In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko
Elke woensdag praat Tomson Darko jou in slaap. Met obscure verhaaltjes, melancholische gedachten en diepzinnige observaties. Voor mensen die graag hun brein afleiden tijdens het in slaap vallen. Voor exclusieve afleveringen ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko.
In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko
De pijnlijkste gedachte om te hebben is dat anderen hetzelfde in ons zien als hoe wij naar onszelf kijken.
Use Left/Right to seek, Home/End to jump to start or end. Hold shift to jump forward or backward.
Laag zelfbeeld.
- een mug heeft me leeggezogen
- Maak een bunker
- De pijnlijkste gedachte om te hebben is dat anderen hetzelfde in ons zien als hoe wij naar onszelf kijken.
- De onbegrepen wandelaar
- Zelfacceptatie
- Laag zelfbeeld
- Je bent een ambergris
- Echt waar
- Hoop is een dode boom bewateren
Deze aflevering wordt MEDE MOGELIJK GEMAAKT door het boek 'ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven'. (2026). Lees hier het boek.
Steun mijn werk. Word lid van mijn club. Voor vele darko-voordelen. Ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko en word lid.
1) Ontvang elke woensdagavond een mail van me over gevoelens waar niemand over praat.
2) Mijn shop vol boeken boeken, posters en tasjes
3) Word lid van de tomson darko club voor exclusieve podcasts en mails via petjeaf.com/tomsondarko
Hé, voor je gaat slapen.
SPEAKER_02Ik had vannacht last van een mug. Ken je dat? Dat je te moe bent dat je niet in slaap komt. En dat je dan bijvoorbeeld Tom zijn Darko opzet. En dan weet je, dan voel je dat je zo wegvalt. En dan. Het gaf ook meteen flashbacks naar mijn jeugd. Ik werd nachtenlang wakker gelegen door muggen te weerloos om zelf op jacht te gaan. Nu ben ik volwassen. Nu stop ik gewoon oordopjes in mijn oor, hoef ik het zo ook niet te horen. Maar ja dat viel dus een beetje tegen als de mug alsnog bij je oor gaat zitten. Dus wat ik deed, was een bunker creëren onder de dekens. Dan verstop ik mezelf met een klein luchtgaatje, natuurlijk. Anders zit je alleen maar je eigen adem te circuleren.
SPEAKER_00En zo ben ik alsnog in slaap gevallen in mijn bunkertje. Nou, wat denk je de volgende ochtend? Is dat kud wief gewoon bloed zit er uitzuigen op en zei.
unknownHoe dan?
SPEAKER_00Ik zat in een bunker.
unknownHoe kan het?
SPEAKER_00Nou ja.
SPEAKER_02En jou, nou, sowieso over slapen gesproken. Me schijnt tegenover een buurvrouw verscheen in mijn droom.
SPEAKER_00Dat is echt heel raar. Ze is best wel lang. Gaatmager. Krukkend haar. Afwezige blik.
SPEAKER_02En in mijn droom was ze mijn nieuwe manager. Wat dus betekende dat ik weer op kantoor aan het werk was. Echt deze droom komt echt elke drie, vier weken droom ik weer dat ik op kantoor ben. Het is zo vermoeiend deze droom. Stoppen mee.
SPEAKER_00Ik ben schrijver en kunstenaar. Ik ga niet terug naar kantoor. Ik heb nu mijn eigen studiootje. Maar ik hoef nog steeds aan niemand verantwoording af te leggen. Maar ja, ik snap het ook wel dat mijn onderbewuste me maar terug blijft sturen naar dat kantoor.
SPEAKER_02En dit is natuurlijk mijn grootste angst. Maar waarom was mijn schuin tegenover buurvrouw dan mijn manager? Ja, ik heb zelfs nog nooit een fantasie gehad over haar. Doe moo.
SPEAKER_00Maar I don't know. Ik voel het niet helemaal. En toch in mijn droom. Weird. En jou, leuk dat je luistert. Ik ben Thomson Darco.
SPEAKER_02En wat ik doe is op rustige tonen. Prat over melancholische onderwerpen. Omdat gevoelige zielen zoals jij en ik daar goed op gaan. Lekker voor te slapen gaan. Praten over donkerd en duisternis. Lekker. Ik wou het hebben over een laag zelfbeeld. Waarom ook niet? Wie heeft er geen last van? Een laag zelfbeeld. Nou, precies. Dus wat jij nu doet is de ogen sluiten als je in bed ligt of op een stoel zit.
SPEAKER_00Diep inademen door je neus. Doe maar. En dan heel langzaam uitademen via de mond. En dan ga ik lekker zitten monologen tegen je. Als je dat oké vindt. Maar wel met één voorwaarde de handen blijven boven de dekens. Voor je gaat slapen. Het verbaast mij elke keer weer als iemand aan mij bekent dat hij niet zo'n hoog zelfbeeld heeft van zichzelf. En dan denk ik, wat? Jij? Hoezo?
SPEAKER_02Het is niet dat die personen nou heel zelfverzekerd of zo overkomen. En heel charmant en heel stabiel. Maar ze zijn gewoon mens, weet je. Gewoon kwetsbaar en grappig en verward. En ook dat komt ook al op de een of andere manier over als oké zijn met jezelf of zo. Gewoon dingen die mensen leuk maken, over die gekke dingen, gekke imperfecties. Lekker toch?
SPEAKER_00Nou, niet dus. Wat is dat toch? Dat die gedachten van ons zo'n gebroken beeld maken, en dat het zich zo graag laat voeden door bewijzen van buitenaf, dat er inderdaad iets mis is met ons.
SPEAKER_02Je weet wel, weet je, je kan zes complimenten te horen krijgen over je nieuwe kapsel. Maar één persoon die net te lang naar je haren kijkt en niet zegt leuk maar een kapetje gedaan, dat begint dan een eigen leven te leiden in ons hoofd. Onze onzekerheid zien we terug in die ene persoon.
SPEAKER_00Want die spreekt blijkbaar wel de waarheid en de rest niet. De pijnlijkste gedachte om te hebben, is dat anderen hetzelfde in ons zien als hoe wij naar onszelf kijken. Wat natuurlijk helemaal niet zo is.
SPEAKER_02Het is veel vreemder ook. Iedereen ziet in jou ook maar gewoon hun eigen onzekerheden en gebreken en dwankgedachten terug. Dat is echt zo. Het heeft uiteindelijk heel weinig met jou te maken. Mensen horen gewoon wat ze willen horen. Ze zien wat ze willen zien en ze geloven wat ze willen geloven, maar ze zitten eigenlijk alleen maar in spiegels te kijken en in echo butten te praten.
SPEAKER_00Ik kwam een kennis van me van de week tegen.
SPEAKER_02Ik doe alles wandelend zoals je weet. Als je mijn boek hebt gelezen, ik hoop dat je gedachten lief voor je blijven. Er zit een hoofdstukje in. Een ode aan mezelf, de wandelaar. Ja, het is mijn boek. Dan mag ik toch wel odes aan mezelf doen. Dus, nou ja, zoals ik doe wandelen. Ging zij naast mij fietsen.
SPEAKER_00En zij zei: Blijkbaar niet bekend met mijn schrijfwerk. Ik zie jou heel vaak wandelen. Ik vind jou echt wel een Nijmeegse vierdaagse type. En ik zo. Pardon? Pardon? Doe nogal. Ze schrok een beetje van mijn reactie, maar ik schrok ook een beetje van haar observatie.
SPEAKER_02Ja, maar jij wandelt toch heel veel? Ze. Ik zeg precies, dat doe ik toch alleen om de mensen te ontvluchten. Dan ga ik toch niet met 40.000 andere mensen zitten wandelen. Wat de fuck? Die kennis stopte met fietsen, wat heel aardig was en begon zo met mij mee te lopen, een klein stukje. En nou op een gegeven moment stopte ik ook maar. Ik had er niet opeens met iemand lopen. Ik legde zo uit haar huid uit van ja, ik ben niet zo van die massa. Ik ben ook niet echt van een doel. Zo'n vierdaagse is een doel. Je moet dan vier keer 50 kilometer lopen of zo, 60 kilometer in vier dagen. Ja, ik weet niet why? Ik heb die motivatie niet nodig om te wandelen, laat ik het zo zeggen. En ik wil ook helemaal nergens voor trainen. Ik wil gewoon elke dag wandelen en bewegen. Tussen een uur en twee uur per dag. Dat is mijn doel. Voor de rest.
SPEAKER_00I don't.
SPEAKER_02Ik zei ook dat als ik in het post ben, ik volg ook nooit wandelroutes. Dus ik ga geen paald pijltjes volgen. Ja, ik kom wel eens bij een nieuw bosterrein, gewoon voor de leuk een beetje afwisseling, change of scenery. Ja, maar dan ga ik nog steeds geen bordjes volgen. Ik loop gewoon ergens heen.
SPEAKER_00En via een parallelpad kom ik weer terug. En soms verdwaal ik, maar vaak ook niet gewoon lekker wandelen. Toen kwam de bekentenis.
SPEAKER_02Ze zei dus dat zij wel heel graag in het bos pijltjes volgens. En dat ze wel motivatie haalt uit bijvoorbeeld meedoen voor een hardloopwedstrijd. Want anders weet ze niet zo goed wat ze met zichzelf aan moet als ze gaat hardlopen of gaat wandelen. Dan voelt het allemaal veel te nutteloos en te stuurloos aan. Ze wil gewoon graag begeleid worden en naar iets toewerken. Kortom, doordat ze mij dus overal ziet wandelen, kwam dus die gedachte op van die kennis wat zij zou doen als zij zo vaak zou wandelen, trainen en dus misschien meedoen aan de Vierdaagse. Het ging uiteraard over haar en niet over mij. Nou bij deze.
SPEAKER_00Even recht gezet. Tom zijn Darko de wandelaar, maar niet in groepsverband groepsverbanden. Ik weet niet waarom ik dit zo streng zeg. Leef en laat leven, Toms Darco.
SPEAKER_02Zo is het ook. Anyhow, voor je gaat slapen. Ik lees op dit moment de dagboeken van Henry David Toreau. Dat is een Amerikaan uit de 19e eeuw dichter. Hij heeft ook een hele bekende essay geschreven over wandelen. Hij is dus een wandelaar. En een naturalist, wat je niet moet verwarren met nakelen rondlopen. Dat is een naturist of een nudist. Dit is een naturalist. Dat even duidelijk is. Hij zegt dus: je gaat niet het bos in om alleen maar in een boekje of schrifje te verdwijnen. Nee, want dan zit je nog steeds in je eigen hoofd. Je gaat het bos in om de natuur te bekijken met aandacht. Om dan als een ander mens het bos te verlaten. En dat was ook het doel van wandelen. Je wandelt niet om fit te worden of om problemen uit te denken of om emoties te laten verdwijnen? Nee, je wandelt in kansen om de natuur te ervaren en zo de wereld. Sorry. En zo de wereld om je heen en je innerlijke leven beter te begrijpen. Want als je de natuur bestudeert, zie je ook jezelf terug. Snap je wel beter wat tijd met je doet, wat de seizoenen met je doen. Snap je? Dat is een soort wisselwerking. Daar word je koop van. Dan begrijp je jezelf beter. Eigenlijk mindfulness. Voordat het woord mindfulness was uitgevonden. Best oké boodschap, toch? Van deze Henry David Thoreau. Nou, ik haal je meteen uit een illusie. Thomson Darco wandelt absoluut niet mindful. Thomson Darko wandelt in een sneltempo, alsof hij de trein moet aan. Absoluut. En als jij graag met mij een wandeldate hebt of zo, waarom ook niet? Ik pas me niet aan aan jouw tempo. Snel lopen. Alsof mijn blaas altijd vol zit en ik naar een wc moet die nergens te bekennen is. Dat ben ik. Dus soms kom ik wel eens andere. Ik woon in de buurt van het bos. Soms kom ik wel eens anderhalf uur wandelen het bos uit. Ik wil best bekennen dat ik echt geen flauw idee heb of ik het bos überhaupt wel heb gezien in dat anderhalf uur. Ja, ik was er, maar ik heb niet om me heen gekeken. Ik heb niet gelet op of er wolven of herten of zwijnen om me heen waren, terwijl die kansen wel aanwezig is dat ze toch ergens in de bosjes naar me aan het kijken waren. Ik zat in mijn hoofd. Het maakt mijn lijf wel vermoeider wandelen. Daarom doe ik het ook. En het maakt mijn gedachten kalmer. Maar het is niet de oplossing om uit het hoofd te komen. Maar goed, nu komen we aan op mijn onzekerheid. Het gedeelte dat we even kwetsbaar gaan doen. Mijn onzekerheid zit erin of ik dat opgesloten in mezelf, dus echt in mijn hoofd, zitten. Dat ik dat ook heb bij als ik bij mensen ben in gezelschap. Ja, het antwoord is waarschijnlijk wel. Maar zo wil ik natuurlijk niet zijn. Ik wil niet in mijn hoofd zijn als ik bij mensen ben. Maar zo ben ik dus soms wel. Dus waarom verzet ik me dan zo tegen dit beeld en tegen deze onzekerheid? Kijk, ik leef graag in het hoofd. Ook al weet ik ook wel dat dat een valkuil is. Het doel het is natuurlijk wat me ook in zekere zin beschermt in mijn hoofd zitten. Dat is waar het veilig is. Waar ik ongestoord kan denken, waar niemand over me oordeelt, waar niemand me kan verlaten. En tegelijkertijd is ook dat wat je beschermt, dat wordt je gevangenis.
SPEAKER_00Maar ja, zo wat? Een gevangenis kan ook best wel lekker zijn.
SPEAKER_02De fijnste gedachte om te hebben is dat anderen ons zien zoals we naar onszelf hebben leren kijken.
SPEAKER_00Om met een walgeluk woord te spreken. Zelfacceptatie. Dat als je liefdevol naar jezelf kijkt, dat de ander dat ook merkt, die energie en liefdevol naar jou gaat kijken.
SPEAKER_02Tegelijkertijd is ook dat is maar een gedachte. En niet per se een permanente staat van zijn dat we zo liefdevol naar onszelf kunnen kijken.
SPEAKER_00Ja. We zullen ook altijd onzeker blijven over gedeeltes van onszelf. Altijd. En dat zal echt nooit verdwijnen, lieve vreemdeling. We zullen voor altijd een beetje gebroken zijn. Voor je goed slapen. Als je nog een huiverend huiverend wekkend Halloween outfit zo.
SPEAKER_02Als je overigens nog een huiveringwekkend Halloween outfit zoekt, overweeg dan om als Ambergis te arriveren? Wat Ambergis? Potvissen kots. Zo wordt een van de kostbaarste dingen op aarde vaak genoemd. Ambergis. Oké. Potvissen zijn wel vissen, die eten graag inktvissen. Maar inktvissen hebben van die harde snavels. Weinig aan te missen. Dus wat moet je met een snavel in je darmen? Ja, weinig. Dus wat enkele, dat is ook zo mystiek, wat enkele potvissen doen, niet allemaal. Omhullen die harde snavels in hun darmen met een wat vettige, wasachtige substantie. W dan waarschijnlijk de darmwand beschermt. En uiteindelijk poept de potvis die massaal uit, ook al noemen we het potvissen kots, maar prima. En dan weet je, dan rijpt dat jaren in de oceaan tot een soort aardappel met best wel een zoele, houtachtige geur. En dat blijft dan een beetje door de oceaan drijven totdat het op het strand aanspoelt.
SPEAKER_00En als iemand het vindt, dan is die persoon dus best wel rijk. Want dit spul is super kostbaar. Ambergris wordt vooral gebruikt om parfum mee te maken. Want het kan geuren laat geuren langer blijven hangen, heet dat zo? Geur blijft langer behouden.
SPEAKER_02En omdat Ambergis zo zeldzaam is, dan wordt daar dus heel veel voor betaald. Vooral honderd, 200 jaar geleden. Kijk, nu hebben we het allemaal weer nagemaakt in de fabrieken, maar toch even oneerlijk. Voeden we ons allemaal niet een beetje een ambergis? Verrot van binnen, maar te kostbaar om ons door de eerste de beste te laten misbruiken. Wist je trouwens dat een andere naam voor Ambergris is grijze amber is? Gecondoleerd als je amber heet. Potvissenpoep. Ja, dat is toch een rare naam, toch? Maar ja, kan jou niks aan doen, geef je ouders de schuld. Maar dat is niet het punt dat ik wil maken. Het punt dat ik wil maken is: je bent ambergris, lieve vreemdeling. Gevormd door je verleden. Maar daardoor een extreem kostbaar stukje geworden. Geloof in jezelf. En laat jezelf ook zo behandelen. Als iets zeer zeldzaams, hoe verrot je ook bent. Laat je niet verrot behandelen. Oké. Het leven is een feestje. Je moet alleen zelf de slingers ophangen of jezelf eraan verhangen. Het kan allemaal. Ik glitter sterven. Waarom ook niet?
SPEAKER_00Maar even onserieus. Dat je je verrot voelt en een laag zelfbeeld hebt en zo.
SPEAKER_02Dat betekent natuurlijk niet dat je ook zo moet laten behandelen. Juist niet in liefde. Nee. Never love anyone who treats you like your ordinary, heeft Oscar Wilde ooit gezegd of opgeschreven of whatever. Ja, daar wil ik graag dit van maken. Laat je nooit behandelen als gods.
SPEAKER_00Behalve als je ambergrist bent. Dan juist wel. Hoe je gaat slapen. Ik had het in mijn vorige inslapen aflevering over mijn nieuwe studio.
SPEAKER_02Mijn eigen plek. Niet meer een zondekamertje, maar een ruimtegehuurd in een pand waar ik mijn kunsten maak en mijn boeken inpak en mijn slaapvalberichten inspreek. De afgelopen keer dat ik hem heb opgenomen, had ik beloofd dat ik mijn eigen aflevering terug zou luisteren als die online verschenen zou zijn. Laten we zeggen als ik aan het wandelen ben. Zodat ik kan opletten. Dit pand maakt heel veel rare geluiden. En ik ben best wel bang dat die rare geluiden ook in jouw oren verschijnen. Dat moeten we natuurlijk niet hebben. Dus ik geef even een update: ik heb die podcast teruggeluisterd. Al wandelend in mijn oren. Ja, er zat wel wat rare geluiden bij, maar een van die geluiden was gekraakt van mijn lijf. Echt heel raar, dat klonk heel raar trouwens in de oren. Het klonk raarder dan toen mijn lijf kraakte toen ik het insprak. Twee, ik kan je zeggen: niet om zijn darken heeft hele goede grappen. Ik heb een paar keer hard op zitten lachen om mezelf op straat. Kan het nog liefde voller? Ik vind mezelf heel vaak grappig. Op straat lachen om mezelf. Dat is wel een next experience. Ik bedoel, het is echt heel meta dat je jezelf hoort in je oren en dat je dan moet lachen. Ja, en dan kijken mensen altijd heel wonderlijk op: niet van wat raar, maar mensen vinden dat gaan ook glimlachen daardoor. Dus als je graag versierd wil worden door een onbekend iemand op straat, lach heel hard.
SPEAKER_00Telp. Het andere punt, de rare geluiden.
SPEAKER_02Op dat ene moment na, dat hoorde je wel, dat zei ik ook. Toen zei ik van, er zijn heel veel rare geluiden in het gebouw, toen was er een heel raar geluid. Heb ik het niet teruggehoord in de podcast. Dus dat is goed nieuws. Ik ga niet vertellen wat de geluiden zijn, want misschien gaat het je wel opvallen, maar er is hoop. Dat is zo'n dode boom waar je dan elke dag naartoe gaat. Met een beetje een gietertje met water. En elke dag bewateren in de hoop dat de boom toch weer levender wordt. Dat is hoop. Met deze opbeurende gedachten wens ik jou een fijne nacht.
SPEAKER_00Handjes boven de dekens. Slaap lekker, lieve vreemdeling. Slaap heel erg lekker.