemaal wegstierf in de grote duisternis, omdat het zo fucking groot was.

SPEAKER_01 19:24

Maar vooral eng. Echt een enge plek.

SPEAKER_00 19:29

Je krijgt er bibbers van over je rug als je naar inkeek. Je wilde daar ook niet rap op en die ruimte indopen. Het rook ook maf. Het staat nog wat oude spullen van het kantoor.

SPEAKER_01 19:45

Het was alsof iets klopt er niet. Ik ben er wel van overtuigd.

SPEAKER_00 19:53

Ik weet wel zeker, gebouwen hebben echt een eigen ziel. Dat zie je bijvoorbeeld aan van die hele mooie oude grachtenpanden, daar spat de schoonheid ervan af. Sommige gebouwen zijn gewoon heel karakterstiek. En dit gebouw, sowieso van de buitenkant, super mooi. Maar de binnenkant heeft gewoon een eigen ziel. Alleen die binnenkant is, ik denk toch een beetje verkracht in de loop der tijden.

SPEAKER_01 20:19

Onheimisch. Onheimisch.

SPEAKER_00 20:25

Dat heb ik ook bij heel veel kantoren. Vaak zijn kantoren, ook vooral van die wat oudere gebouwen, echt siloze plekken onder de systeemplafonds. Een beetje kale muren, voeiledelijke rode of blauwe of zwarte vloerbedking. Tegelijkertijd heeft het natuurlijk ook wel wat. Want het herinnert ons er continu aan dat het leven niet leuk hoort te zijn in die acht uur dat je werkt voor een ander. Want werken, zul je tikken op je toetsenbord, vergaderen in te kleine hokjes waar nooit gelukt wordt. Dus dat het een uur flink ruikt naar ieders lichaamsgeur, aangevuld met angstzweet. Ver die smeren koffie uit ratelende machines. Het zijn allemaal. Dat is natuurlijk, jij hebt het niet in de gaten, maar dit is de boodschap die ze je willen geven. Je bent hier niet om plezier te maken, dan wordt de ziel van het gebouw bij. Ja, kijk, het verschil is natuurlijk nog: overdag wordt er geademd en gepraat en bewogen. Je voelt wel leven en de mensen houdt ook als weet je, als je omringd bent met andere mensen, dat geeft een veilig gevoel. Dat stilozen van die kantoorgebouwen valt pas op na vijf uur. Eerst hoor je nog wel de stofzuiger van de schoonmaakploegengeruizen. Maar als die ook stopt, zit je daar in je eentje, aan een bureau.

SPEAKER_01 21:44

De zon net onder de TL-lampen, als enige bron van verlichting.

SPEAKER_00 21:52

Ik weet niet, je voelt toch een soort duizeligheid ofzo, wat je ook kan ervaren in een parkeergarage. Geen ramen, geen licht, geluid, galm te veel, al die zichtbare zueker. Die de verdiepingen dragen, al die afgetekende vakjes, dat voelde heel onheimisch. Dat had ik ook bij die directeurs woning. Als zij dan bijvoorbeeld, weet ik veel, had we wat gedronken of een feestje en hij moest de volgende dag wat bij zijn studie ophalen of zo.

SPEAKER_01 22:17

Dan was ik dus alleen daar.

unknown 22:22

Ja, dat eng.

SPEAKER_01 22:27

Gewoon toch wel een beetje eng. Kan zijn verdin ook. Die was niet graag alleen daar.

SPEAKER_00 22:35

Hij had er niet zoveel problemen mee. Maar ja, dat snap ik wel. Antikraak betaal je echt geen reet per maand. En ja, zoveel ruimte zou hij natuurlijk nooit meer in zijn leven krijgen in zijn eentje. Ja, dan zet je toch een schakelaartje om of zo in je hoofd, denk ik. Maar dat onheimische gevoel doet me dus. Ik heb een horrorfilm gekeken, Backrooms. En jeetje, wat de fuck, joh. Die film komt uit volgens mij gewoon uit 2026. En een paar maanden geleden was al de eerste trailer die ik had gezien. Bij die trailer kreeg ik al deja vu's naar plekken waar ik ooit ben geweest. En sterker nog, deze plekken verschijnen nog regelmatig in mijn dromen. En dat is dan zo eng als een film dat gevoel uitbeelt. Backrooms low budget horrorfilm. Het gaat over een gast die een verborgen wereld vindt in de discountwinkel die hij runt. En als je in die ruimte bent, is alles scheel. En er zijn geen ramen. Er zijn heel veel gangen, rare structuur van ruimtes. Af en toe opeens gekke objecten in het midden van een kamer een kerstboom of zo, of stapels met kleren. En als hij daar rondloopt, heeft hij ook het idee dat hij niet alleen is. Af en toe toch wat gekke geluiden ver weg of bewegingen en als je kijkt zie je het niet. Fucking eng. Zeker omdat ik ooit in zo'n gebouw heb geslapen in Bratislava Slowakije. Alle hostels waren vol. We kwamen s'avonds heel laat aan. We gingen ze al die hostels af. We wisten dan via het internet dat alles vol zat. Maar misschien heeft iemand niet komen opdagen. Dus je loopt er toch maar langs. En die wees ons uiteindelijk door van ja, daar hebben ze nog een plek in een gebouw. Dat is dan een studentencomplex gerund door de universiteit. En omdat het zomer is, moest iedereen eruit. En dan figuren zetten nu aan zielen zoals ik. Het was een echt zo'n oud-Sovjet-gebouw. Loket met een vrouw achter een glazen ruit, dat is al heel raar. Totaal geen warmte en zo, het was meteen afrekenen en eerste sleutel en successen mee.

SPEAKER_01 25:09

Het gebouw was gigantisch groot. We liepen dus met de sleutel.

SPEAKER_00 25:15

Ik weet niet door gangen heen, nauwelijks ramen, nauwelijks mensen, af en toe zo'n hele grote wasruimte met van die waspakken en dan van die open douches. Er zat ook helemaal geen logica in hoe we moesten linksrechts linksrechts weer een trap op, weer een trap naar beneden. Toen we uiteindelijk ons kamertje vonden, klein, benauwd, van die grijze dekens, die als een tapijt voelen als je er overheen strijkt, waardoor je huid een beetje begint te branden. Ik heb echt nauwelijks een oog dicht gedaan. En als mijn nog toch dicht vielen, dan domde dit gebouw in mijn dromen op gaar gezoem in mijn oor, wat me echt paranoia wakker maakte. Ja, laat maar zeggen, zo'n zoemgeluid aan de oude koelkast produceert of een insect. Maar ja, dat deed de lamp aan. Lijkt mijn reisgenoot wakker gemaakt. Ik zei van ja, wat de fuck, ik word aangevallen door een insect of zo. Ja, nou, geen insect te zien. Mij reisgenoot dacht op een gegeven moment echt dat ik bezeten was. We waren nooit echt ochtendmensen, onze routine was vooral lang uitslapen en nog met een beetje geluk in de middag op tijd in het museum zijn voor sluitingstijd. Deze ochtend, we waren heel vroeg wakker. En we hebben niet eens onze tanden gepoetst, we hebben de tas ingepakt en we zijn naar het station gelopen op weg naar Budapest.

SPEAKER_01 26:42

Ooi ooi. Ja, wat een enge plek.

SPEAKER_00 26:49

Ik droom dus regelmatig over dit soort plekken. Het is echt een nachtmerkie. Laten we zeggen, plekken geen ramen, heel veel trappen, heel veel liften. En dan ben ik verdwaalt op een hele vervelende manier. Ik weet de uitgang gewoon niet te vinden en ik loop alleen maar rondjes. En trappen houden opeens op en ik moet door hele kleine ruimtes kruipen. En dan vind ik ook nog eens ergens in de kelder of zo. Een gat in de vloer.

SPEAKER_01 27:15

Met een trap naar beneden de duisternis in. Heb jij dat wel eens gat in dromen? En echt dat je voelt van als ik deze trap neem, als ik afdwaal, afdaal.

SPEAKER_00 27:27

Ja word ik misschien wel nooit meer wakker. Daar zit iets duisters wat met geen woord te omschrijven is. En wat denk je? Dat gat zit ook in deze film backrooms. Fucking hell, gewoon letterlijk, dat gat met een trap naar beneden. Ooi ooioi, ik schok me echt. Ik denk, dit is dat gat uit mijn droom. Ik vind het echt deze film een kunstwerk. Dat je zo het onderbewustzijn van al die mensen weet te kraken of zo. En dat onheimische gevoel van gebouwen precies kunt vangen. Als je ook gaat googlen naar deze film en een beetje doorklikt op al die termen, dan kom je dus achter dat hier een term voor is. Liminoid Buildings. Er plekken die je gebruikt in een gebouw om van de ene plek naar de ander te reizen. O van die plekken waar ze dan niks meer mee konden. Het is allemaal alles verdeeld in kamers en blijft een gek hoekje over. Dat. En dat geeft een heel raar gevoel voor de mensen. Nou, dat hebben ze dus volledig uitvergroot in deze film. Oi. Nou, het loopt ook niet goed af met de mensen, maar ja, dat is ook een horrorfilm natuurlijk.

SPEAKER_01 28:44

Oioi. Maar voor je gaat slapen, laten we wel wezen.

SPEAKER_00 28:59

Ik bedoel, zelfs enge gebouwen kan je alleen tolereren met andere mensen erbij. Dan voelen we ons nog enigszins veilig. We zeggen altijd van je moet geen schaap zijn en niet de kudde volgen. Maar nee, je moet juist wel de groep volgen, want daar voelen we ons het meest veilig. Want als je alleen bent in dat soort gebouwen, dan voel je gewoon de ziel die donkere melanchodische, nou niet eens melanchodisch, duistere ziel zo in jouw lijf trekken. Dat laat je eigen ziel een beetje rotten. Ik heb wel eens in een kantoor gewerkt waar echt niemand meer een euro uit gaf en onderhoud. Alles had een gebruiksaanwijzing. Als je de deur open wilde doen van een slot, moest je drie keer rammen. Eerst pas je ervoor draaien, want het was een draaiknop. Draaien, drie keer rammen, toen ging die open. De wc-botten, geel van de aanslag. Allemaal van die werkruimtes met heel veel kabels, maar al die computers weg, maar niemand had dan die kabels opgeruimd. Van die niet verstelde bureaus. Dus als ik dan met mijn lange lijf aan zo'n bureau ging zitten met mijn laptop, stoot ik altijd mijn knie tegen de rand aan. De ramen hadden geen screeners of gordijnen, maar het was bruin glas. Dus dat is dan een soort zonnebril om de zon buiten te houden. Als je binnen zit en je kijkt alleen maar door bruin glas heen. Je hebt dus nooit een idee of de lucht blauw of grijs is. Het is echt heel fuck wat een deprimerend kantoorgebouw is dat, zeg. Toen was mede de periode dat ik depressief was. Ik ben er echt van overtuigd dat het gebouw die depressie nog eventjes een flinke trap in de rug gaf, snap je? Nog meer down de heel gaan. Ooi ooioi.

SPEAKER_01 30:49

Dat gebouw ging echt onder mijn huid zitten. Persrikkelijk. Er is geen conclusie. Ik wou dit eigenlijk gewoon met je delen.

SPEAKER_00 31:02

Shout van horror backrooms. En nog één laatste bericht van de sponsor, linkje in de show notes als je nog wakker bent. Ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven. Je kan hem ook kopen samen met ik hoop dat je gedachten die voor je zijn.

SPEAKER_01 31:16

Ik heb nog één ding tegen jou te zeggen: hartje ze boven de dekens. Slaap lekker.