iemand herkende me op de wifi-loze camping

 Op zoek naar een zomers gevoel dat niet meer bestaat. 

• De enige reden dat je mij altijd in een spuuglelijke zwembroek zult aantreffen
• Beetje macaber wel
• Boedapest
• Dit staat er op mijn grafsteen
• Mijn avonturen op de yoga-camping in Friesland
• AFZIEN
• Ik haat geen poezen. Ik tolereer ze.
• The Master Game van Robert S. de Ropp (1913–1987)
• Treurwilg en ik
• Ik heb geen smaak
• Aardbei of vanille
• IEMAND HERKENDE ME
• Je beledigt me met dit compliment
• Op zoek naar een zomers gevoel dat niet meer bestaat
• BELASTINGDIENST
• Albert Camus (1913–1960)
• De val
• De mythe van Sisyphus

steun me voor 25 euro per jaar en ik stuur je een handgeschreven brief.

ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko en word lid van de tomson darko club

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_00 0:02

Heb je mij wel eens in een zwembroek gezien? Vast niet, want anders kon je niet vergeten. Spetterende indruk maken mijn zwembroeken altijd. Ik schuif nu gelijk mijn bril helemaal naar boven op mijn neus. Het maakt eigenlijk niet uit in welke winkel ik binnenstap. Het ding is meer, als ik op vakantie ga, vergeet ik vaak mijn zwembroek. Met als gevolg dat je een nieuwe moet kopen. Ja, nou ja goed. Maar als ik een winkel binnenstap om een zwembroek uit te kiezen, dan is de meest lelijke van mij neongroen. Heftig oranje, pijnlijk rood van die extreem drukke prints erop. Palmbomen en zo, leeuwen, whatever. Nou ja, eigenlijk is de regel heel simpel: hoe opvallender, hoe beter. Dat begon ooit in Boedapest. Ik was een anderhalve maand aan het reizen door Oost-Europa met zo'n intereeltick met een vriend. En Boedapest bekend om de Turkse baden. En je hebt er eentje op de heuvel zitten. Volgens mij denk aan de kant van Pest. Ja, die stad is een twee verdeeld Boeddha, Pest. En dan is zo naar elkaar toegegoid. En je hebt hem op zijn heuvel. Er zit ook weer heel groot zwembad bij. Van die baden, die stoomachtige baden en zo. Oud. En dan hebben ze buiten gewoon plezierzwembaden. Het was super druk was het daar. Maar voordat we daarheen gingen, ik was dus mijn zwembroek vergeten. Dus we gingen zo'n niet, zo'n soort hemema-achtige winkel van Hongarije in. En daar heb ik echt zo'n knal. Voei, lelijke, oranje zwembroek gehaald. Echt gewoon waar je een zonnebril mee aan moet doen. Dat maakte een spetterende indruk, want in dat badhuis had ik iemand achter me aan. Een man. En elke keer maakte niet uit in welk bubbelbad of weet ik veel Romeins bad. Ik ging het zijn niet Romeins Romeins, Ottomanen hebben een tijdje Boudapest gehad. Welk gedeelte ik van de bad zat, hij ging dan naast me zitten en ging niet zo van die bewegingen onder water maken met z'n handen. Een beetje zo een beetje dobberend. En dan elke keer per ongeluk expres mijn been aanraken. Ik weet helemaal gek van. Op een gegeven moment zei ik ook tegen die vriend: ga alsjeblieft tussen ons inzitten.

SPEAKER_02 2:39

Ik had toen nog niet te ballen om te zeggen van hé. Zo opvallend was hij dus. Het trekt allemaal mensen.

SPEAKER_00 2:50

Nee, sindsdien doe ik het nog steeds. Mijn huidige zwembroek, knalgroen. Fucking dedelijk. Een van de redenen dat ik dit doe, is omdat ik geen goede zwemmer ben. Ik ben echt een hele slechte zwemmer. Ik kan sowieso nemen de schoolslag. Ik heb het meer niet geleerd. Ik vond zwemles het meest verschrikkelijke wat er was. Dus ik ben er ook in een soort record tempo doorheen gegaan. Ik heb heel snel A en B gehaald en meteen eraf. En blijkbaar was ik niet borstkou of weeten al die andere dingen. Nee, dat hoefde ik allemaal niet te doen. Het was schoolslag en water trappelen. Maar goed, omdat ik dus geen goede zwemmer ben. Als ik dus verdrink, behoeven ze niet lang naar mijn lichaam te zoeken. Want dat is het voordeel als je zo'n zwembroek hebt, dat valt wel op op de bodem van het water. Dat ze opeens denken. Wat is dat voor gekke oranje vlek? Wat is dat voor nee een groen licht daar op de bodem? Het is het dode lichaam van Toms Danko. Het is toch een gerustend idee dat ze me kunnen begraven. Met op de steen natuurlijk stop met gelukkig worden wees menagolisch. De enige reden dat hij begraven wil worden om nog van laatste zin aan de wereld te geven om me afsteden. Het is toch fijner idee dan oplossen in het zwembad.

SPEAKER_02 4:15

Het is geen grap. Mijn zwembroeken zijn heel lelijk. Fuk dat, toch?

SPEAKER_00 4:23

Lekker lelijk zijn in het zwembad. Why not? En jou. Leuk dat je luistert. Ik ben Toms Darko. Zij die met een zucht. En wat ik doe is om een rustige toon jou in slaap praten over mijn favoriete onderwerp: menalcholie. Ja, we kunnen het hebben over een gelukkig leven en zo. Maar weet je wel hoeveel diepgang er in menagolie zit. Daarom luister je naar mij. Diepgang. Hoe dieper hoe beter? Zeg ik altijd. Hoe natter hoe beter, dat zeg ik ook. We hebben de hetsigheid weer gehad. Voor je gaat slapen. Ik kwam op het geweldige idee deze zomer om een week lang wifiloos af te zonderen van de wereld. Op een hele kleine camping, een yoga camping. In Friesland. Dat is een provincie in Nederland. Er ligt linksbovenin. Ze hebben een eigen taal, eigen vlag, eigen cultuur, heel veel sloten, heel veel weilanden. En je zou ze misschien kennen van de Elf Stedentocht. Of misschien van de kast als een band. Die hadden zo'n liedje met in de Nijdij. En nog Twanges met Verbisto. Tot zover mijn Friese kennis over cultuur. Ik zit even aan het draad. Sorry hoor. Ik ben hier verbonden aan een draad. Het klinkt allemaal niet sexy, maar ik zat dus om een yoga camping. En het is niet dat ik aan yoga doe, maar wel aan beloftes met mezelf maken, die ik vervolgens ook kan breken. Want dat is de reden dat je een belofte maakt. In amper drie dagen tijd op die fucking camping heb ik mijn gehele internetbundel er doorheen gejaagd. Ik jaag nooit mijn internetbundelde doorheen. Maar die drie dagen wel. Verder was er een hele lauwe tot ijskoude douche die soms gloeiend heet werd, maar het was vooral heel lauw en af en toe ijskoud in het gezamenlijke douchedeelte. Als je daar even in het toiletgebouw op het pot zat, dan keek je zo naar links en dan zaten drie van die muggen je aan te staren. En dan keek je zo naar rechts en dan weer vier muggen. En dan keek je zo naar achter, bij de wc-pot zelf, drie spinnen. En dan denk ik, oké, wat gebeurt hier? Wat zijn nu vrienden? Ben ik de prooi? Ik vraag me trouwens ook af of die beesten neus te hebben, hebben insectenneuzen. Zouden ze nou echt opkikkeren van wat ik daar allemaal doe op die wc-pot? Ik sliep in een iniemini autoblok. Het is eigenlijk een soort tent van af een hout. En een tweepersoonsbed met een klamboe. Ik had echt geen idee wat de functie daarvan was. Maar honderden muggen later, en één slapeloze nacht. Verder viel het kwartje voor de muggen. Wat een kutnacht. Dat was de eerste dag. Ik heb gewoon nauwelijks een oordeel gedaan. Ik ben helemaal gek. Ik denk wel die klamboe zo half over me heen. Maar ze zitten natuurlijk de hele tijd in mijn oren. En ik had wel oorlogjes bij me die ook white noise kunnen geven, maar ik moest echt de white noise. Super hard zetten om dat gezoem van die honden muggen niet te horen niet te doen. Er liepen ook drie wilde jonge poezen op het terrein. Zoals je weet, heb ik het niet zo op poezen. Ik wil het niet over hebben nu, want anders begin ik me weer heel erg op te winden. Maar goed, drie jonge poezen, en op de een of andere manier van alle plekken op de camping waar ze konden leven. Was hun huisje, want het waren wilde katten, onder mijn huisje, die zat dan op z'n verhoging. Vlonden, heet dat zo. En nog beter, voor mijn blokhutje, hadden ze houtsnippers en dan zo'n overschaal of nee, zo'n vuurschaal en zo, en dan fikkie kon stoken. Ik kon niet ontdroogte, maar als het niet zo droog was. Die poezen gebruikten al die houtsnippers als toilet. Dus er komt er eentje, die begint te gat te gaven, pak hij in een smerige smurrie dat gat vol? En dan gooit hij dat gat weer dicht met die houtsnippers. Dus elke ochtend weer die de lucht van die poezes. Ik kan je ook vertellen, ze waren niet echt onder de indruk van mijn ga eens weg. En alle gebaren die daarbij hoorden. Ik haaf geen poezen voor de goede orde, ik tolereer ze. En natuurlijk zat er waarschijnlijk meerdere mensen voor me in die blokhut die ze allemaal eten aan het geven waren. Want die poezen liepen ook elke keer mijn hut binnen. Ik ga eens weg. Ik heb niks voor je. Ik wil niet aan je zitten. Ga muizen jagen, ga achter Vlinders aanvangen. Doe je poezeding, maar leave me alone. Nog één voordeel: in dat blokhut was het gelukkig slechts acht graden warmer dan de hittegolf buiten. Sauna was er niks bij. En s'avonds was het dan juist weer net zo koud als buiten. Dus ja, mag ik een woord gebruiken om deze week samen te vanten? Afzien. Lekker wel. Ik heb wel van genoten van het afzien. Had ik al gezegd dat je mijn internetbundel kon verlengen. Ik dacht eerst van, misschien moet ik even zo'n abonnementje afsluiten voor onbeperkt internet. En dan zeg ik hem een maand later wel weer op. Nou, dat trot mijn provider niet in. Die zegt dat is prima. Maar dat onbeperkt gaat dan volgende maand weer bij de volgende factuurdatum in. Maar je kan wel verlengen door een sms'je te sturen. En dan krijg je 1 gig voor 9 euro. Na drie keer 9 euro uitgeven, dacht ik ook, dit is ook echt zonde van geld. En waarom koos je ook alweer voor een wifi loze camping? Thomson motherfucking Darko? Precies, om tot rust te komen. Even geen prikkels.

SPEAKER_02 10:31

Ik heb wel de biografie van Camus uitgelezen. En een half ander boek. Ik zit even te denken welke. Nee, ik heb anderhalve nog.

SPEAKER_00 10:44

Ik heb één boek over een heel gek spiritueel achter boek.

SPEAKER_02 10:50

Over de energieniveaus van mensen en hoe je daarop in kan tunen. Een heel apart boek. Ik moet zeggen, ik heb hem niet heel.

SPEAKER_00 11:01

Ik heb gewoon de hoofdstukken uitgekozen die me het meest interessant denken. Ik zoek even de titel op hoor. Het boek heet The Master Game: Pathways to Higher Consciousness. Explore the human psyche and the specific techniques through which one can achieve the highest possible levels of consciousness. Ik heb het boek in één avond buiten in het schemerlicht gelezen. Ja, die honderd muggen die eerst binnen waren, er zijn er een stuk of duizend buiten. Dus ik ben weer flink op te grazen genomen terwijl ik probeerde een hogere bewustzijn te krijgen. Ik heb echt niks van een boek onthouden. Maar ja, leuk. Het is geschreven door Robert S. de Rob.

SPEAKER_02 11:51

Rob. Met de Dubbel P van Piemon. Weet je dat ook weer?

SPEAKER_00 11:55

En biografie van Camus uitgelezen. Dit boek over consciousness en de James Clare met Atomic Habits, als ik aan begonnen. Die is natuurlijk zo populair. Ik ben al een paar jaar gebonneerd op zijn hele super eenvoudige nieuwsbrief. Prima, een boekje. I don't know. Prima. Ik wil het er verder ook niet over hebben. Goed, waar ik ook in benand die week in Friesland, Sneekweek was bezig, wist ik niet, maar leuk. Het was een zeilwedstrijd en een zuipfestijn. Braderie en zo. En op elke hoek een biertap, een podia, DJ's. Ja, nou prima. En ik heb ook de tweede universiteitsstad van Nederland bezocht: eerst was Leiden. De tweede stad die is opgericht in Nederland, die staat in Vraneker. Leuk heel klein stadje, echt heel cute. Een grachje er doorheen en allemaal oude gebouwen en een planetarium en een leuk stadsmuseum en een stadskasteeltje. Prima gemaakt in Vraneker. Wat ik ook heb gedaan is door Jawaard. Heet het zo. Fries is ook niet meer wat het geweest is. Door Leeuwarden heb ik geslenderd. Dat is de hoofdstad van Friesland. Ik heb echt geen idee wat die stad wil zijn. Maar het was een waag en een gracht en heel veel pandjes uit de 17e eeuw. En iedereen was er blond. En iedereen was aardig. En alle winkels waren zondag, maandag en dinsdag dicht. Ik bedoel, is werken een vies woord in Friesland of zo? Er was ook een leuk park naast de rond van Leeuwarden. Die heet Vijversburg. Je betaalt wel en trae, dan kom je wel in een heel vet park terecht. Want elk gedeelte van het park hebben ze andere bomen en andere bloemen. En andere thema's en ook wel diertjes. En één plek in een dolhof staat precies in het midden een heuvel. En op die heuvel staat een motherfucking treurwil. Ooi oi oi. Ja, weet je. Ik ben op de foto gegaan met de treurwillig. Ik heb niet veel foto's genomen van die week in Friesland, maar de treurwillig en ik staan erop. Ik maak nu een soort flexgebar met mijn handen zo van yo motherfuckers. Het was gewoon genieten met de Melancholie. Fries aan boppen, je weet wel. Je weet wel. Trouwens, op die camping werden ook maandcirkels georganiseerd en mantra zingen en yoga sessies. En ik weet dat het heel spannend is voor een plot dat ik eraan meeging doen. Maar dat heb ik dus even niet gedaan. Het was ook mijn vakantie. Fuck het plot. Ik heb wel ijsgegeten ergens in de buurt bij een melkboer. Iets met aardbeien, want ik heb totaal geen smaak. Het is altijd vanilje of aardbei. Maar prima. Trouwens, iemand herkende me op de camping. Ik was de enige echte Tomsen motherfucking darko. Ik voel me toch in beroemdheid in Friesland. Twee duimpjes omhoog voor Friesland. Ja, en wat ik al zei: het landschap van Friesland is gewoon heel plat. Alleen maar groene weiden, heel weinig bomen, maar we hebben wel heel veel sloten en vaarten en meertjes. En ik wilde daar wandelen, maar ze hebben bijna nergens. Ik zat in de middle of nowhere. Maar zelfs in de middle of nowhere hebben ze nergens een stoep. En langs al die beekjes en sloten heb je ook nergens echte voetpad. En allemaal van die wegen die dan naar boerderijen leiden, maar die worden dan opgebroken door die sloten waar je niet overheen kan. Behalve als je aan Fia bedoelt, dat is met zijn stok eroverheen. Maar ja, ik ben geen Fries. En ik kan sowieso heel weinig. Ik kan heel veel met een bepaalde stok, maar niet die hele lange. Ik probeer dat we tot nieuwe plannen te komen om de wereld een stukje melancholischer te maken. Maar als je wifi loos tot rust komt, vergaat soms zelfs de zin om diep na te denken. En zelfs de zin om diep adem te halen. Want dan ruik je die vieze poezescheid. Maar goed, nee, het was echt prima weekje. Prima weekje de oldwazenavonturen in Friesland. Als je denkt, dat heeft het met menocholie te maken. Ik heb geen idee. Maar goed, het is mijn podcast, dus ik bepaal zelf wel wat ik tegen jou vertel voordat jij in je slaap valt. Ik wou wat gaan vertellen over Camus. Albert Camus, mijn favoriete Franstalige filosoof, maar dit was, laat maar zeggen: alles wat ik nu verteld heb. Het idee was dat ook een soort introductie deed van drie minuten. Maar volgens mij zijn we ben jij al lang in slaap gekukeld. Dus laat Camus gewoon even voor wat het is. Ik log wel verder over mijn leven. Voor je gaat slapen. Ik weet niet, ik kreeg deze weken allemaal complimenten via Instagram, via de DM van allemaal mensen die ik nog nooit heb gesproken of heb gezien of whatever. En die gingen me, het waren er drie, en die bedankten me alle drie.

SPEAKER_02 17:03

Voor mijn gedichten. Gedichte. Ik schrijf geen gedichten. Ik kan niet dichten. Ik lees heel weinig gedichten.

SPEAKER_00 17:23

Ik ben geen dichter. Ik ben een schrijver. Heden diepzinnige, melancholische, sombere hitsige teksten.

SPEAKER_02 17:31

Maar dichten, dat is niet echt aan mij besteed. Ja, weet je, als je me een compliment geeft, doe het dan goed.

SPEAKER_00 17:40

Doe het dan goed. Dus ik heb ook niet geantwoord op deze drie dingen. Ik ben heel passief agressief hier. Dit is gewoon fuckje. Dus als je luistert en je denkt, ik heb hem ook ooit een compliment gegeven, maar hij antwoordde nooit. Misschien heb je het woord gedichte gebruikt. Maar goed, ik dacht als iedereen me toch als een dichter ziet, misschien moet ik een gedicht van jou schrijven. Dus ik heb toch een gedicht geschreven. Zal ik je mee voorlezen?

SPEAKER_02 18:09

Bijt me in mijn nek. Trek me uit mijn plek. Kom zo dicht bij mijn huid. Dat je weet waar ik begin en waar ik langzaam weer sluit.

SPEAKER_00 18:21

Vogel me volledig uit.

SPEAKER_02 18:23

Begrijp wat ik verberg. Voel wat ik in jou stop.

SPEAKER_00 18:29

Ken iedere centimeter mijn warmte en mijn geur. Kom dichter dan verstandig is. Ga verder dan de deur. Snap wie ik ben, breek me af, maak me klein. Laat niets van mij heel om nog van mij te zijn. En als je klaar bent, raad me niet meer op. Laat me achter waar het stopt. Hier op de lakens van het hotelbed. Einde. Jezus. Wat denk je? Zit er een carrière in als een poeet? Nee, fuck you. Echt. Als je complimenten hierover gaat sturen, ik stuur hem de vinger terug. Alle mensen. Ik ben geen poëet, ja. Laat me. Goed, zullen we het even over menocholie hebben? Jeetje wat voor buik ben ik vandaag, zeg.

SPEAKER_02 19:14

Voor je gaat slapen, laten we gewoon even serieus doen.

SPEAKER_00 19:19

Ik weet niet man, die broeierige warmte de afgelopen weken. Als ik dan op straat loop of fiets, die warmte en die geur die dan soms van het asfalt opkomt asfalt opkomt of van de gebouwen, zeg maar. De zom heeft een bepaalde geur. En dat brengt me terug naar mijn tienerjaren. Laat maar zeggen, toen het leven nog een belofte was. Toen ik op de fiets door de hitte met een plunjezak gevuld met een handdoek en zonnebrandcreme en anderhalf liter cola fles gevuld met kraanwater en dan een zwembroek aan. Niet zo'n lelijke. Toen maakte ik me nog zorgen wat anderen van me vonden. Ja, fietste ik langs de naar de kleine meertjes toe, langs de ijssel. Die meertjes stonden altijd in contact met de rivier, waardoor er ook altijd weinig kans was op blauwe oog. Dus je kon daar altijd zwemmen. Maar omdat er dus ook zoveel inhammen waren, waren er ook best wel veel strandjes. En ja, iedereen wist van elkaar dat je daar naartoe ging om te zwemmen. Het was toch al snel drie kwartier fietsen. Maar je wist dan niet op welke strand iedereen lag. Op welke strand lag zij, en waar waren zij, en waar waren hunnie en zij en zij? Wat we dan deden op dat strand is dan gewoon met een groepje alle handdoeken bij elkaar en dan urenlang spanderen en het water in disman een muziekje luisteren en een beetje slappenhouden horen en een balletje trappen op het volleybalveld. Maar het was natuurlijk ook heel veel kijken en spieken naar elkaar. Bij de bomen in de schaduw, daar waren de gasten die al scooters hadden. En sigaretten rookten en van die grote soundblasters mee hadden op batterijen. Een stukje verder waren de nog oudere tieners die met de auto gekomen. Waardoor ze koelboksen mee konden nemen, gevuld met bier en ze hadden parasols en wiet en nog imposantere geluidsboksen, die ze dan via het stroom met de auto aan konden zetten. Er waren natuurlijk ook wel gezinnen en zo, maar ja, daar ging mijn ogen nooit naartoe, want het was niet echt mijn leven, ik kwam juist uit dat leven dat je afscheid neemt van je eigen gezinnen, in ieder geval in je hoofd als puber. Elk strandje had ook wel zijn voordelen. Bij een strandje had je een eiland waar je naartoe kon zwemmen, het was nog best wel ver fietsen, best wel ver zwemmen, maar net niet ver genoeg om overvallen te worden door kramp. Bij een ander strandje had je dan de openbare toiletten en een ijskowagen en daar was ook. Een naakstrand. waar je dan af en toe toch naar ging gluren. En dan vooral al die verschillende lijven zag. Nou, er is niks gelds aan kijken naar een lijf op het naakstrand. Dat was gewoon vooral weer. En er was een klein strandje bij een camping, daar kon je ook weer naartoe zwemmen. Dat was wat moeilijker komen, want toen moest je de camping open, maar je kon er gewoon naartoe zwemmen. Of als je een wat hadden we? Een bootje hadden we ook nog nam iemand zo'n rubberbootje mee, daar gingen we er gewoon naartoe varen waaren en paddelen dan. Ja, ook leuk. Vooral omdat daar dan allemaal meiden rondliepen die je niet van school kenden. Het bleef bij kijken. Er werd niemand aangesproken. En je had een strandje naast de zandafgavingen, wat dan juist weer koel was.

SPEAKER_02 22:54

Een beetje op de machines klimmen en zo en dan in het water springen en dan af en toe werd je weggejaagd door de waterpolitie.

SPEAKER_00 23:04

Ik kan me ook nog wel herinneren: het waren wel de zomers waar niet, laten we zeggen, de hele zomer zo fucking heet is als nu. Dus als het heet was, laten we zeggen, een paar dagen 25 graden boven de 30 jaar, dan ging dus iedereen daar naartoe. Het hele dorp was daar. En ik moest dan ook echt kiezen met welke vriendengroep ik daar naartoe ging. Bij de ene groep waren het alleen maar gasten, die ik trouwens nog steeds spreek. En bij die andere groep waren ook veel meiden uit lagere klasse. Dan gaan je wenkbrauwen wel van omhoog. En er was natuurlijk altijd in mij de hoop. Dat je dan zonder je ouders naartoe fiets met je vrienden, dat er ook iets magisch gebeurde. Iems handje vasthouden, doorfietsen naar een barbecue of feest: gewoon die gezelligheid, die hitsigheid, die je nog niet helemaal begreep, maar wel over fantaseerde, maar er nul ervaring in had. Die zomerse dagen. Ja, helaas, we spraken soms wel eens af na het zwemmen, om toch naar een feestje te gaan of zo. Iedereen was moe dan was juist een heel zuftuinfeestje. De magie was al verbroken door de moeite. En de realiteit was ook gewoon vaak dat we afsloten met z'n allen bij de McDonald's naast de snelweg. Maar toch, toch. Die zomerse dagen voel ik me heel levendig. Er waren wel zorgen, maar niet heel veel. Nu heb ik het idee dat ik heel veel zorgen heb. Geen enkele zomer voelt meer zorgeloos aan. Ik probeer wel de nieuwsberichten te negeren, maar ik zie de droogte overal. En er zijn best wel veel blauwe enveloppen deze zomer op de mat gekomen bij mij. Er zijn zorgenfamilie en familieleden. En ja, het strand zelf is niet alleen maar strand. Ik zie alleen maar zand. Overal zand, wat overal tussenin gaat zitten. En op onverwachte moment een plekje in mijn huis vindt, wat super irritant is als je opstaat en je staat met je blote voeten in je eigen huis weer op zo'n hoopje zand. Waardoor ik me weer ga afvragen, sinds wanneer ben ik zo'n zeur geworden? Waarom bestaat het volwassen leven uit zeuren en ongemak zo uitvergroten? Waar ik naar verlang is gewoon een kop koffie, kwijtschelding van de Belastingdienst een zorgeloze all-inclusive hotel in Griekenland zonder zand. Of een fucking hut in het bos zonder poezen en muggen.

SPEAKER_02 25:28

Maar wat ik heb, is mijn zonnebril op sterkte een pet tegen de zon en pen en papier. En de melancholie. Altijd de melancholie. Op zoek naar een zomersgevoel dat helemaal niet meer bestaat.

SPEAKER_00 25:45

Misschien moet ik zelfs betogen dat die nooit heeft bestaan. Maar ja, het is natuurlijk leuker leven in een belofte wat een leven kan worden dan beseffen van de belofte nooit ingevuld. Maar noem me geen pessimist alsjeblieft, noem me gewoon een Megaodicus.

SPEAKER_02 26:08

Een beetje geluk ben je toch al in slaap gevallen.

SPEAKER_00 26:10

Dus ik dacht: misschien kan ik nu wel over Albert Camus praten, waarom ook niet? Enhow, ik heb de biografie van Albert Camus gelezen. Hij is mijn favoriete Fransstalige filosoof en absoluut een van mijn favoriete schrijvers, en hij keek de dood best wel vaak in de ogen. En dat was een soort verdriet wat hij wel in zijn leven meenam. En misschien ook wel van invloed was op zijn existentiële filosofie. Of vond hij zichzelf niet een existenticialist, zoals Simone de Bevoir of Tatre. Maar hij was wel een absurdist. Maar goed, je moet ook beseffen, hij heeft zijn beste boeken geschreven toen de Tweede Wereldoorlog bezig was in een bezet Frankrijk, die natuurlijk eindigde met fucking atoombomben. Die oorlog dan. En hij keek zelf ook de dood al sinds zijn tiende tijd recht in de ogen aan. Hij had namelijk tuberculose. Zoals je weet, dat is een longziekte. Tegenwoordig vrij gemakkelijk te behandelen met de antibiotica cuur. Maar in de tijd dat Camu het kreeg in de jaren 30, was dat allemaal nog niet voor handen. Dus je kon er ook wel van genezen. Maar dan was die bacterie nog steeds in je lijf aanwezig in een soort sluimerstand. En eens in de zoveel tijd begon het weer opnieuw die ziekte. En daar had Camu best wel veel last van. Sowieso ging hij er bijna aan onderdoor. Op zijn middelbare school aan die ziekte. Hij heeft ook een jaar gemist of zo daardoor. Het leven wat ernaar kwam. Zijn conditie was gewoon slecht snel kortademig. Hij rookte ook heel veel. Dat is natuurlijk niet helpend bij een longziekte, maar je moet wat. En elke keer als het opnieuw kwam opzetten, onder een paar jaar, dan lag hij gewoon maanden eruit. Dan kon je alleen maar op bed liggen en tijd in de bergen doorbrengen voor wat frisse lucht. Hij had daarom ook wel last regelmatig van depressies. Ik denk sowieso, in ieder geval als ik een beetje die biografie lees, natuurlijk door die tuberculose, waar je heel futeloos van wordt, daar word je ook heel somber van.

SPEAKER_02 28:13

Het leven rustte ook wel zwaar op zijn schouders.

SPEAKER_00 28:16

Hij had sowieso het beseft dat die jong zou sterven en hij hield van het leven, dus ze probeerde er ook van op zijn manier het maximale uit te halen. Dat was vooral achter elk vrouwtje, dat mag je wel noemen. Die hem passeerden, probeerde een bed in te krijgen. Hij was charmant en aantrekkelijk en dat lukte hem ook makkelijk. Vrouwen in bed krijgen. Ja, en als je het kan, waarom zou je ermee stoppen? Dus zij was wel getrouwd. Hij had wel drie andere minarissen tegelijkertijd van eerder intellectuele, aantrekkelijke dames. Maar gewoon leuken voor het vaderland. Het was dan zo erg dat als hij dan in het café aan het discussiëren was, zoals ze toen deden: lekker intellectuele discussies voor de doodstraf en zo en de zin en onzin van het leven. Dan maakte hij die discussies met zijn vrienden niet af als er een jong derende langskwam lopen, ging hij er gewoon daar achteraan.

SPEAKER_02 29:12

Ja, wel een beetje weird.

SPEAKER_00 29:17

Maar goed, hij had ook altijd die strenge stem dat hij bij zoveel tijd verspeelde. Hij was echt. Hij voelde zich het meest gelukkig als hij aan het schrijven was. Als hij bevangen was door een idee van een boek en daar al zijn tijd in kon stoppen. Maar hij was ook wel snel afgeleid. Niet alleen door die vrouwen, maar ook dan werd hij weer gevraagd om een artikeltje te schrijven voor een krant of ergens een lez te geven. En dan weer een boektoer door Amerika. Een boektoer door Zuid-Amerika. Hij genote niet per se van al die aandacht. Hij genoot niet eens van geld. Geld vond hij echt onzin. Hij wees heel veel dingen voor heel veel geld af. Want hij zei: Hoe moet je nou met geld? Dat boeit me echt geen reet. Terwijl als je zo'n biografie ziet, ik denk toch tot een hoop van zijn problemen.

SPEAKER_02 30:04

Wel een oplossing. Dat geld wel een oplossing was.

SPEAKER_00 30:11

Hij was bijvoorbeeld getrouwd met een getalenteerde pianiste. Maar die had hele donkere episodes van depressie, echt zware depressie. Heel heel zwaar en ook een tweeling, anders en met z'n tweeën. Ja, hij werd helemaal gek van het huishouden en van de dynamiek. Hij hield van zijn kinderen en tegelijkertijd leidde het hem af, die gezinsdynamiek. Ja, dan heb je dus eigenlijk een klein huisje nodig waar je kan schrijven, of een kantoortje, maar hij had nooit zoveel geld. Of hij bifackeerde dan bij die persoon, of dan bij die schrijver, of bij die, huurde die daar weer wat, huur die daar weer wat. Als die gewoon wat slimmer was geweest met geld had hij gewoon wat kunnen kopen. Dus hij had elke keer wel een plek om naartoe te gaan om te schrijven en zijn mineresse te neuken. Dan ook en muziek te luisteren, deed hij heel veel muziek te luisteren met zijn minerissen. Maar ook altijd zorgen. Altijd zorgen. Hij werd er best wel gek van. Het was wel zo gek dat hij een beroemde marxistische brief bij zich had. Dat is een zelfmoordbrief geschreven door Adolf Joffe aan Trotsky, dat was een van de uitdagers van Stalin in de jaren dertig met het communisme en zo in Rusland. En Camus was in het begin van zijn leven Marxist. Al nam hij daarna afstand van omdat hij ook de andere kant zag van het marxisme, de onderdrukking van mensen en zo en als middel om aan de macht te komen. Maar hij hield die beroemde marxistische brief bij zich. Blijkbaar las het dus heel vaak. Want in die brief staat dat Adolf Joffe, nou ja, dat hij met tot besef komt dat het niet lukt met Trotsky om de macht te grijpen in Rusland en hun idealen uit te voeren. En dan in die brief zegt hij: het was me het waard om zingeving te vinden om de wereld een betere plek te maken, maar ik kom niet tot inzicht dat het hopeloos is. En daarom besluit ik om mijn leven te eindigen. En dan zegt hij: Nu schijnt mij dat het uur gekomen is waarop mijn leven de zin verliest, zodat de verplichting ontstaat heen te gaan, een eind aan dit leven te maken. Dat komt uit die brief. Die nas dus Camu heel vaak. Hij hield die brief ook bij zich. Ja, treurig ook wel nee. Hij overleed uiteindelijk in 1960 op 46-jarige leeftijd. Hij had een paar jaar daarvoor de Nobelprijs voor de literatuur gewonnen.

SPEAKER_02 32:59

Hij overleed ook een auto-ongeluk, wat heel absurd is.

SPEAKER_00 33:06

Is opgetekend dat hij zelf hetzelfde jaar van het overlijd had gezegd dat de raarste manier om te sterven een auto-ongeluk zou zijn. Ja, en jij reed met vrienden en zijn vrouwen, kind volgens mij. En die vriend is later ook overleden volgens mij die vrouw en een kind hebben het overleefd, maar voor een auto-ongeluk van Zuid-Frankrijk terug naar Parijs. Wat mij zo fascineert aan Camus, wat ik sowieso heel vet vind, is dat hij altijd in een soort trilogie werkte.

SPEAKER_02 33:40

Dus dan heeft hij een thema.

SPEAKER_00 33:44

En dan gaat hij dat op drie verschillende manieren verkennen. Via fictie, dus via een roman, bijvoorbeeld de vreemdeling of het absurdisme. Maar dan schrijft hij ook een essay-boek, de mythe van Sysiphus, over de zinloosheid van het leven, de absurditeit en een toneelstuk. De titel van dat toneelstuk wijt. En dat deed hij dus elke keer weer. De Pest is bijvoorbeeld ook een cyclus daarvan. De Pest gaat over. Misschien heb je het gelezen in tijd van corona gingen heel veel mensen de pest lezen, wat ik niet helemaal snap, want de pest gaat echt gaat niet per se over een ziekte. Ja, het gaat wel over, maar het staat metafoor voor onderdrukking en in opstand komen. Kortom, de Duitsers die Frankrijk onder hun duimpje hadden. Hij had toen De Pest was toch een man. Hij had in ieder geval zijn eigen favoriete essay werkte Mens in opstand. Over het gebruik zinvol en zinloos geweld om in opstand te komen. En hij had nog een toneelstuk gemaakt. Trouwens, het toneelstuk bij de cyclus van het Abzurde was Caligula. Dat is ook wel zijn bekendste toneelstuk. Hij heeft heel veel toneelstukken geschreven, maar terugkijkend erop zijn niet zo beroemd als zijn boeken. En hij wilde de nieuwste cyclus die hij wilde maken, maar hij overleed helaas dat was de cyclus van de liefde.

SPEAKER_02 35:13

Dat lag ook in zijn auto manuscript daarvan voor het fictieboek. Met aantekeningen van hem.

SPEAKER_00 35:22

Maar los daarvan, het is best wel vet. Ik zou eigenlijk ook zoiets wel willen. Ik maak natuurlijk romannen en ook sinds een paar jaar nonficie. Ik hoop dat je gedachten lief voor je zijn, maar het is ook wel vet om een bepaald onderwerp thematisch aan te vliegen. En in dat thema een roman en een fictie te maken en misschien een luisterboek of zo. Ik ben natuurlijk niet van de toneelstukken, maar dat je het via drie verschillende kunstvormen hetzelfde onderwerp verkent.

SPEAKER_02 35:51

Ja, vet. En als je afvraagt.

SPEAKER_00 35:59

Of als je tips wil van Albert Camus, mijn favoriete boek van hem, dat is De Val. Dat is een novelle. Heb je best wel snel uit, niet heel ingewikkeld om te lezen. De vreemdeling is ook heel goed, maar dan moet je wel, denk ik wel van lezen houden, het is echt literatuur. Het is niet ingewikkeld, maar het is ook niet per se makkelijk. De pest is wel, het is een moeilijk boek. Da moet je echt maar zin in hebben. Ja, de val. En de mythe van Sysiphus is echt een geweldige essay-bundeltje, die kan je ook nog steeds kopen. Ze wordt nog steeds gedrukt in het Nederlands. Het gaat over het absurdisme. En over, wat is de zin van dit alles als er geen God meer is? Wat is überhaupt de zin van het leven? En zijn conclusie is heel mooi. En dat is ook een heel grappig boekje. En dan laat je echt met een andere blik op de wereld kijken. De blik van het absurdisme dat er gewoon heel veel.

SPEAKER_02 36:52

Humor zit in gekke dingen.

SPEAKER_00 36:57

Ik zie dat absurdisme elke dag. Ik was bij die Jumbo. Eerder vandaag voordat ik in bed belandde, met jou hier, nu ik zo dingen in je oor zit te fluisteren. Heb je die zelfscancas? Nou, het ging al mis, want ik had iets. Ik wou van die gebakken aardappeltjes halen en ik zag dan van omdat ze dan bijna over de datum zijn, dan kan je ze dan voor 50 cent of zo meenemen. Ik dacht, nou ja, ik ga het toch meteen bakken. Ik neem die shit wel mee. Dat is ook zo zonde dat het weg wordt gegooid. Maar ik scan dan de oorspronkelijke barcode, dus dan krijg je het oorspronkelijke bedrag. En dan moet je zo hulp vragen. Daar komt er zo eentje aangelopen. Ja, sorry, verkeer. Dat gaat er ingewikkeld, want ze moeten echt heel veel codes invullen en dan met een druppeltje erop zo bliepen. En dan kast ze. En daarna had een of andere waarde bon gepakt. Als je meer dan 30 euro besteedde, kon je twee plessen. Lipt en iced gratis meenemen. Ik kwam niet eens aan het bedrag van 30 euro, maar toch had ik die waardebon in mijn hand. Dus die scanne, begon weer dat ding te loeien. Want ik zat niet aan het bedrag. Komt die vrouw nu aan. Wat zijn we toch met z'n allen aan het doen? Wat is dit of ingewikkeld gedoe? En ja, ik was klaar, afgerekend, komt die fucking bon echt niet eens op kruishoogte. Kijk, ik ben 1 meter 90, ik ben natuurlijk al lang, maar heel veel Nederlanders zijn lang. Die zelfscancassa van de Jumbo is niet gemaakt voor lange mensen. Want dat bonnetje komt niet eens op kruishoogte eruit. Het zit ergens bij mijn knie. Dus dan moet je heen sowieso zie ik hem niet. En dan ben ik helemaal in de war. Blijkbaar denk ik dan aan de zelfscan ding van Albertijn of zo. Of van de Lido. Dingen zijn helemaal waarloos, daar heb ik al wel eens eerder over gehad. En dan moet je dus helemaal zo graaien en dan beetje door je rug heen, en dat doet al pijn een hele onnatuurlijke houding. En dan trek je zo'n suf bonnetje eruit, die je dan moet scannen om de supermarkt te verlaten. Dat is toch absurd? Wat de fuck zijn we aan het doen met z'n allen? Ja, nou dat absurdisme, camu. Dus mijn twee tips: De Val, fantastisch boek, is echt een van mijn top vijf favoriete boeken. En de mythe van Sisius is een fantastische essaybundel. Oké, als ik hem lees, word ik opnieuw getriggerd. En het is een grappig boek. En het laat je echt op een andere manier kijken naar het leven. Na de zin vol en de zinloosheid van dit allemaal. Volgens mij ben ik al een uren aan het kletsen. Maar hopen dat jij in slaap bent gevallen. En zo niet, wat leuk dat je luistert. Hij stilt echt mijn hart en mijn ego als je wakker blijft om te blijven luisteren.

SPEAKER_02 39:44

Dus voor jou een likje op je oor. En je oorna. Een beetje knabbelen. Een beetje zuig. Als je nopper. Handjes boven de deken zijn. Slaap lekker.