Niemand zit op je te wachten. Doe het daarom allemaal zelf.

Altijd maar toestemming willen van een ander. Waarom? Geef jezelf toestemming en doe het dan ook. Verder een levensupdate van tomson cholera. Ik stond weer eens op een bbq en liet me te veel gaan (SORRY).  

Steun mijn werk. Word lid van mijn club. Voor vele darko-voordelen. Ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko en word lid.

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_04 1:53

Hé, voor je gaat slapen. Deze zomer ben ik er gewoon. Ja, ik weet niet al mijn favoriete podcasts gaan met vakantie. Wat is dit nou? Doen me een beetje aan mijn huisarts denken. Die is er ook nooit serieus. Ik heb een huisarts in ieder geval. De praktijk heeft haar naam. Ik heb haar nog nooit gezien, nog nooit. Want ze werkt maar twee dagen en de rest wordt parttime opgevuld door andere huisartsen. En toen ik net hem inschreef bij deze praktijk, was ze een jaar op Sabbatical. WTF? Je wordt er geen huisarts om met Sabbatical te gaan. Je wordt er geen huisarts om parttime te doen. Ja, het ligt natuurlijk volledig aan mij dat ik zo hard ben over een beroep. Maar kom op, huisarts, dat is tien, vijftien jaar leren, studeren. En de Nederlandse overheid betaalt je. Ik betaal je als belastingbetaler. Zodat jij met je huisartsenopleiding iedereen kan helpen. En naar de juiste instanties kan doorverwijzen. En naar de juiste experts en een troost kan zijn. En naar mijn fratten kan. Die heb ik niet naar andswratten kan kijken.

SPEAKER_00 3:00

En andermansbloedende anussen. En dan werk je part-time. Ik weet niet waarom ik zo zuur ben.

SPEAKER_04 3:11

Nee, dat weet ik wel. Het heeft te maken dat iedereen maar op zomervakantie gaat. Ik moest lazen bellen naar de huisarts om een recept te verlengen voor mijn hoo korts. Ik had geen herhaalnummer gekregen. Dus ik dacht ik bel even van: kan je een herhaalnummer fixen om die ben niet apatheek doen, is ingewikkeld, kreeg ik de assistent die zei: van ja, het was iets ingewikkelder. We bedoelden normaal een assistent had, die zei van ja, ze kan vanmiddag niet bellen, want we zijn gesloten, want we hebben een team uitje. Ik weet niet. Het is een bijzondere huisartsenpraktijk. Tegelijkertijd is ik ben Kanaleiland gewend. Ik heb heel lang in de Utrechtse wijk, Kanaleiland gewoond. Dat is een klein wijkje aan het kanaal. Er wonen meer dan 30.000 mensen. Het is gewoon een dorp aan zich, heel veel hoge flats, die allemaal hetzelfde zijn. Er worden ook heel veel verschillende talen gesproken in Kanaleiland. Het is gewoon lekker gezellig lekker multicultureel. Gewoon uitgescholden worden als je op straat rondloopt of als iemand met je scooter of met een vetbakje inhaalt, ik word dan uitgescholden voor kaaskop.

SPEAKER_00 4:33

Omdat ik blond ben en blauwe ogen heb. Ja, verdomme, kan ik ook niks aan doen.

SPEAKER_04 4:38

Maar goed, daar hadden ze een huisartsenpraktijk. Ooi ooioi, wat een chaos. Echt, als je daar binnenkwam, je werd helemaal gek. Gezinnen, moeders met acht kinderen bejaarden met drie wandelstokken. Gaat die lift weer niet open voor iemand in een rolstoel, daar weer geklagen over de telefoon die continu gaat. En als je dan bij de huisarts binnen zit, blijft die telefoon gaan. Want er is dan weer de assistent. Komt weer een andere huisarts binnen? Komt er weer iemand binnen met bloed prikken? Het is gewoon nul orde afspraken. Dan moet ik zeggen, bij mijn huidige huisarts, weliswaar heb ik die nog nooit ontmoet. Maar daar is het altijd rustig, tranquilo. Afspraken lopen ook niet zo vaak uit. Dus een duimpje omhoog. Dit is een hele lange introductie om te zeggen dat ik jou deze zomer niet ga verlaten. Ik ben niet zoals de rest. Nee, ik offer mij vrije tijd op voor jou. Helemaal zeggen, ik wou niet heel ziedig doen. Helemaal gratis. Maar dat is natuurlijk niet, want ik promoot mezelf. Leuk dat je luistert. Ik ben Tom Sendarco. Wat ik doe is jou heel rustig in slaap praten. Ook deze zomer. Sommige mensen zijn al binnen een paar minuten weg. Andere mensen staan met me op en die luisteren naar me als ze aan het ontbijten zijn, of naar hun werkbandelen of fietsen. Het is allemaal toegestaan.

SPEAKER_00 6:03

Maar we spreken wel één ding af: diepe zucht: handjes blijven boven de dekens verdommen. Voor je gaat slapen.

SPEAKER_04 6:13

Ik ben wel eens een keertje op een borrel, echt lang geleden hoor. Ben ik eens een keer een hele serieuze man tegengekomen. Hij zag er ook heel serieus uit. Hij had een rond brilletje. En dan zo'n groene trui, die helemaal volwassen was. Pijsje broek. En wel net de schoenen, maar wel helemaal afgetrapt. Echt zo'n student. Zo'n gast die eigenlijk te slim is. En nooit heeft geleerd hoe hij zich niet zof moet kleden, alsof hij al 50 jaar is. Hij had een roman geschreven. Dus een boek. Alleen geen enkele uitgeverij wilde het uitgeven. Dus vertelde hij, als hij begonnen aan een volgende roman.

SPEAKER_00 6:59

In de hoop dat ze nu wel iets in hem zagen. Daarna ik zei: gast, waarom geef je het zelf niet uit? Ik bedoel, dat heb ik gedaan. Look at me now.

SPEAKER_04 7:14

Nee, dat zei ik niet. Maar ik zei wel, dat heb ik gedaan. Leuk is ook dat hij er ook helemaal niet doorvoeg of zo. Ik had net goed kunnen zeggen. Ik ben een uitgever, dat had ik moeten zeggen. Misschien werd hij daar wel wakker van. Anyhow, hij zei: Ja, ik weet niet.

SPEAKER_00 7:34

Ik wil ook een soort van erkenning of zo. Wel een eerlijk antwoord moet ik zeggen.

SPEAKER_04 7:41

Ik bedoel, ons ego kijkt toch altijd mee met wat we doen. Maar het is ook een doodlopende weg. Want zelfs als je erkenning krijgt en je wordt uitgegeven, dan moet je alsnog je eigen publiek vinden. Ik bedoel, mijn overbuurvrouw kan erover praten. Die heeft een boek uitgegeven bij een echte grote uitgeverij. Maar ja, ze doen nul promotie. Er komt nog maar net een boekpresentatie vanaf. Het is wel één voordeel: als je uitgegeven wordt door zo'n grote jongen, je kunt een ander de schuld geven als niemand je leest. Ja, toch? Maar tegelijkertijd, ik ben toch meer van die andere school. Ik zeg gewoon: dit geldt gewoon voor het leven aan zich, maar ook als je kunstenaar bent en je geld ermee wilt verdienen. Sorry, mijn lijf kraakte. Waarom wachten op toestemming van anderen? Je hebt toch een erkenning niet nodig, je hebt hun hulp niet eens nodig. Doe het gewoon zelf. Daar is dat hele fucking internet voor uitgevonden. Schrijf, deel. Vind je publiek. Houd een lijstje bij met welke teksten aanslaan. Bundel die na twee jaar schrijven in een boekje. Geef het zelf uit en deel dan opnieuw die teksten die dan ditmaal in je boek staan online en laat zo de kassa rinkelen. Ik las in de Volkskrant een krant die ik als papier krijg op zaterdag, en de rest van de week lees ik het digitaal. Nou, dat is niet waar. Ik heb een digitaal abonnement plus zaterdag, maar ik lees af en toe. Er stond een stuk in over de Vlaamse kunstenaar Dennis Tiefus. Dat is echt een hele goede naam. Dennis Tiefes. Ja, ik zit er ook echt oprecht over na te denken om mijn naam ook te veranderen in Thomson Cholera. Waarom ook niet? Ik slaap vallen met Thomson Cholera.

SPEAKER_03 9:56

Deze grap lag ik al drie dagen om. Ik heb het drie dagen geleden opgeschreven en elke keer bij haar lezen, vind ik het gewoon heel grappig.

SPEAKER_04 10:08

Ik hoop dat jij ook lacht en als je niet lacht de Tyfus. En jou, ik ga hem even quoten: deze Dennis Tys. Hij zegt. Zeker in de kunstwereld hoor ik geregeld mensen die misnoegd zijn omdat ze dit of dat niet hebben bereikt, of omdat ze hier of daar niet binnenkomen. Ik denk altijd niemand zit op je te wachten, niemand zit op mij te wachten. Dus doe het zelf: als iets je niet zindt, of niet bevalt, of juist wel bevalt en je wilt dat delen. Organiseer iets. Delen is volgens mij het hoogste goed. Je organiseert festivaletjes en zo en tentoonstellingen en zo met zijn eigen werk. Goed, en iets later in het stuk stond nog één quote van Dennis Stevens: zelf iets organiseren is het tegenovergestelde van Fzuring. En dat is natuurlijk absoluut waar. Als niemand je uitkiest, ben je altijd verbolgen en teleurgesteld. Maar als je het zelf organiseert, weet je zelf wat je waard bent. Of het nou een succes wordt of niet, je hebt het zelf gedaan. Je hebt het zelf ervaren. Je hoeft niet te wachten op toestemming. Geef jezelf toestemming. Verdomme. En dan breng me op het volgende. Ik hoop nog niet dat je in slaap bent gedond, gedonderd. Daarom ga ik ook harder praten en sneller praten, zodat je weer wakker wordt, zodat je dit kan horen.

SPEAKER_00 11:38

Nee, sorry. Ademin Ademat zijn Golera. Ik neem deze Inslaaf podcast voor het eerst op vanaf een andere locatie? Ik weet niet of je mijn laatste Instagram reel hebt gezien.

SPEAKER_04 12:03

Als je die niet hebt gezien, dan vraag ik me af waarom niet? Is dat omdat het algoritme geen interesse meer in mij heeft om mij uit te serveren aan jou? Of is het meer omdat jij geen interesse meer hebt in mij? Nou, voorbij fuck you. Nogmaals, fuck you. Als je wel hebt gezien mijn Instagram reel, en je weet het, ik heb ook een ego. Ik wil ook bevestigd worden en gezien worden. In de video liet ik zien dat ik uit mijn kantoortje, mijn zolekamer, waar ik al mijn kunst maak en mijn boeken inpak en in slaapvalberichten inspreek, ik ben eruit gegroeid. En de real video eindigde met dat ik de deur opendeed en een ruimte binnenstapte met een gifgone muur. A.k. mijn nieuwe kantoor. Ja. Motherfuckers. Tomsen Golera heeft een kantoortje. Al vind ik kantoor echt een kut woord. Dus laten we het studio noemen, oké? Studio. Voor je goed slaap. Ik heb het boek, ik hoop dat je eracht en lief voor je blijven, recent uitgebracht. Ik heb wederom alles zelf gedaan. Ja. Maar er was toen ook een hittegolf gaande. Dat heb ik geweten. In 30 graden met de gordijnen dicht boeken inpakken en boeken ondertekenen. Pittig. Niet alleen het zweet wat tussen mijn bilnaad zat, maar ook het gebrek aan zon dicht, want de gordijnen zaten dicht. Dat doet wat met je gemoed. Maar ook het was gewoon veel te veel. En elke dag kwam ik weer dat Postenlpunt binnen, en die dames zeiden, dan ben je weer wat net over je. Ik vond het ook een beetje awkward te worden. Maar het is ook heel ingewikkeld om PostNL bij mij langs te laten komen, want ik zit in een woonwijk. Als je me hebt gevolgd de afgelopen wekenvuldig over geklaagd. Ik zit ook een beetje in tussen een beginnend bedrijfje en een bedrijfje dat loopt. Ja, op een gegeven moment dacht ik, Toms Darko, je hebt gewoon een eigen plekje nodig. Een studio. Gewoon zoals de professionals doen.

SPEAKER_00 14:22

Maar ja, het is nou niet dat er zoveel geld binnenkomt. Maar ja, wanneer is het dan wel genoeg?

SPEAKER_04 14:31

Soms moet je ook investeren om te groeien, zeggen ze in het kapitalisme. Nou, fuck you kapitalisme.

SPEAKER_00 14:41

Fuck you kapitalisme, maar toch, goed punt. Ik heb rondgevraagd. En ik kwam uit bij een pand.

SPEAKER_04 14:53

Ik vond sowieso professionele kantoren die je kan huren. Nou, dat is best heftig, want dan moet je gelijk een contract van vijf jaar tekenen. En als je dan zonne ruimte huurt, dan krijg je de receptie erbij en een kantine erbij. En dan kan je vergaderhokjes huren. En dan zit je dan met allemaal bedrijven. Ja, klinkt dit als de hel? Jazeker, hel.nl. Dat is natuurlijk de plek waar ik niet wil zijn als kunstenaar. Ik wil niet omring zijn met andere kantoorpikkies. Ik heb geen receptionisten nodig. Ik heb geen kantine nodig.

SPEAKER_00 15:24

Dat. Bovendien best wel prijzig. Maar ik kwam uit bij een plekje waar allemaal therapeuten zitten.

SPEAKER_04 15:35

Masseurs en een yogaschooldje. Rouw therapeute. Noem het heen de spirituele Ziel, Scala op aan baantjecootjes, baantjes die je kunt hebben en die zitten hier. Ik dacht niet meteen: dit is mijn plek. Ik dacht wel, dit is mijn plek. Het is een ruimte. Het had een gif groene muur. Die heb ik nu even geneutraliseerd met de kleur warm wit. Het zal vast geen kleur zijn, maar ik vind hem wel warm wit. Je moet weten, ik ben een ingetogen mens. Ik uit me niet zo in kleuren. Ik heb sowieso geen verstand van kleuren. Dus ik baag me niet aan kleuren. Ik ben gewoon Zwitserland. Het feest vindt zich af in mijn hoofd, niet in mijn omgeving. Je moet mijn slaapkamer is zien. En het ging heel snel: contract getekend, die de eigenaar van het pand is ook heel relaxed. Officieel is het pas vanaf 1 augustus, en ik kan er al twee weken eerder in, maar ik hoef die twee weken niet te betalen, sommgast, die ook zegt: Het is niet de bedoeling dat je je s'nachts bent, als je je laptop s'nachts. Het is niet de bedoeling dat je je s'nachts bent. Maar ja, als je je laptop moet ophalen s'nachts, je kan er gewoon in zo eentje. Het is allemaal niet zo'n soort lekker grijs tinten, daar hou ik van. Ik had al een handtekening gezet, en toen begon het inpakken en zo en schuldigen en schoonmaken en meubels in elkaar zetten.

SPEAKER_00 17:22

Ik ben over. Ik zit in mijn eigen studio. Het is absurd.

SPEAKER_04 17:26

Het echt absurd. Maar ja, niemand zit op mij te wachten. Dus ik moet het zelf maar organiseren, toch? Niemand zegt kom hier zitten. Nee, ik moet zelf zeggen ik claim deze plek. Nu zit ik met al mijn spullen, maar dan op een andere plek. Nou, er zit een aco unit boven mijn hoofd. Dus bij de volgende hittegolf, je hoeft geen zorgen te maken over de zweet plekken in mijn beeldaad.

SPEAKER_00 17:55

En nu kan ik ook.

SPEAKER_04 17:56

Kijk, bij de boekrelease van ik hoop dat je grachten die voor je hebt, ik had gewoon hulp nodig. Maar kijk op dat zolderkaamt van mij, daar kan je niet met z'n tweeën inpakken. En helemaal niet tijdens een hittegolf. Dat is allemaal heel te klein. Het werkt gewoon niet. Het werkt niet. Het werkt niet, het werkt niet. Maar ik had wel hulp nodig, maar dat kon niet. Maar nu met een eigen studiootje. Dan kan ik nog eens rondvragen of iemand mij eens een keertje wil helpen. Als er weer heel veel boeken verkocht zijn of zo, snap je? Dit geeft mogelijkheden. Dit geeft potentie. En ook wel, ik bedoel, ja, het is natuurlijk wel een kost op post een pandje huren. Maar een pje.

SPEAKER_00 18:36

Dromgot, dromklein.

SPEAKER_04 18:41

Het motiveert ook alweer om meer tijd te verspillen en meer mijn woorden te verspreiden. Want dat is natuurlijk wat ik wil. Dat iedereen schedaan. Nou, niet iedereen, maar die van de melancholische ziel, die zijn daar out in the open in the world. Die weten niet van mijn bestaan van Toms en Dargo. Die zoek ik. Die melancholische ziel. Daar heb ik een boekje voor en een website vol verhalen. En een podcast vol hitsigheid.

SPEAKER_00 19:12

Om die gedachten liever te laten worden. En dat kan prima vanaf deze studio. Het motiveert. Mijn vuist nu gebald. Weet je, ja, ik wou zeggen visvakken, maar zo hitsig ben ik niet.

SPEAKER_04 19:33

Dat is helemaal jouw schuld dat ik dit denk. Het is jouw schuld, dat jouw invloed op mij. Je denkt dat het een richtingsverkeer is. Nee, jij zit allemaal hitsigheid terug te stralen. Nou, ik straal hem terug hier. Fist fuk hem in je kut. Ik weet niet waarom mijn podcasts altijd in dit soort taal eindigen. Eén voordeel: de meeste mensen zijn dan in slaap. Als je droomt over visfukken en daarna dit terug zit te luisteren de volgende dag. Ja, het komt door mij. Excusus. Nee, ik spreek dit in vanaf mijn studio. Het voelt nog een beetje onwerkelijk. Ik moet nog even wennen, hè? Ja, zoveel uur heb ik hier nog niet echt in doorgebracht. Ik hoor ook allemaal hele rare geluiden en ik ben ook heel erg bang dat jij die ook gaat horen. Dus dit hook ook een experiment straks als ik dit online zet in de future. Maar ja, als je dit hoort, dan is die toekomst al uitgekomen. Dan ga ik het zelf even terugluisteren, al wandelend naar mezelf. En kijken of ik die irritante geluiden die ik nu hier hoor, wat allemaal in de muren verstopt zit.

SPEAKER_00 20:45

Hoorde je dat? Nou, dat soort geluiden.

SPEAKER_04 20:49

Ik schrik me echt elke keer. Ja, ik moet nog een beetje wennen. Maar goed, ik hoop natuurlijk dat jij niks hoort. Dus daar gaan we voor. Ik ga ook niet vertellen wat ik nu hoor. Want dan ga jij erop letten en dan ga je zeggen ik hoor nu inderdaad ook. Zo zijn we niet vertrouwd. Ik zeg niks als je me hierna nooit meer hoort, dan weet je dat ik het niet aan kan, dat mijn perfectionisme me opbreekt, en dat ik dan besloten heb om nooit meer een inslaapvalbericht in te spreken, dan weet je dat ook. Dus bij deze, ik kon nog alvast mijn afscheid aan.

SPEAKER_03 21:29

Ja, ongelooflijk.

SPEAKER_04 21:34

Ik wou nog een mederodisch verhaal ophangen, maar ik vrees. Weet je wat? Ik vertel gewoon wat over. Ik was bij een barbecue. Het zou je misschien verbazen. Sluit even dit gedeelte af over mijn kantoortje oké. Word vervolgd, whatever. Ik kom er al een andere keertje op terug. Voor je gaat slapen. Ja, ik stond weer eens op een barbecue. Het verbaast mij ook van zo'n sociaal leven heb ik helemaal niet, maar ik stond op een barbecue. En ditmaal was het een vegetarische barbecue, wat ook echt super bijzonder is. Want de host had nog nooit in haar leven vlees gegeten. Vind ik ook heel bijzonder. Dus er waren wel kipnugets en bitteballen. Ja, maar dan allemaal vegetarisch. En er werd ook niks gebraden. Het werd gewoon ergens in de frituurballen. Gooit, ik weet hem niet waarop ze een barbecue doen. Oh, dit was een tuinfeest. Barbecue maak ik ervan. En jouw tuinfeest. Nou, kan je zeggen, die vegetarische kipnuggets? Prima. Die bittenbullenbullen. Die bitteballen. Echt, ik heb sowieso mijn tong verbrand. Hoe kan dat nou? Hoe kan je nou aan een bittenbal, een fucking vegetarische bittenbal alsnog je tong verbranden? Dat is gewoon de regel. A bittenballen verbrand je altijd je tong. En het smaakte ook nog eens nergens naar. Dus dubbel gestraft, verdomme. Maar goed, er waren allemaal mannen, die zaten aan het bier. En ik wil wat aan mijn buikje doen. Dus ik zei: Nee, geen bier voor mij. Kijk me even veheven zijn. Nou ja, ondertussen schranste ik wel alle bakjes met nootjes en chips en salade leeg. Ja, dat zal mijn buikje goed doen. Maar goed, de mannen zaten het bier en die werden wat mondiger. Wat mij dan weer aanmoedigde om ook mondiger te worden. Normaal heb ik hier geen last van. Ik ben een introvert. Alles vindt in mij plaats, niet buiten. Maar ik weet niet, ik kan er gek erbij of zo. Dus ik begon aan mijn inmiddels wel beroemde speech over hoe erg ik katten haat. Wij plegen fucking genocide op 16 miljoen vogels per jaar in dit land. 16 miljoen vogels in Nederland die worden vermoord door fucking katten en poezen. Ja, en dat doet heel erg pijn. En als jij zegt, ja, dat zal. Maar mijn kat doet dat niet. Nee, jouw kat doet dat juist. Doe niet zo naïef, verdomme. 16 miljoen. 16 miljoen. Nou ja, ik nam zelfs het woord genocide. In de mond. Genocide, dat was wat ik zei. Wanneer een van die mannen opmerkte dat genocide niet het juiste woord is om dit te omschrijven. Want genos betekent volk, en zide is doden en een kat is natuurlijk geen volk. Toen zei een ander ornitoside dat dat een beter woord is. Want ornitos is Grieks voor volg. Dit zijn wel de feestjes waar ik graag kom. Dat ik verbeterd word door dit soort hele slimme mensen. Nu jij weer. Maar goed, toen zei een andere man dat hij geen enkel dier serieus kon nemen zonder centraal zetusstelsel.

SPEAKER_03 24:58

Want als je het niet kan voelen, dan houdt het inlevingsvermogen op, zei hij.

SPEAKER_04 25:10

Ik moest er heel hard op lachen. Daarna bekende ik dat ik heel erg begaan ben met insecten. Hij zei: Ja, het spijme. Ze hebben geen centraal zenuwstelsel, dus ik kan hier niet in meekomen, zei hij. Ja, toen ging ik dus. Ik had dus geen bier op, maar toch, ik weet niet, de een of andere manier voelde ik me heel erg aangemoedigd. Dus de gast die naast me stond, ik kende die helemaal niet. Ik ging gewoon mijn speech herhalen. Wat voor nare beesten ik katten vind. Kunnen de katten niks aan doen? Ik vind het wel heftig wat ze doen. Dus ik zei: ze moeten allemaal gesteriliseerd worden of verplicht een kattenbel. Dat soort dingen. Toen begon me toch een beetje te dagen, want hij lachte niet mee. Dus toen vroeg ik, heb je huisdieren? En toen zeiden, ja, ik heb er twee. Toen zei ik oké. Twee katten. Oké. Willy en wortel. Oké. Ja, het werd heel akward. Ik snap ook wel als je als je een katteneigenaar bent en iemand loopt daar heel erg te genieten van zichzelf en het woord genocide te gebruiken. En zegt dat hij alle katten haat. Ja, dat is niet leuk. Ik heb geen goede indruk gemaakt, oké. Ik totaal niet. Nee, het is niet goed wat ik deed. Dit is dus de reden waarom ik niet uitbundig wil zijn. Want als ik uitbundig ben, dan zeg ik dit soort dingen. Die komen gewoon altijd verkeerd aan. Dat is heel awkward. En even voor de goede orde. Dit is mijn vorm van humor. Ik wil helemaal geen katten doden. Ik haat katten ook helemaal niet. Katten kunnen er ook niks aan doen dat ze katsen, weet je. Ik bedoel, ja, kijk, als de mensheid morgen massaal uitsterft, dan sterven de honden een paar dagen later ook uit. Want honden kunnen niet zonder mensen leven. Katten hoef je geen zorgen over te maken. Als de mensheid morgen sterft, de katten overleven het wel. Want die zijn wild en instinctief. Sexy poessies dat het zijn. Dus ja, respect voor de kat. Maar daar houdt mijn respect ook van op. Ik bedoel, katten jagen niet uit honger, maar uit instinct en verveling. Want jij geeft ze elke keer voedsel uit een bakje. Fucking irritant. De vogel sterft terwijl de kat het voedsel niet nodig heeft, dat is toch absurd. Huiskatten krijgen ook nog eens bescherming, voeding, medische zorg, worden geopereerd als ze ergens een wondje hebben, altijd een warmhuis om naar terug te keren, altijd een bakje met eten en wat water. Wat hebben de vogels? Helemaal niets. Helemaal niets. Die moeten het zelf doen. Nee. En katten zijn natuurlijk, er zijn nog veel te veel katten. Veel te veel, dat is oneerlijk. Ja, en vogels hebben al te maken met minder leefgebied. En verkeer en pesticiden en weet ik veel wat. Ik bedoel, wat voor risico loopt nou de kat? Helemaal niks, terwijl de vogel alles verliest. En een huiskat kan blijven jagen zonder dat zijn eigen overleving ervan afhangt. En dat irriteert me. De wereld is oneerlijk. Toms zijn golle, daar moet je het ook gewoon mee doen. Dus ketten over jezelf. Stop met klagen over mensen in Jongiebroek in de supermarkt. Zit rechtop. Geniet. Plukte dag. Je hebt een eigen studio. Ik bedoel, wat een leven. Moet je eens nagaan als ik wel bier op had. Hoe vlammer het mijn betoogdam zou zijn op dit tuinfeestje. Oké, nou ja, goed. Dankjewel voor luisteren. Ik hoop dat je in slaap bent gevallen. En zo niet de tyfus. Oh nee, de gollenra.

SPEAKER_00 29:01

De volgende keer ga ik weer heel megachodisch doen, oké? Afgesproken. Antjes boven de dekens. Slaap lekker. Mooie ziel. En leuk dat je er bent. Daar ben ik oprecht. Zelfs als je een kat hebt, dan vind ik het nog steeds leuk dat je er bent. Oké, nou slapen jij. Jij eerst. Ik neem geen afscheid. Jij. Ga maar slapen. Ga maar slapen.

unknown 29:26

Doe maar.

SPEAKER_04 29:26

Druk maar een pauze, druk maar weg. Ik ga nergens heen. Handjes boven de dekens, hè. Oh, dat had ik al gezegd. Nou, weet je wat, doe ze maar wel onder de dekens. Als je niet kan slapen onder de dekens, vinger jezelf suf. Mijn permissie heb je: gewoon omdat het kan. Omdat ik zo blij ben met mijn kantoorje. Fuck studio. Fuck noem het geen kantoor. Het zit als een systeemplafond hierboven. Echt fucking irritant. Maar ik heb al mijn sfeerverlichting meegenomen. De volgende keer als ik een snavelbericht inspreek, dan doe ik het systeemplafond uit en hou mijn sfeerverlichting aan. En dan ga ik hier gewoon in onderbroek zitten tegen jou praten.

unknown 30:11

Afgesproken.

SPEAKER_04 30:12

Beeld je dat in, Toms en Darco in onderbroek? Weliswaar onder een systeemplafond, maar de lampen doen het niet, maar dan sfeerlampjes. En dan doe ik een geurkaarsje aan. En dan streed ik ondertussen mijn tepel. En dan zeg ik mijn beroemde quote, in ieder geval de meest beruchte quote op Instagram. Ik zat net aan mijn tapel en nu is die stijf. Dat klopt dan, want het is dan letterlijk waar. Slaap je al of niet? Ik kan gewoon een uur doorhouden. Dat doet mijn reputatie geen goed, maar alles om jou in slaap te krijgen.

SPEAKER_00 30:49

Oké, ik stop nu echt. Nee, ik ben er nog. Jeetje wat een meleg gedoe zeg. Nou, Thomson Ronnenra neemt afscheid. Slaap lekker. Slaap lekker.