In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko
Elke woensdag praat Tomson Darko jou in slaap. Met obscure verhaaltjes, melancholische gedachten en diepzinnige observaties. Voor mensen die graag hun brein afleiden tijdens het in slaap vallen. Voor exclusieve afleveringen ga naar www.petjeaf.com/tomsondarko.
In slaap vallen met melancholie van Tomson Darko
je leeft niet te veel in je hoofd, je leeft juist nog steeds te weinig in je kop
Use Left/Right to seek, Home/End to jump to start or end. Hold shift to jump forward or backward.
Ik ben een langzame voeler.
- ‘Je leeft te veel in je hoofd en je komt zo weinig bij je gevoel.’
- Wat een onzin
- LEEF JUIST MEER IN JE HOOFD
- Misschien bedoelen ze iets anders
- Dat ze me niet kunnen lezen en dat ik ze niet zie
- Onzin
- Ik voel altijd andermans aura
- Ik zoek het soms bewust op
- Er is te veel afleiding
- Aftellend klokje moet verboden worden bij streamers
- Hoofd en hart zijn niet gescheiden
- De volle maan houdt je wakker en maakt je hitsig
- Toch?
- Hoe ouder je wordt hoe groter de kloof tussen hoofd en hart
- Mannen van feiten, vrouwen van gevoel?
- Krijg me waanzinnig, geef me haperende wifi-verbinding
- Tiktiktiktiktik
- Kantoorhorror
- Wissewasje!
- Ik ben een langzame voeler
- Als de alcohol een erectie veroorzaakt
- ‘We zijn gewoon vrienden’
- Kebab
- Wel de lust. Niet de last.
- DE EX
- Sieb
- Uitmaken is ook een kunst
- Wippen
- Zelfs onze hijggeluiden zijn bij elk persoon anders
- We blijven allemaal verlangen naar onze eerste grote liefde
Dit is ook genoemd
- east of eden (2026) op Netflix
- Arthur Schopenhauer
- De wereld als wil en voorstelling
- Sombere hitsigheid ontgoocheld
Mijn podcast zoekt adoptieouders. Voor €2,50 per maand help je me om mijn melancholische kunst in leven te houden. Als bedankje krijg je iedere week een persoonlijke podcast van me. Adopteren doe je via Petje Af.
1) Ontvang elke woensdagavond een mail van me over gevoelens waar niemand over praat.
2) Mijn shop vol boeken boeken, posters en tasjes
3) Word lid van de tomson darko club voor exclusieve podcasts en mails via petjeaf.com/tomsondarko
Hé, voor je gaat slapen. Ze zei tegen me voor ze vrij theatraal de voordeur dicht sloeg: Je leeft te veel in je hoofd en je komt zo weinig bij je gevoel. Ja, lekker dan. Me eerst beschuldigen. Mijn fucking voordeur mishandelen. En me dan ook nog een antwoord ontnemen om op haar te reageren. Wat denk je dat ik ging doen toen de zon langzaam naar de horizon toe koop? Volledig en gefrustreerd in mijn hoofd leven natuurlijk en totaal niet bij mijn gevoel zitten. Pak aan. Gewoon lekker de middagvaten doen en dan al mijn razende gedachten met mijn lippenpleebekken tegen haar. Nou ja, zoals er niet, maar je snapt me. En vervolgens de afvasborst nog even richting het gasfornuis gooien om een extra punt achter een bepaalde gedachte te zetten. En dan mijn schuldgevoel het afvalschuim van de muur vegen en hopen dat het niet de verf heeft aangetast. Ik bedoel, leef te veel in mijn hoofd, dat denkt ze wel niet. Natuurlijk leef ik graag in mijn hoofd. Daar gebeurt de magie van de schijver. Daar is de gevoelige ziel het gevoeligst. Lekker overanalyseren en onszelf labelen met lelijke woorden. Sterker nog, dit hele fucking voorval versterkt me in mijn gevoel dat we met z'n allen eigenlijk veel te weinig in het hoofd zitten. Thomson Darco moedigt jou nog meer aan om in je hoofd te gaan zitten. Lekker de hele dag door. Lekker in je hoofd. Lekker rationaliseren. Lekker analyseren. Vooral dat lijf niet voelen, gewoon tussen die oren blijven.
SPEAKER_01Maar wel met een maar laat je niet te veel afleiden. Voor je gaat slapen.
SPEAKER_02Ik weet niet. Misschien bedoelen mijn mensen, ik bedoel het woord, ze zeggen het heel vaak tegen mij, verschillende mensen in mijn leven. Die zitten veel in je hoofd. Misschien bedoelen ze wat anders. Namelijk. Dat ze eigenlijk gewoon mij niet zo goed kunnen lezen en begrijpen omdat ik dan niet zoveel deel.
SPEAKER_01Ja.
SPEAKER_02En dan zijn ze natuurlijk vooral bang dat als je te veel in je hoofd zit, dat je hun niet ziet. Toch? Dat ze bijvoorbeeld weet ik veel heel onopvallend naakte de kamer in komen gewandeld. En dan wachten op een bepaalde blik of compliment. Maar ja, als je in je hoofd zit, dan valt het natuurlijk niet op. Maar dat is natuurlijk onzin. Natuurlijk valt het me wel op. Het valt me altijd op wie een ruimte of een kamer betreedt. Want mijn antennes zijn fucking gevoelig afgesteld van anders aura. Want dan voel ik me niet meer vrij. Dan voel ik me beperkt en heb ik het gevoel dat ik een ander moet zien en moet bevragen en rekening moet houden met diensbehoeftes. En dat gebeurt allemaal automatisch. Sterker nog, soms zat ik dit mechanisme in andermansaura's opzoeken. Omdat er dan te weinig strepen door mijn actielijstje zijn gegaan. En ik toch iets te veel naar de pixels niet te verwarren met pik van mijn telefoon heb zitten staren. En dan sleep ik mezelf naar een koffiezaak, want dat is wat een Menancholicus doet: zwarte koffie bestellen, een zwart schrijfboekje openen, zwarte pen hanteren en in zo'n koffiezaak. Ja, daar ben ik me dus heel erg bewust van de aanwezigheid van de vrouw achter me die naar wasmiddel ruikt. En die twee vrouwen vormen met korte kapsels en van die rechthoekige brillen, die een taartje aan het eten zijn en het van commentaar voorzien tegen elkaar. Die blondines achter de balie die me altijd negeren. Zoals als ik mijn zwarte lere schoenen heb gepoetst voor ze. Om er nog stelvoller in het zwart uit te zien. Want ja, als ik hier ben in die koffiezaak, dan is er even geen afleiding voor me. En afleiding is de vijand van ons gemoed. Afleiding doet ons weg van die ware, pure gedachtes. Het maakt ons hart niet kalm en onze ziel ook niet. En oh boy, wat is er toch veel afleiding als je naar die Pixels start? There is a light, and it never goes out, en het is je fucking telefoon. Hecht, ik word helemaal niet goed van al die apps die dan mijn aandacht hebben, maar dan weer mijn aandacht proberen te verleggen. Moet er weer een algemene voorwaarden geaccepteerd worden? Zijn de privacyverklaringen weer aangepast? Moet er weer een of andere update uitgevoerd worden? Is er weer een of andere upgrade waardoor ik weer nog meer dingen kan doen die ik helemaal niet wil doen? Of ik eventjes mijn creditcard wil bevestigen. En of ik deze update wel heb gezien. En of ik dat wel snap. En zo. En zo. En dan appt hij er weer tussendoor. En dan weer die. En dan is er weer een reclame wat afselt. Dat is natuurlijk wat al die apps erop eigenlijk diep van binnen willen.
SPEAKER_01Met jouw aandacht samen sterven.
SPEAKER_02Het is gewoon echt verboden geworden om gewoon even één ding te doen zonder andere meldingen. Of gewoon om überhaupt even na te genieten. Dit is me een beetje hoog, merk ik. Ik heb dit heb ik eerder verteld. Ik heb in een paar dagen tijd heel intensief East of Eden zitten kijken op Netflix naar een boek van John Steinbeck. En ik was echt helemaal emotioneel betrokken bij die laatste scènes. En weet je, dus die vader, want het gaat dan over het is een generatie overstijgend. En je ziet dan die patronen in al die families terugkeren, mannen en hun zonen. En ja, die zonen proberen hun vader te plezen, maar die vaders zijn allemaal veel te streng. Dus dat leidt tot een breuk. En dan de zoon die gebroken, de vader negeert en weggaat, die begint later een nieuw gezin. En hij haalt gewoon het patroon, maar dan noem het allemaal net iets anders. Zijn zonen zijn ook probeer ook een vader te plezen, maar dat lukt niet helemaal. En dan gaan allemaal dingen mis. En dan in die laatste scène wil die zoon vergiffenis van die vader. Die vader geeft vergiffenis en dan gaan ze bij elkaar in bed liggen, gewoon de oude man en de volwassen geworden zoon die dan tegen die vader aankruikt. En dat is zo'n prachtig, prachtig beeld.
SPEAKER_01Nadat je zes uur lang in alle emoties heen en weer bent gesningerd. En dan begint een lief liedje te spelen. En dan begint de aftiteling?
SPEAKER_02En dan zijn mijn ogen vochtig en kippenvel op mijn huid. En dan begint er een fucking timer af te tellen. En vervolgens begint er out of the blue een fucking trailer af te spelen. Een of andere serie of film. Wat interesseert mij dat nou? En waar is die fucking afstandbediening? En waarom klinkt het geluid zo hard van die trailer? Dat verpest gewoon volledig het emotionele moment. Omdat Netflix heel erg bang is dat ik na East of Eden me ga vervelen. En stel eens voor stel eens voor dat ik me even drie minuten verveel met de aftiteling. Terwijl ik verveel me niet. Ik ben aan het bijkomen na zes uur volledige toewijding. Laat me gewoon even lekker in mijn hoofd zitten.
SPEAKER_01En nadenken. En vooral even navoelen.
SPEAKER_02Laat je niet wijs maken dat hoofd en hart gescheiden zijn. Het vindt allemaal dezelfde geest plaats. Natuurlijk leef ik in mijn hoofd en niet in mijn hart. Waar kan ik anders leven? Maar goed, jij en je ratio.
SPEAKER_01Dat was wat ze regelmatig zei. Ik voelde te weinig. Ze had het bijvoorbeeld regelmatig over de volle maan dat het haar wakker hield. En toen vroeg ik, weet je, met zo'n toon. Waarom?
SPEAKER_02En dan gaf ze me echt allemaal van uit het hoofd antwoorden, niet uit het hart uit het hoofd. Dus het fenomeen volle maan en de invloed dat het op ons heeft, dan ging ze opeens allemaal rationele argumenten brengen waarom dat zo is.
SPEAKER_01Dat de maan het dichtst bij de aarde staan.
SPEAKER_02En dat het water in ons in beweging zet door de zwaartekracht. Ik bedoel, heb het vloed, dus waarom ook niet? En ja, als zij rationeel gaat beginnen, dan ga ik rationeel antwoorden. En dan zeg ik knap. Want met volle maan staat de maan helemaal niet het dichtst bij de aarde. Dat is vaak een week of tien dagen eerder. En dat maanlicht is absoluut niet vu genoeg om je wakker te houden. Nee, dat ligt van je telefoon. Dat juist wel. Maar de maan, nee. En laten we de invloed van de zwaartekra van de maan op het water en in ons lichaam niet overschatten, natuurlijk. De zwaartekracht van de aarde is zwaarder. En dan zei ik vervolgens, ik kan eigenlijk wel tientallen andere dingen opnoemen, waar ik de kans groter van acht dat het jou wakker houdt dan die verdomme volle maan. Bijvoorbeeld het aantal kopjes koffie dat je vandaag hebt gedronken, en die deadline op werk wat je wat stress geeft, en die zak chips die je net voor het slapen gaan nog naar binnen valt. En het kunstlicht van je telefoon, waar je al meer dan vijf uur naar hebt zitten staren vandaag. En je menstruatiecyclus en het gezoem van buiten. Wat je niet denkt te horen, maar nu ik het heb benoemd, hoor je het wel? Dat is de erko van de fucking buren en het zoemt nu lekker door in je hoofd.
SPEAKER_01En dan zei zij zuchtend, je beredeneert alles dood.
SPEAKER_02En dan zei ik, juist niet. Juist het tegenovergestelde als ik niet meer beredeneer, dan ben ik dood. Nou ja, je begrijpt misschien wel dat hier het drama begon, wat dan eindigde met de voordeur dichtsmijden.
SPEAKER_01Waardoor ik toen dus overtuigd van raakte dat iedereen weer in het hoofd moet zitten. En dat het gewoon onzin is dat ik niet bij mijn gevoel zit. Fuck you. Mag ik mijn favoriete filosoof aan jou citeren?
SPEAKER_02Hoep. Maar ik moet eerder zeggen, hij is eigenlijk mijn favoriete zuurum en overleden filosoof. Arthur Schopenhauer, dat is een Duitsal overleden in 1860. Hoeop? Niet dat hij overleden is, maar hoep Schopenhauer. Ik ga hem even citeren hoor. Even mijn schouders losgooien. Het is altijd belangrijk als je een grote denker van de mensheid gaat citeren. Die woorden heeft hij ooit levendig opgeschreven in zijn eentje, en nu dringt het ook in jouw leven door via Thoms En Darco. Dus ik denk hier niet te licht over. In de loop van ons leven groeien beide subjecten, of populair gezegd, hoofd en hart steeds verder uit elkaar. We gaan het subjectieve gevoel steeds meer scheiden van de objectieve kennis. Bij het kind zijn beide nog helemaal versmolten. Het weet nog nauwelijks onderscheid te maken tussen zichzelf en zijn omgeving. Het ene loopt als het ware in het andere over. Bij de adolescent werkt elke waarneming allereerst op het gevoel en de stemming en vermengt zich zelfs met deze twee, zoals Byron, overleden in 1824, het zo mooi uitdrukt. I live not in myself, but I become a portion of that around me.
SPEAKER_01And to me, high mountains are a feeling. Vertaald, ik leef niet alleen in mijzelf, ik word een deel van wat mij omringt. En voor mij zijn hoge bergen een gevoel.
SPEAKER_02Goed. Einde citaat. Dit komt uit zijn werk, zijn hoofdwerk: De wereld als wil en voorstelling. Dat boek heeft meer dan 1500 pagina's. En ik wil niet opscheppen. Dat doe ik ook niet. Ik ben een hele bescheiden persoon, maar ik heb dat boek dus volledig gelezen. Weliswaar in twee jaar tijd, maar ik heb alles gelezen. Al die 1500 pagina's. Wat levert het mij op? Een schouderknopje van mezelf. Want jij probeert te slapen. Dus hou je handen boven de dekens, maar hou ze stil. Ik geef mezelf even een schouderknopje. Goed gedaan, Thomson Darco. Zo, zo 1500 pagina's van zo'n filosofie te lezen. Zo jongen, jongen, jongen. Wat je toch een intelligente, gevoelige man. Dankjewel. Hij zegt dus: het hoofd is objectief. Het hart is subjectief. En de kloof wordt met elk jaar dat we ouder worden: groter en groter. Dus degene die heel erg vanuit het hoofd leeft, die beginnert alles dood. Die praat heel weinig over wat hij voelt. En dat wordt elk jaar erger en erger. En degene die heel veel voelt, die blijft maar emotioneler worden met de jaren die volgen. En die vindt het heel moeilijk om de feiten toe te laten. Kijk, even gechargeerd gezegd. Er zijn genoeg uitzonderingen. Vaak zijn vrouwen meer van het voelen en vaak zijn mannen meer van de feiten. Maar ik durf te pleiten dat dit slechts het vertrekpunt is. Vrouwen voelen eerst heel veel, en daarna, als er niet te veel afleiding is, komen vanzelf ook de feiten. Mannen denken in feiten, en als er niet te veel afleiding is, komen ze vanzelf uiteindelijk bij hun gevoelens uit.
SPEAKER_01Om dan uiteindelijk een diepgaande conclusie te trekken. Of begri te tonen voor de situatie. Of begri te krijgen voor zichzelf. Maar ja, dat is dus het probleem.
SPEAKER_02Afleiding voor je gaat slapen. Ik heb het vaker gezegd, en ik zeg het nog maar een keer: als je me waanzinnig wil krijgen, is een haperende wifi-verbinding voldoende. Echt, ik sta niet voor mezelf in. En ik wil ook best bekennen dat menig vakantie is verpest door een fucking haperende wifi-verbinding op locatie. Thuis is waar de wifi goed is, hoop ik tenminste. En niets voor niets is dit natuurlijk een plot element in mijn roman Sombere Hitsigheid Ontgogeld, uitgekomen in 2025. Kan je het nog herinneren als je het hebt gelezen of geluisterd? Als je lid bent van de Toms Darker Clubs en allemaal luisterboeken als podcastaflevering online. Luister, zoek het even op en dan praat ik drie, vier uur lang achter elkaar mijn boek voor jou in. En jou kan je nog herinneren dat is die haperen schotel internetverbinding van Elon Musk in het huis waar dan Nora en haar huis genoten wonen. Dat is natuurlijk gebaseerd op mijn fucking frustratie. Met al die wifi en internetproblemen die ik in mijn leven heb gehad op al die plekken waar ik heb gewoond. Kijk, geen wifi hebben, dat kan ik aan. Dat ga ik wel lezen. Maar haperende wifi verbinding? Laat maar zeggen dat ze een site, weet je, dan komt eerst een tekst en dan een plaatje, maar toch niet helemaal, of gaat hij toch weer op wit. Of een video dat maar niet doorkomt met bufferen. Het is echt precies dezelfde waanzin als je elke keer gestoord wordt door je collega's of door je kinderen. O de buurman, die dan in de tuin stenen door midden aan het snijden is met zo'n machine. Omdat de tuin zo nodig nog meer betegeld moet worden. Even serieus hè, dan zit je op kantoor met je koptelefoon op. Als een gast die in de flow zit, he, lekker hard te rammen met je vingers op het toetsenbord. En nog even verzelning erboven. Weet je dat zelfs die gasten van Finance, die dan helemaal aan de andere kant van de afdeling zitten, dat daar iemand zegt zo met de elleboog zo tegen Gerda. Gaat daar meer drie uur af of zo met die afdeling? Nee, zegt Gerda. Het is Thomson Darco. En hij is hele goede dingen aan het doen voor de klanten van het bedrijf. Hoor maar. Snap je? Waarom? En ik herhaal waarom als iedereen dit ziet en hoort. Koptelefoon op, ratelende toetsenbord, volledig in het moment. Waarom denk dan nog steeds een collega dat het geoorloofd is om zo'n persoon te storen? Elke vier minuten. Of je nog een bakje thee wil, of je het mailtje van gisteren van de manager wel hebt gezien, of je ook naar de barbecue gaat volgende week. En of jij in de lead bent, of ik bij die laatste vergadering. En of Gerda van Fine nu zwanger is, of toch iets te veel in die spekbot van Legal heeft zitten graaien. Waardoor je dus helemaal uit de flow raakt. Eén keer uit de flow komen, is prima. Dat kan je wel aan. Het kost weer eventjes een paar minuten, maar dan zit je er weer in. Rekke tikke tik, word je er weer uitgehaald, verdommen. Je blijft slim lachen. Het zijn collega's, niet je familieleden die je uit kan voeteren. Rikke tikke, tikke tik. Maar na drie, vier keer. Ja, dan ga je maar weer uiteind je je mailbox openen en stomme mailtjes beantwoorden omdat je daar niet zoveel bij hoeft na te denken en je niet in een flow hoeft te zitten. En dan kom je aan het einde van de dag helemaal fucking uitgebut thuis. En dan vraag je af of werken met je hoofd, want dat is natuurlijk wat het kantoor is: werken met je hoofd, niet omgeruild kan worden in werken met je handen zoals meubelmaker worden. Ik zeg het je, de enige reden dat kantoortuinen en flexplekken zijn uitgevonden, dat is om elkaar nog meer af te leiden. Ik blijf bij mijn theorie, en dat zal ik herhalen tot en met de apocalypse: werk is kinderopvang voor volwassenen. Echt kijk om je heen als je een kantoorbaan hebt. De kans is aanwezig dat je dat niet hebt. De kans is heel erg aanwezig dat je dat niet hebt. Maar als je een kantoorbaan hebt, kijk om je heen. Het is allemaal bezigheidstherapie. Echt. En dat is oké, hè? Bezigheidstherapie. Ik bedoel, voel je niet schuldig. Het houdt de economie gaande. Dat is net zoals mensen die elke maand altijd geld tekort hebben. Maakt niet uit hoeveel bonussen ze krijgen, hoeveel loonsverhogingen ze krijgen. Het geld is altijd op. Dit soort mensen houden de economie gaande met hun gebrek aan spaardiscipline. Bewonder ze, moedig ze aan en laat ze nog meer uitgeven aan onzin. Want we komen echt in een recessie terecht als dit soort mensen ook zuinigjes leven. Maar dit is het punt wat ik wil maken.
SPEAKER_01Het punt wat ik wil maken, is die telefoon in onze zak. Dat is die haperende wifi.
SPEAKER_02Dat is die collega die elke keer om elk wisse wasje bij je bureau verschijnt. Wat een lekker woord wissewasje alliteratie twee we's. Ik steek nu twee vingers in de lucht opsenwasje. Ik bedoel, laten we wel wezen. Zelfs zoiets simpels als in je eigen huis dan hè, de was opvouwen. Wat is het, kwartiertjewerk? Of de was ophangen. Wordt door die fucking telefoon verlengd tot een eerste helft van de voetbalwedstrijd. Het duurt allemaal veel langer al die dingen die we doen. Het maakt ons uitgeput en verward. Omdat we gewoon altijd dat ding maar mee slepen en altijd even een berichtje tikken en even snel iets opzoeken en even een nieuwe muziekje opzetten of een nieuwe podcast. En als die mentale moeheid ons aan het einde van de dag heeft gevonden. Dan komen we dus juist te veel in het hoofd te zitten. Maar ja, we zijn zo moe dat er geen structuur meer zit in gedachtes. Want ze vliegen alle kanten op. En alle gevoelens die we hebben, worden ook nog eens heel erg theatraal aangezet. En de meest negatieve blijven zich herhalen. En dat is dan het moment. Dat we onszelf wijsmaken dat we te veel in het hoofd zitten en dat het fout is. En dat we manieren moeten verzinnen om er weer uit te komen, zoals ademen door een rietje, en staren naar de muur en op sokken de moonwalk van Michael Jackson oefenen in de keuken. Nee, ik zeg het je. Je zit nog steeds te weinig in je hoofd. We hebben juist meer tijd in ons hoofd nodig om te voelen wat we voelen, om te weten wat we weten.
SPEAKER_01Maar we laten ons te veel afleiden. We komen nooit in die flot terecht.
SPEAKER_02Kijk, ik ben een langzame voeler. En ik denk dat jij dat ook bent. Juist gevoelige zielen zijn langzame voelers. Het overweldigt ons, maar wat we nou echt voelen, dat kost even tijd. Het kost mij gewoon altijd tijd om te begrijpen wat er nou precies is gebeurd. Wat is er gezegd? Wat heb ik gedaan, wat heb ik niet gedaan. Wat voor effect dit op me?
SPEAKER_01En soms doet het uren. Soms dagen, soms jaren. Maar er komt een moment dat ik het begrijp en er logica in kan brengen.
SPEAKER_02Of juist in de logica iets voel wat helemaal niet zo fijn is. En dat ik denk, dit is helemaal niet logisch is en hier moet ik op acteren. Maar dat kost even tijd. Zoals dat mijn liefdesrelatie vanaf dag één al gedemd was om zo te eindigen als het deed. Maar ja, het duurde even voordat ik al die gevoelens en wisselende signalen begreep. Een fucking X die maar niet uit haar hoofd wilde verdwijnen. En ik weet niet waarom ik de hele tijd fucking zeg. Het spij me.
SPEAKER_01Ik heb dit verhaal vaker verteld, maar ik vertel het gewoon nog een keer: voor je gaat slapen.
SPEAKER_02Bij haar oma hingen allemaal portretten van haar kinderen en kleinkinderen en dan met hun partners erbij op. En mijn vriendin hing ook aan die muur. Hand in hand. Met haar ex. Ook al was de relatie al twee jaar uit. Kijk, en die oma was gewoon oud en lief en schattig en oud. Waarom wilde niemand in die familie moeite doen om een nieuwe foto bij de Hema te bestellen? En het lijstje open te breken en de foto te vervangen door eentje met alleen haar of desnoods meteen bij mij erbij. Ja, het was allemaal wel heel bril en wel heel prematuur, maar toch.
SPEAKER_01En die ex, die Kevin heette, verscheen dus ook regelmatig op het vergrendelscherm van haar telefoon.
SPEAKER_02Vaak op vrijdagnacht. Tussen 1 en 3 uur. Het moment dat de alcohol naar de lul was afgedwaald.
SPEAKER_01Met de vraag: hey, hoe is het? Ben je thuis? En weet je wat ze zei als antwoord?
SPEAKER_02Niet tegen hem, maar tegen mij. We zijn gewoon vrienden. En aan de toon van haar stem te horen, geloofde ze dit ook echt. We zijn gewoon vrienden. En ik zei zo: ja, ik hou het niet van kabab. Behalve na te veel biertjes om half drie s'nachts. Dan is het mijn favoriete maaltijd en het beste wat er ooit uit Berlijn is gekomen voor deze wereld: een broodje kabab. Ze snapte mijn beeldspraak niet en ik snapte lange tijd niet wat ik met die ex aan moest. Hij had het uitgemaakt. Om het daarna over te laten gaan in wel de lusten en niet de lasten. Maar dat is best lastig als haar hart dacht via de lusten ook weer bij de lasten te komen. Ja, en daar verscheen ik.
SPEAKER_01De nieuwe boyfriend, het nieuwe vriendje, klaar voor haar hart. Maar haar hart was nog niet echt klaar voor mij.
SPEAKER_02En het bleef maar een terugkerend onderwerp in onze gesprekken, wat verschrikkelijk is, ik wil helemaal niet. Ik ben een niet per se heel gevoelig jaloers persoon. Ik wil niet over acsen praten. Dat is voor het verleden. Het boeit me niet hoeveel viezigheid je ermee hebt uitgesprookt. Het boeit me niet hoe groot de gevoelens waren en hoe stom het allemaal was. Ik weet het allemaal, het is voor het verleden. Heb ik geen oordeel over. Dit is het nu. Ik zit tegenover je. Waarom? Komt het verleden elke keer op? In onze gesprekken. Zelfs haar fucking. Sorry. Ik moet stoppen met dat geschat. Zelfs haar stiefvader Siem noemde me eens achter het stuur. Kijk het in de achteruit, kijkspiegel Kevin.
SPEAKER_01Wat jij wil siem. Vond hij niet zo leuk. Sham Siem noemde. Maar ja, dan moet je me maar niet Kevin noemen. Siempre.
SPEAKER_02Dieptepunt kwam toen hij op haar prikbord, weliswaar in haar ouderlijk huis, maar ze was elk weekend in haar ouderlijk huis. Op haar prikbord in haar kamer, achter een concertticket van Shania Twain, een pasfoto hing van die Kevin.
SPEAKER_01Shinaya Twain? Hees ze weleens geord van smaak.
SPEAKER_02Maar ook. We waren twee jaar verder. Nou ja, zij was twee jaar verder na die breuk. Twee jaar. Ik. Thomson Motherfucking Darko hoort op posterformaat aan haar muur te hangen. Met een hand voor mijn kruis. Een beetje sexy wezen. Maar nee, het was een klein paspoortfotootje van Kevin. Ja, en toen ik die foto zag, ik voel het nu nog die moeheid. Ik had gewoon geen woorden meer om iets tegen haar te zeggen.
SPEAKER_01Geen woorden. Geen woede.
SPEAKER_02Ik wist het gewoon allemaal even niet meer. Ik zou bij haar blijven slapen, maar ik zei toch maar dat ik gewoon naar huis ging en ze zei wel, sorry en ze legde ook uit dat ze zelf ook niet zo goed wist dat die foto daar nog ging en zo. En aan haar stem te horen geloofden ze dit ook echt. Ze gaf me op de stoep een stevige knuffel. Ik state in de auto en kon nog net een glimlach en een zwaai forceren en op de terugwist ik het gewoon niet zo goed wat ik voelde. Op de radio klonk Giel Belen. Die was een uur lang of ik weet het niet precies, twintig minuten lang. Die was elke keer hetzelfde liedje aan het draaien. Ik ging niet ook andersom afspelen en zo. En dan zet ik maar een commercieel radiostation op en dan schakel ik weer terug naar Giel om te horen dat hij nog steeds dat liedje aan het draaien was.
SPEAKER_01Het was een beetje zoals mijn gedachte.
SPEAKER_02De hele tijd hetzelfde. Ze draaiden in circles en geen enkele conclusie, voelde bevredigend doorgaan. Stoppen. Dagen gingen voorbij waarin ik haar bericht en negeerde. En je kent het wel: capuchillon op, muziek luisteren, huiswerk maken. Afspraken afhouden met vrienden, gewoon bij mezelf zijn. Volledig in het hoofd zonder veel afleiding. Wat je dan krijgt, dat is dat het begint op te klaren. En dan komt er een hoofdconclusie. Synchroon met het gevoel. Dan weet je dat het goed zit.
SPEAKER_01Ze hield nog steeds van hem en ze zou altijd van hem blijven houden.
SPEAKER_02Waarom vertellen we überhaupt mensen met liefdesverdriet dat ze moeten loslaten terwijl we uit eigen ervaring weten dat sommige mensen van altijd in onze ziel aanwezig blijven?
SPEAKER_01Ze gingen hem niet loslaten. En ik ging en ik wilde hem ook helemaal niet vervangen.
SPEAKER_02En de volgende dag sprak ik haar in Zwolle op de campus op het pleintje tussen onze twee schoolgebouwen in. Ik deed een ene studies en ander. En ik zei: Ja, ik wil niet meer. En ze begon me toen te slaan met haar vuisten op mijn borst. Ik was echt hard ook. Wat me dan ook weer verbaasde dat ze er zo emotioneel onder was en dat ze ook dingen zeiden als dit zag ik niet aankomen.
SPEAKER_00Wat?
SPEAKER_02Maar was je al die maanden dan in al die gesprekken die altijd op dit neerkwamen? Het verbaasde me meer dat ik zelf geen verdriet in me voelde.
SPEAKER_01Ja, wel dat gevoel als je iemand pijn hebt gedaan.
SPEAKER_02Maar ik zelf was er niet echt heel koptelefoonzienige muziek luisteren onder, snap je? Nou ja, een paar dagen later lag ze dus met haar ex in haar bed weer lekker te wippen. En dat wist ik, omdat haar huisgenoot had wist. Wat een vriend en een studiegenoot van me was. En zo had ik haar sowieso ontmoet en ze maakte in bed van die geluiden, die hij dus altijd door de muur heen hoorde, want de muren waren dun. En die heb ik dus nooit uit haar mond gehoord als wij naakt dingen deden. Ja, één keer. Heel even. Maar dan zetten we het dan niet door. Wat me tot een volgende conclusie brengt. Zelfs onze seksgeluiden zijn uniek in de relatie die we met een ander hebben. Alleen bij die persoon dragen we ons op die manier en klinken we op die manier. Je mag best weten dat die studiegenoten niet heel tactisch bracht. Dit vlak voordat de les begon, we zaten buiten op zo'n bankje voor het schoolgebouw. Hij lag er ook heel hard bij en hij ging dan ook die seksgeluiden weer nadoen. Dat was een beetje zijn running joke of zo. Ja en toen liep hij naar binnen. En ja, ik was gewoon perplex ofzo. Een andere vriend legde een hand op mijn schouder en die zei: Ja, dat vond je niet leuk hè om te horen. En ik zei nee, totaal niet. Een heel gekke gevoel in mijn buik. En uiteraard een bevestiging van wat ik al die tijd al dacht. Maar het maakte hem ook boos. En het nadeel van boos zijn is dat het een vorm van zelfvergiftiging is als je het niet kunt uiten. Dus uit ik het maar naar haar. Ja, wat natuurlijk ook niet goed is, want dan klinken woorden altijd veel harder en komen ze veel stommer over dan dat je ze eigenlijk bedoelt als je weer bent gekalbeerd. Ja, ik zei een hele hoop gemede dingen in het mailtje dat ik met twee vingers heb zitten teken. Ja, het antwoord bleef uit trouwens, waardoor ik me nog schuldiger begon te voelen. En toen was er een brief met haar handschrift en vele kantjes. En ze zei dat ze inmiddels ook wel inzag dat die ex het niet om haar hart ging, maar om haar kut. En dat ze erover nadacht om zolde te verlaten. En dat ze mijn woorden best wel gemeen vond. En of ik nog haar spullen in een doosje naar haar kon sturen. Ja, weet je, we zijn allemaal kleinzierig. En we blijven allemaal verlangen naar onze eerste grote liefde. Dat snap ik ook. Omdat natuurlijk met die persoon alles nieuw was. En dat nieuwe herinneren. Ik heb het niet per se voor het eerste keer seks zei, maar gewoon die eerste grote liefde waar je alles heel groot voelt. Maar alles nieuw is, snap je? En nieuwe herinneringen die aan worden gemaakt, voelen altijd ons bijzonder. En dat laat sporen achter in onze ziel, die we op de een of andere manier altijd weer opnieuw willen voelen of willen herbeleven in alles wat ons nog gaat overkomen in ons leven. Maar soms verwarren we fijne herinneringen met verlangers. En hebben we moeite met iets in het verleden achter te laten.
SPEAKER_01En dat snap ik wel. Achteraf gezien, ik snap haar wel.
SPEAKER_02Maar in het moment zelf, toen snapte ik haar niet. En ik heb haar doosje met haar spullen zoals lenzen en lenzenvloeistof niet teruggestuurd. Nee, ik heb het allemaal in de ondergrondse container gegooid. Fuck you. Zo ben ik dan ook wel weer.
SPEAKER_01Voel je gaat slapen.
SPEAKER_02Ik zit gewoon graag in mijn hoofd. Als er geen afleiding is, dan worden gedachten dieper. Dan ga ik douchen bijvoorbeeld. En dan zijn die eerste paar minuten mijn gedachten heel vluchten alle kanten op. Dan op een gegeven moment worden ze ook wat trager en dan gaan ze ook terug naar vroeger. En op een gegeven moment komen ze ook weer aan het oppervlakte en dan heb ik opeens een idee voor een tekst of een verhaal of worden er connecties gemaakt die ik niet had kunnen maken. Als ik elk kwartier mijn telefoon oppak om te zien of iemand me gemist heeft, wat altijd zo is. Er is altijd iemand die mijn aandacht mist en anders is het wel een app. Het klinkt misschien tegenstrijdig of zo, maar ik moedig je juist aan om meer tijd in je hoofd te zitten. Gewoon laat je niet zo afleiden de hele dag door. En de hele dag is natuurlijk onmogelijk zonder telefoon, dat snap ik ook wel. Ga elke dag een uur offline en doe het echt bewust, dat uurtje. Telefoon in de la in een kamer waar je hem niet hoeft te zien. Ga gewoon de wasvouwen en de waspak schoonmaken en alvast wat aardappels schillen. Zonder dus ook maar één keer naar je telefoon te kijken. Zet desna's een timer. Of ga een rondje buiten door de wijk lopen zonder die telefoon mee te nemen. Zonder iets in je oren te horen. Gewoon zonder apparaat in je zak. En je zult zien dat die gedachtes. Gewoon een beetje uitwapperen.
SPEAKER_01Of ga sporten en laat die telefoon in de kluis zitten.
SPEAKER_02Begin wat met schrijven. Gewoon die telefoon wat schrijven. Met pen en papier dan. Of ga een boek lezen. Luister naar wat muziek is. Ook heel lekker een uur lang naar muziek luisteren, ogen dicht, een beetje licht op de bank. Kijk desnoods een fil op je tv.
SPEAKER_01Uur lang zonder telefoon.
SPEAKER_02En de gedachten die je nu krijgt, waren er altijd al, maar het viel je niet op en nu wel. Ik denk hele praktische dingen. Oh, ja, ik moet nog een cadeautje halen voor een vriend, want die zie ik volgende week en dat was vorige week jarig. Ik moet die dan daarrekening nog betalen. Maar ook iets meer dingen van: misschien kan ik die uitnodigen om die film te zien. Of misschien moet ik volgend jaar eens daar naar op vakantie gaan. En hoe verder je in dat uur bent, hoe dieper ze worden. Herinneringen je, uitsprakengevoelens. Maar dat hoeft niet, hè. Het kan ook heel oppervlakkig blijven, maar dat ontspant wel. Wij waaien gewoon lekker uit.
SPEAKER_01Ze passeren allemaal en ze eppen eppen, ebben, ebben.
unknownEben, ebben. Eben.
SPEAKER_01Ook weer weg. Dat is waar het leven voor bedoeld is.
SPEAKER_02Dit is het gebied waar conclusies worden gemaakt, waar zwart weert oordelen weer wat genuanceerder worden, waar de creativiteit zich in vindt en ook de oplossingen voor de problemen die je hebt. Of in ieder geval wat je terug een stap dichterbij een mogelijke oplossing brengt. Maar ook gedachten liever worden gedacht. En even gechargeerd, gezegd opnieuw. Kijk, vrouwen voelen een hoop en dan komt uiteindelijk de ratio en dat helpt die heftige gevoelens neutraliseren. En mannen denken meteen praktisch. En dan komt uiteindelijk ook dat gevoel erbij. En dat helpt dan weer die ratio weer wat neutraliseren. Blijf wat langer in je hoofd hangen.
SPEAKER_01Gewoon liefst al zo vroeg mogelijk in de dag dat de structuur er nog is.
SPEAKER_02Kijk, uiteindelijk is het enige verschil tussen jou en mij, de schrijver, en misschien de rest van de mensen dat ik in die laatste fase de inkt inzet om die gedachtes te vangen. Dus die heftigheid aan gevoelens die vang ik op en probeer ik in heldere woorden op papier te zetten. En soms in rationele adviezen en dan breng ik daar weer wat gevoel erbij.
SPEAKER_01Dat is mijn opdracht aan jou, blijf zo lang mogelijk in je hoofd tot de helderheid er weer is. Laat je niet te veel afleiden. Ik hoop vooral dat je gedachten die voor je blijven.