Als de sleur de relatie vindt

 Eerste hulp bij stinksokken (en relatiesleur) 

• Als je een game te lang speelt, ga je de mechanismen onder het spel zien.
•  Het is dezelfde desillusie als wanneer je zo je geliefde begint te zien.
• Mijn ervaring met yoga
• de irritaties horen bij andere stelletjes
• Red Alert
• Football manager
• Het leven is ook gewoon sleur
• Wachten, wachten, wachten
• Townes van Zandt
• Hoe de sleur op te lossen
• Familierestaurant
• Schaken
• Voetenfetisj

Word lid van de tomson darko club voor 2,50 euro per maand of 25 euro per jaar. Krijg toegang tot het archief, elke donderdag de exclusieve weekupdate, persoonlijke mail in je inbox en andere obscure extra's. Ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko.

Transcript

Copy Transcript Copied

SPEAKER_00 0:00

Voor je gaat slapen.

SPEAKER_01 0:03

Als je een game te lang speelt, ga je de mechanismes onder het spel zien. Het breekt de fantasie in je hoofd. Het breekt de magie. Het is allemaal slechts code en voorgeprogrammeerde reacties. Ik denk echt dat het dezelfde desillusie is als wanneer je zo je geliefde begint te zien. Het moment dat je niet meer voorbij die stinkende witte sokken van je partner kunt kijken, die de hele nacht naast je bed liggen te muren. En je vindt het argument dat jouw neus sterker is dan die van de ander niet meer van toepassing. Dit is een aanval op je persoonlijke leefruimte, op je persoonlijke identiteit, op de relatie, op de toekomst samen. Het enige wat je nu doet is de hele tijd tegen hem aan zeuren. Je begint nu ook de andere onvolkomenheden te zien. Dat gehang op de bank met gegrinnik op stomme internetfilmpjes. Terwijl de fruitvliegen in de keuken beginnen te peuzelen aan de opgedroogde tomatasaus op de borden van gisteren. Terwijl de overvolle vuilniszak zich qua geur één begint te maken met de hard geworden witte sokken naast het bed. De magie van de liefde is gebroken. Ingeruild voor irritaties, gezucht en gezeur. Hoe kan dit nou het leven zijn? Hoe lang kan dit nou nog doorgaan? Je leven is opeens een slur. Zoals je weet, ik heb een week doorgebracht op een fucking yoga camping in motherfucking Friesland. Nou, niet dat ik aan yoga doe. Zoals je weet ben ik nog steeds niet bijgekomen van een yoga klasje die jaren geleden in Utrecht deed met 35 graden. Toen had ik heel veel last van angsten en zo. Toen zei iemand: hey, misschien moet je iets yoga doen. Oké, yoga. Alleen een fout in het reserveringssysteem. Zorgde ervoor dat er te veel mensen kwamen opdagen. En het was best een lang gerekte ruimte. En die yoga docenten wilden ook niemand wegsturen. Dus ja, we zaten eigenlijk huid aan huid tegenover elkaar, ook allemaal, in plaats van de neuzen naar de yoga docenten. Ja, en we begonnen dan al die oefeningen te doen. Maar ja, dat ging toch gepaard met een hoop gekreun en geheig. En er zat een vrouw tegenover me. Dan kan ze ook niks eens noemen, maar ze was heel rondborst. Ja, en als ze dan van die bepaalde pauzes gebeuren, weet je met holle rug en zo. Ja, ik wilde niet naar kijken, maar ik wilde niet naar kijken. Dat wordt dan dat ding in je hoofd. Niet kijken, niet kijken. Ja, en ik voelde me ook gewoon heel ongemakkelijk. Op een gegeven moment moest ik zo mijn benen tegen de muur aandoen. En ja, dan zag ik mijn eigen blubbenbuik. En die gedachte kon ik ook maar niet loslaten. Mijn buik blubbert. Hoe kan een mens daarvan herstellen, van zo'n yogasessie met 35 graden? Tronborstige vrouwen, te veel zweten, mijn eigen blubbenbuik. Maar goed, wat dus wel op die camping gebeurde waar ik was, is toch dat je een beeld begint te vormen van de andere kampeerders. Er was een jonge vrouw met kort kapsel. Kort afgerafelde spijkerbroek, sliep in een best grote tent in haar eentje. Elke ochtend thee te drinken, boekje te lezen. Ik heb haar echt nauwelijks met een telefoon in de hand gezien. Je hebt een beeld toch van zo'n persoon. Fascinerend. Uiteraard waren er ook gezinnen. En dan hoor je natuurlijk de toon van de moeder. Ja, hoe geduldig ze nog gaat zijn met haar twee kinderen. En stelletjes, vooral jonge stelletjes. Er zat een jong stelletje schuin tegenover mijn slaapplek. Ik kon ze door de hoge struiken niet zien, maar wel goed horen. En de toon van haar. Het onthulde precies de staat van de relatie op dat moment. Hoe kan dit nou op de grond liggen? Zij. Oh, ja, nou de wind, denk ik. Ook al was ik toch ook wel net aan het rommelen op zoek naar de lepels. Maar dat kan toch niet zomaar vallen? Zij. We kunnen morgen wel een nieuwe halen. Nieuwe halen? Dat is helemaal niet het punt. Zij. Maar weet jij waar de lepels liggen? Hij. En vervolgens gewapper van Dendoek. Ja, toen ik haar bij tandenpoetsen tegenkwam, zei ze ook geen gedacht tegen. Maar haar gezicht was zo serieus. En de volgende ochtend, weet je, in de rij voor de ochtendplas, de C. En bij vertrek van de camping ook, I don't know. Ik wil geen vooroordeel hebben, maar ik heb hem toch. Ze kwam niet heel happy over. Er hoeft natuurlijk niks met relatie te maken te hebben. Niemand weet wat er precies achter iemands ogen plaatsvindt. Maar toch, je krijgt best wel veel mee van de energie van mensen als je ze dagelijks ziet op zo'n camping. Je begint toch, het zijn natuurlijk allemaal vooroordelen, maar de energie die ze uitstralen, die liegen niet, de ouders van een goede vriend van me runden een Indisch afhaalrestaurant. Naast de ruimte waar mensen konden bestellen en wachten, was er een soort opslaghok met rommel en stellingkasten en gevuld met rommel. Maar er stond ook een computer in een computerkast voor de administratie. En daar speelden we dan op woensdagmiddag Command en Conker. Red Alert. Ik weet niet of je dat spel kent. We deden dus Skirmish Mode. Daar speel je dus niet missies, maar dan ga je gewoon tegen de tegenstander spelen tegen de Sovjets en dan de Sovjets werd dan bestuurd door de computer. En in het midden van de map lag een rivier die het terrein in tweeë splitste. En dat gaf ons alle tijd om een basis te bouwen en troepen en tanks te ontwikkelen en aan onze luchtverdediging te werken. En toen liep die broer van die vriend van me langs de computer en zei: zet één mannetje over de rivier. Dan komen ze met z'n allen naar een mannetje toe. Bestook ze dan vervolgens vanaf je eigen zijde met raketten. Mijn vriend begon die broer te stompen, dat hij zich er uiteraard niet mee moest bemoeien. En toen zei ik, hé, laten we eens een mannetje naar de overkant brengen en dan zien wat er gebeurt. Goed idee, zei die vriend. De Sovjets kwamen massaal op deze honey trap af. En wij bestookten ze met onze lange afstandssystemen. En daarna zetten we aan onze kant van de rivier ook van die verdedigingssystemen neer die dan automatisch begonnen te vuren op die Sovjets. Ja, elke keer weer werkte die honey trap tot er geen Sovjet meer over was. In het begin was het lachen. Maar daarna wordt het gewoon stom. Want we hadden het mechanisme van het spel door. Hoe kun je nou deze tactiek niet meer toepassen? Ja, de magie is verbroken. Die computer was gewoon oliedom. Hetzelfde gebeurde jaren later bij het enige spel waar ik mijn nachtrust voor opofferde voetbalmanager. Dat is zo'n voetbalspel met alleen maar getalletjes. En je speelt ook niet zelf voetbal, je managed een team. Het is echt een nerd sport, maar laat mij. Ik vind nog steeds een leuk spelletje. Ik begon altijd met elk seizoen, of elk jaar kwamen er een nieuwe versie uit van het spel. En die kocht ik dan. En dan speelde ik het heel fanatiek een heel jaar lang. En ik begon altijd altijd met dezelfde club speel ik. Ik begon dan met Vitesse uit Arnhem. En dan probeerde ik deze club in ongeveer tien seizoenen de beste club van de wereld te maken. Maar als je het heel veel speelt, begin je dus ook patronen op te merken. En ik merkte dat hoe goed is, want je bouwt een team op in die jaren en je ontwikkelt je eigen jeugd en je koopt wat. En dan heb je op een gegeven moment een goed team en een goede tactiek. En ja, dan word je bijna onverslaanbaar. Maar op de een of andere manier, na de winterstop, lukte het me een periode lang in het spel dan een paar weken, nauwelijks meer om te winnen. Dus zelfs van de nummer 18 in de competitie, die al twaalf wedstrijden op rij had verloren, daar verloor ik van. Terwijl tegelijkertijd in februari begon die Champions League dan weer. En ik veegde al die topteams van de mat. Terwijl in de Nederlandse competitie mocht ik blij zijn dat er een gelijk spel uitkwam. Het verpeste zo mijn dag. Het voelde zo oneerlijk. Dit klopt niet. Wat de fuck is er aan de hand? En waarom is dit elk seizoen meer? Op een gegeven moment was ik er gewoon klaar mee. Het hebt op dichtspelweken niet meer aangeraakt. En jaren later las ik van die forums en zo. Ja dit een bekend fenomeen is waar iedereen over klaagde en dat dit een mechanisme van het spel was, die waarschijnlijk in eerdere edities vrij hardhandig erin stond in de code en daarna wat genuanceerder erin kwam. Maar het idee was dat halverwege het seizoen tijdens de winterstop herbeoordeeld het spel, hoe sterk je ploeg wordt ingeschat onder meer aan de hand van hoe je gepresteerd hebt en je reputatie. En daar paste dan de tegenstanders een aanpak op aan. Het klinkt op zich best logisch. Ik bedoel, het is een simulatiespel. Maar tegelijkertijd niet. Hoezo kan ik niet van de nummer 18 winnen? Ja, dat gebeurt wel eens bij toeval. Maar dan ga je safes kammen, dus de hele tijd die wedstrijd opnieuw spelen. Het maakt niet uit wat ik deed. Ik kon maar niet van ze winnen. Dus het was echt alsof het spel expres wilde dat ik verloor. Ja, fuck you, kutspel.

SPEAKER_00 10:18

Maar goed, wat er dan gebeurt na een bekeel onthouding, begint het toch weer te kriebelen. En start ik het spel op. Ditmaal paste ik elke winterstop mijn tactiek fors aan.

SPEAKER_01 10:33

Zodat de tegenstander nog steeds van de mat werd geveegd, ondanks de herberekeningen en die harde code erin. En ja, de magie van het spel keerde ook weer terug.

SPEAKER_00 10:44

Mijn punt is gewoon meer voor je gaat slapen. Relaties zijn als games. Hoe meer tijd je met elkaar doorbrengt, hoe sneller je tegen de gebreken aanloopt.

SPEAKER_01 10:59

Het irriteert. Het is stom en het begint allemaal als een sleur aan te voelen. Ik bedoel, zelfs open wereldgames beginnen uiteindelijk repetief te worden, toch? Ze repetitief. Repetief, dat klopt niet. Repetitie. Repetitief. Beginnen uiteindelijk repetitief te worden. Je hebt op een gegeven moment alles gezien in zo'n open wereldspel. Dezelfde wegen, dezelfde opdrachten uitgevoerd, alles verzameld. En dat is wat er ook in een relatie gebeurt. Op een gegeven moment bestaat hij voor een groot deel uit dingen die je al honderd keer samen hebt gedaan.

SPEAKER_00 11:35

Want ja, dat is gewoon het leven. Het leven is ook vooral wachten. Wacht op de bus.

SPEAKER_01 11:44

Wachten tot de eieren goed zijn. Wacht op het nieuwe seizoen van je favoriete serie. Wacht op je verjaardag. Wacht op het volgende feestje. Wacht op je diploma. Diploma, sorry, speekselbel. Wacht op je soft ijsje. Wacht op je bol.com bestelling. Wacht op antwoord op je appje. Wachten tot je oksels weer mag scheren. Wacht op de zon die opkomt, zodat je de gordijnen weer open kunt doen. Ja, tijdens al het gewacht hebben we natuurlijk onze mobiele telefoon. Om ons te verlossen van het gevoel dat de tijd te traag vooruit kruipt. En tussendoor zie je die haloged die om je partner heen hangt steeds doffer worden. Je partner begint akelig veel op een mens van vlees en bloed en gebreken te lijken. Maar dit is natuurlijk gewoon het leven tijdens al dat wachten gebeurt het leven. Spijt me om te zeggen niet de bruiloft van je bestie en niet je vliegvakantie naar Turkije of whatever, en niet je dansjes zaterdagnacht in de Bravo Tentoplowlands. Dat is niet het leven. Het is het tandenpoetsen en de wekker zetten en je oksels wassen en de aardappels schillen en die vieze borden met tomatensaus in de gootsten enigeren. Het leven zijn die fucking stinkende witte sokken. Je weet wat Towns Van Zand zong, toch? Dat is een volksanger. Rest in peace met zijn megacholische stem.

SPEAKER_00 13:16

Wel, I tried to kill the pain. I bought some wine and hopped a train.

SPEAKER_01 13:26

Seemed easier than just a waiting around to die. Maar niets in het liedje brengt hem echt genoeg toening die hij zoekt. Het brengt hem alleen maar meer in de problemen om op het eind van het liedje te concluderen dat hij samen met zijn nieuwe vriend Codeïne gaat wachten om te sterven. Well, together we're gonna wait around and die. Yeah! Together, we're gonna wait around and die. En dat gaat natuurlijk over ons en onze telefoon. Dat is onze codeïne, denk ik. Dat is toch niet goed dit? Wat voor rare, absurde samenleving zitten we. Maar goed, ik wil het ook helemaal niet over telefoons hebben. Ik wil alleen maar zeggen dat de slur niet een teken is dat de relatie over het hoogtepunt heen is. Helemaal niet. De slur vindt ons altijd. De vraag is meer: wat te doen met die stinkende, smerige sokken van je partner die je op de meest bijzondere plekken in het huis terugvindt. Vier opties. 1. Als zijn moeder de sokken verzamelen en wassen en opvouwen en opruimen. Kun je doen. Optie 2. Eroverblijven zeuren. Net zolang tot je stem een witte ruis wordt voor zijn oren. 3.

SPEAKER_00 14:47

Tolereren. Tolereren. Tolereren.

SPEAKER_01 14:51

Of vier. Een luchtverfrisser installeren. Als je aan mij vraagt, zijn dit de enige opties, lieve vreemdeling. Ja.

SPEAKER_00 15:00

Together we're gonna wait around and die. Voor je gaat slapen. Ik zit nog even aan die vrienden denken waar ik Red Alert mee speelde.

SPEAKER_01 15:12

Die woonde op een industrieterrein. Want daar hadden ze een afhaalrestaurant zitten. Ik kon daar dus niet eten, maar alleen afhalen voor de goede orde. En ja, een hele grote keuken zat er natuurlijk in en een soort winkelgedeelte waar je naar binnen kom en kon zitten en wachten. Maar daar leefden ze ook. En ze had ook nog best wel een relatief grote tuin achter. Maar ze niet zo heel veel mee deden trouwens. Ze speelden ze alleen maar gras. Het was een familiebedrijf, Indische familie.

SPEAKER_00 15:46

Oma leefde daar ook. De oom liep daar rond. Hele bijzondere gast.

SPEAKER_01 15:56

Die had dan een mok gevuld met koffie. En dan liep hij, laat maar zeggen, best wel breed zo. En dan zwaaiend met zijn armen zo, met die mok ook zo van boven naar beneden. Dus lopend door die keuken. En die zegt: ja, je moet goed meebewegen. Want die zwaartekracht door de beweging wordt de koffie naar beneden gedrukt, dus het kan nooit eruit gezwiept worden. En dat was hij dan aan het doen gewond.

SPEAKER_00 16:23

Nu snap ik goed dat dit een humor is. Als ik daar kwam, had ik wel.

SPEAKER_01 16:32

Het heeft wel echt wat als zo'n hele familie, inclusief oma en een oom, daar zo'n business runnen en bij elkaar wonen.

SPEAKER_00 16:42

Volgens mij ook stiefzussen of half zussen. Dan weet ik eigenlijk niet hoe dat zat. Twee jonge meiden liepen daar rond. Varen het nichten. Of waren de nichten? Nou, dat is niet echt blijven hangen hoe lieve Middy precies in elkaar zat.

SPEAKER_01 17:04

Ik weet wel dat op de eerste verdieping, dus beneden was het restaurant of het afhaalgedeelte en de keuken en de berging met de computer. En op de eerste verdieping woonden ze. Dus dat was de woonkamer.

SPEAKER_00 17:17

En wat slaapkamers. En daar stond ook een computer. Het was een beetje de tijd waar de computer echt in de woonkamer stond. Met je aan een bureau of in een computerkast. Het was dat iedereen op internet aangesloten werd en je best wel vette dingen online kon doen. Die broer, een slimme gast, een paar jaar ouder. Die wilde volgens mij straaljagerpiloot worden.

SPEAKER_01 17:49

Maar hij had ook een bril, dus dat was een ding. Hij had wel de brains daarvoor om straaljagerpiloot te worden.

SPEAKER_00 17:56

Die deed heel veel met die computer te programmeren en zo. Ik heb nog een paar jaar later met hem op schaken gezeten. Ja, deze menagonische schrijver heeft bij een schaakclub gezeten. Het was heel leuk. Ik heb hem helaas nooit verslagen.

SPEAKER_01 18:16

Eén keer eigenlijk wel. We deden ook eens in de zoveel weken snelschaken dan in competitie in bekervorm. Dus dan een afvalrece was dat. Dus dan had je onder een paar weken een wedstrijd in dat beker toernooi. En in de halve finale moest ik tegen hem. En mijn snelschaken is natuurlijk, je moet heel snel op die klok drukken. En als de tijd voorbij is, dan zie je zo'n soort vlaggetje zo een beetje heen en weer wapperen op die klok.

SPEAKER_00 18:44

En dat ging gelijk op. Ik zag alleen niet dat zijn vlaggetje was gevallen.

SPEAKER_01 18:56

Je moet als tegenstander erop wijzen van je tijd is op.

SPEAKER_00 19:00

Dus mijn vlaggetje viel. En dan zegt je tijd is op. En toen zag ik dat zijn vlaggetje was gevallen.

SPEAKER_01 19:12

Nou, het was sowieso een spannende wedstrijd, dus iedereen stond er ook omheen. En ook de begeleiders van de schaakclub, de ouders zou maar zeggen, de vaders. Geen vrouw te bekennen trouwens. Maar die schaakclub, hoe kan dat? Misschien één of twee meiden die er ook op zaten. Dat was echt een mannending. En jou, die zeggen van ja, Thomson kan niet verliezen, want die tijd van de ander was al op. Dus wat er werd gedaan was, geloof ik nog een paar minuten op de klok bij beide erop gezet en dan ging het potje verder en zoiets. En toen verloor ik. Fuck. Ik had gewoon in de finale kunnen staan. Had gewoon het hoogtepunt van mijn leven kunnen zijn in de finale van de schakel Toms Darco.

SPEAKER_00 19:57

Had ik een beker kunnen winnen. Uiteindelijk wil niet broerde beker.

SPEAKER_01 20:05

Zie je, de menocholie is altijd al bij me geweest: gewoon eigenlijk winnen, maar toch falen. We deden elk jaar met de schakelup, de opening van het seizoen, was dan in september deden we een wedstrijd tegen het dorp naast ons. En een om en om. Dus het ene jaar was het bij ons en het andere jaar bij hun. En dan weet iedereen, je hebt dan van die rangen, hoe goed je bent. Er werd dan een soort van gelood.

SPEAKER_00 20:34

Dus dat de beste rang tegen de beste rang van hun, snap je? En ik speelde tegen een wat jongere gast.

SPEAKER_01 20:45

Ik weet niet wat er precies gebeurde, maar binnen vier zetten had ik al schaakmat.

SPEAKER_00 20:51

Toen stond ik in de krant. Na toenam. Dat ik het eerste punt binnen had gehaald. Tegen het dorp daast. Die kranten knip zo moet ik ergens nog hebben. Verstopt in een fotomap, denk ik.

SPEAKER_01 21:09

Ook met een foto erbij van mij.

unknown 21:11

Superdroog.

SPEAKER_01 21:14

Zo zie je maar weer. Beroemde schaker was ik.

SPEAKER_00 21:18

Wel jammer dat ik op een gegeven moment toch weer ben gaan voetballen. Nu durf ik niet op een schakel.

SPEAKER_01 21:27

Ik weet niet of ik willen schaken op mijn telefoon of op de computer, maar ik vind het niet zo leuk om te verliezen. Dat is best wel gek, want als ik spellen met anderen speel, boeit het me niet zoveel. Maar als ik alleen speel tegen de computer, dan denk ik nee, dit is mijn tijd en mijn fantasie. Daar heb ik er toch wel meer moeite mee.

SPEAKER_00 21:47

Een raar argument is. Misschien moet ik gewoon op schaken gaan. Een beetje tussen de oude mannen.

SPEAKER_01 21:57

Ik ben zelf ondertussen ook een oude man aan het worden. Je word best wel perfectionistisch als schaken. Natuurlijk voordat je een ZZ, je moet zo zeker zijn dat je niet iets over het hoofd ziet. Daar word je helemaal gek van in je hoofd. Dus dan kies je de aanval en dan vergeet je veel met een ler. En vergeet je dat je paard al een tijdje open en bloot staat, en dan door de tegenstander wordt afgepakt. En het is ook altijd met schaken een spel van opoffering.

SPEAKER_00 22:34

Haal je zijn paard weg.

SPEAKER_01 22:38

En met als gevolg dat je daarna zelf weer geslagen wordt, dat je zelf je loper weer kwijtraakt. Het is een interessant spel.

SPEAKER_00 22:48

Ook om gek van te worden. Je verliest uiteindelijk echt van jezelf. Als je afvraagt op mijn sokken stinken.

SPEAKER_01 23:03

Niet echt. Behalve op warme dagen waar ik heel lang heb gewandeld. Dan komt er nog wel eens een mufgeurtje vandaan maar niet tegen het smerige. Ik denk ook dat het te maken heeft met voethygiëne. Ik denk dat mijn sokken vroeger wel meer stonken. Maar toen doucht ik ook niet elke dag. Ik weet niet waarom. Ik was echt een smeerlap. Ik kon echt gerust vijf dagen niet douchen. Ook wel lekker. Daar kwam ook niet echt buiten. Dus niemand had er last van. Maar goed, dat is dus niet goed voor je voethygiëne. Ook nog als je twee of drie dagen achter elkaar dezelfde sokken draagt, dat gaat flink broeien daaronder. Niet goed. Ik denk dat daar best wel veel mannen last van hebben. Als de moeder weg is dan op hen zelf gaan wonen, dan weten ze eigenlijk niet hoe goed ze voor zichzelf moeten zorgen. Je merkt toch wel in veel dynamieken in relaties dat als ze een relatie krijgen, dat de man ook beter voor zichzelf gaat zorgen onder invloed van het vriendinnetje. Want vrouwen zijn sowieso veel beter in de zelfzorg over het algemene. Ik moet ook wel zeggen, zelfzorg is natuurlijk verbeterd. Maar je merkt ook wel als je mentaal niet zo lekker in je vu zit dat ook zelfzorg het eerste is wat sneuvelt. Eigenlijk is het een take aan de want. Als mijn sokken beginnen te stinken, gaat er iets niet goed in mijn hoofd. Je denkt in slaap te vallen met menocholie, maar je valt gewoon in slaap met stinkende sokken.

SPEAKER_00 24:38

Zo gek dat voeten zoveel aversie opwekken bij sommigen.

SPEAKER_01 24:43

Ik kijk heel neutraal naar voeten, dus ik vind ze niet opwindend, ik vind ze ook niet vies. Niet van mezelf, niet van anderen. Maar ik kan me best wel voorstellen dat voeten gewoon heel gevoelig, er zitten al je zenuwen en zo. Het is heel lekker als iemand aan mijn voeten zitten. Dus ik kan me ook voorstellen dat het voor iemand heel sensueel is in voeten likken. Mijn voeten hoef je niet te likken, rustig maar. Maar ik kan het me heel goed voorstellen dat daar een seksueel component in zit. Maar ja, je hebt dus ook mensen die daar heel. Misschien jij daar heel waar het helemaal waar je riddingen van krijgt. Het wekt ook veel avversie op. Wat dan weer een theorie is met alles wat niet rein is. Dat je daar dus juist de fetishje op gaan zitten. Zoals anale seks. Het is natuurlijk een heel onrein, onhygiënis gebied, de kont, de anus. Maar dat zorgt dus juist voor extra opwinding. Nou ja, en er zitten natuurlijk heel veel zenuwen, het is ook een soort pretzone.

SPEAKER_00 25:51

Maar dat is natuurlijk uiteindelijk een ding van smaak. Goed, voordat we uitkomen bij de geespot van de man, handjes boven de tekens, slaap lekker,